Беларускі гурт UNB

The UNB адзначылі чарговы юбілей 32-годдзе

435
(абноўлена 15:07 05.02.2016)
За час свайго існавання “самы піўны гурт Беларусі” запісаў больш за 100 альбомаў, а на мінулым тыдні сустрэўся з прыхільнікамі ў сталічным клубе “Графіці” з нагоды святкавання дня народзінаў.

Амаль для кожнага беларускага гурта запіс альбому — гэта падзея. Толькі не для UNB. На дадзены момант у гурта запісана 108 альбомаў, калектыў мае ўсе шансы трапіць у кнігу рэкордаў Гінэса. Ці абавязкова рабіць музыку сваім асноўным відам дзейнасці дзеля дасягнення поспехаў у музычнай справе? Ці можна спалучыць усё ў жыцці, проста ставячыся да яго меньш сур'ёзна? А можа, справа ў таленце? Карэспандэнт Sputnik сустрэўся з доўгажыхарамі беларускага рок-н-рола, павіншаваў з Днём народзінаў і задаў колькі пытанняў.

Юлія Хвошч, Sputnik.

Мы дамовіліся з музыкамі сустрэцца для інтэрв'ю перад іх імянінным канцэртам у клубе "Графіці". Едучы на сустрэчу, шчыра кажучы, я нават хвалявалася — удзельнікі The UNB заўжды мне падаваліся вельмі сур'ёзнымі. Так і атрымалася. На калідоры я ўбачыла басіста Ігара Васілеўскага і нагадала, что дамаўлялася на інтэрв'ю. Ігар стрымана прапанаваў прайсці ў грымёрку і распачаць размову, пакуль іншыя музыкі яшчэ едуць. У маей галаве былі пытанні: "Ну чаму? Чаму гэты гурт, з такімі тэкстамі, якія кожнага прымусяць усміхнуцца ці паразважаць, у якіх кожны знойдзе сябе ці свайго знаёмага, не грамыхае па ўсёй пост-савецкай прасторы? Тым больш з іх прыстойным узроўнем ігры".

Па-за тусоўкай

Васілеўскі адразу адзначыў, што The UNB адрозніваецца ад іншых беларускіх калектываў не толькі тым, што самы стары, але яшчэ і тым, што заўжды трымаўся асобна.

"Нас не ведае не толькі глядач, але і беларускія музыкі. Мы ні з кім не кантактуем. Але не таму што мы такія букі. Мы рабілі некалькі спробаў пазнаёміцца з прадусарамі, але чамусьці так і не трапілі ў абойму беларускай музыкі. Можа таму, што мы такія старыя, а можа таму, што займаемся толькі музыкай, а не тусоўкамі. Да нас гэта і не вельмі цікавіць", — распачынае размову Васілеўскі.

Выступленне UNB у Графіці
© Sputnik Юлія Хвошч
Выступленне UNB у "Графіці"

UNB вядомы сярод прыхільнікаў сваімі тэкстамі і даволі сур'ёзнай музыкай. Дарэчы, гэтыя прыхільнікі наведваюць кожны канцэрт і ездзяць за калектывам па розных гарадах.

"Вось для іх мы і граем канцэрты — для прыхільнікаў сваёй творчасці. Яны ёсць, і мы пра гэта ведаем".

Гурт пачаў граць канцэрты не так даўно — усяго 15 гадоў таму, а да гэтага музыкі займаліся выключна запісам. "Нейкай канцэртнай дзейнасці не вялося, проста падумалі — чаму бы не пайграць".

У грымёрку зайшоў гітарыст Аляксандр Ляўкоскі, а басіст, перадаўшы эстафету ў размове, пайшоў наладжваць інструмент.

Віртуальны гурт

Пра гісторыю гурта працягваю размову з Ляўкоўскім.

"Мы ніколі не ўваходзілі ў мэйнстрым і ў 90-я не гралі на пляцоўках. Здымалі студыю для запісу альбому 3-4 разы на год, але не канцэртавалі", — кажа Аляксандр.

Што датычыцца запісу, то калектыў, як і большасць гуртоў, пачынаў пісацца ў хатніх умовах на магнітафон "Вось касеты засталіся. Гэта наогул самаробны тыраж. Такія тыражы выходзілі ў 50 асобніках і да гэтай пары не распраданыя", — смеючыся паказвае Аляксандр адну з касет з запісам, якія прывезлі на продаж у клуб.

"Можна сказаць, што мы былі віртуальным гуртом — рэпетавалі адразу перад запісам. Зараз мы рэпетуем радзей, чым канцэртуем".

Да размовы зноў далучаецца Ігар Васілеўскі і распавядае пра жыццё калектыву. "Нельга сказаць, што мы адна сям'я. Бо калі так казаць, што тады казаць жонкам?"

"Так, нельга казаць, таму што ў нас не было як у AC/DC, якія заўжды і ўсюды былі разам, яны жылі ў адным доме і ў іх быў агульны лёс", — дадае Ляўкоўскі.

Нейкай адзінай легенды ў гурта няма, яны не жывуць адзіным жыццём. "Мы збіраемся, слухаем музыку. Звычайна Дзіма Дольнік прыносіць нейкія рэдкія і вельмі цікавыя музычныя рэчы (ён філафаніст). Нешта абмяркоўваем, нешта чуем: ага, вось тут добра яны прыдумалі".

Узгадваючы гісторыю калектыву, Ляўкоўскі адзначае, што іх музычная дзейнасць заўжды была заснавана на сцёбе ды на ўзроўні пародый. "Нават калі мы рабілі каверы на нейкія класічныя творы, гэта ўсё роўна рабілася са смехам. А зараз высвятляецца, што ў кожнай песні можна знайсці некалькі сэнсаў".

Музыка — гэта хобі

Як аказалася, удзельнікі гурта — людзі вельмі паспяховыя ў іншых справах і як прафесію музыку не ўспрымаюць. Так, вакаліст гурта Дзмітрый Дольнік піша артыкулы для амерыканскіх часопісаў на аўтамабільную тэматыку і ведае амаль усё пра рэдкія аўтамабілі. Яшчэ адзін удзельнік займае сур'ёзную пасаду ў банку.

Сам Ляўкоўскі не лічыць сябе прафесійным гітарыстам. "Я бачу, што адбываецца, якія музыкі клічуць сябе музыкамі і пры гэтым не саромеюцца граць. Мы граем лепей за многіх беларускіх музыкаў, нават не будучы прафесіяналамі ў гэтай справе".

"Пайграць так, для сябе, адпачыць — гэта да. Але гэта нармальна толькі ў якасці хобі, але ніяк не прафесіі. Тым больш, што большасць прадстаўнікоў гэтай прафесіі не вельмі прывабная ў сэнсе кантактавання", — адзначаюць музыкі.

"Філасофія наша ў тым, што нельга ставіцца да жыцця вельмі сур'ёзна. Гэта такая збітая, банальная рэч, але, калі ты гэта разумееш, гэта гучыць не банальна".

Такім чынам, The UNB не ўваходзяць у мэйнстрым і з цяжкасцю знаходзяць час і месца для выступленняў. Любімай пляцоўкай гурта застаецца "Графіці". "Можна сказаць, што гэта наш родны клуб. Тут нават Дзіму (вакаліста Дзмітрыя Дольніка — Sputnik) на сцяне намалявалі. У астатніх жа клубах нам часцяком кажуць, што мы лепей возьмем кавер-бэнд, ён адпрацуе і возьме мала грошай", — павёў да завяршэння размову гітарыст, адзначыўшы, што на астатнія пытанні больш падрабязна адкажа Дольнік, папярэдзіўшы, што яго вельмі складана разгаварыць.

Выява Дзмітрыя Дольніка ў мінскім клубе Графіці
© Photo : Анрэй Лазук
Выява Дзмітрыя Дольніка ў мінскім клубе "Графіці"

На гэтых самых словах у грымёрку заходзіць Дольнік.

— Дзіма, я тут за цябе аддуваюся.

— Ды нічога, нічога, — стрымана адказаў вакаліст.

Пра муху, якая трапіла ў вуха

Вельмі хацелася даведацца, адкуль бяруцца ідэі для напісання песень. Можа, гэта партрэты рэальна існуючых персанажаў?

"Я лічу, што не заўжды так. Ці мала хто існуе ў рэальнасці ці нерэальнасці… Я б сказаў па-іншаму: нейкія існуючыя ці не існуючыя героі могуць пераблытацца паміж сабой, так? То бок да кожнага неіснуючага героя мы можам знайсці нейкага рэальнага чалавека і наадварот", — філасофскі адказвае вакаліст.

Карыстаючыся выпадкам, я папрасіла ўзгадаць пра гісторыю напісання адной з песень. Напрыклад, маёй любімай і адной з ранішніх — "Кампазітар".

"Табе падабаецца гэта песня? Ну калі так, зараз нешта ўзгадаю", — шчыра засмяяўся Дольнік.

Дзмітрый Дольнік, лідэр гурта UNB
© Sputnik Юлія Хвошч
Дзмітрый Дольнік, лідэр гурта UNB

Песня была напісана ў 1985-м годзе, калі Дольнік знаходзіўся ў шпіталі ва Усходняй Германіі. У лякарні быў зладжаны чырвоны куток з рознымі музычнымі інструментамі, прычым некаторыя з іх датаваліся 30-мі гадамі. Там жа Дольнік вывучыўся граць на кларнеце.

"І вось ляжу я, граю на кларнеце і тут мне ў вуха ззз (не можа ўтрымацца ад смеха — Sputnik) зззалятае муха. І атырмалася не так, як у песне спяваецца "частично лишился слуха", а старціў яго цалкам. Таму што ў шпітале я знаходзіўся з-за кантузіі, якую атрымаў на артылерыйскім палігоне. То бок я зусім нічога не чую, а ледзь чую свой унутраны голас, які мне нашоптвае: "Ха-па-па, ха-па-па". Думаю, што за "Ха-па-па", і тут у мяне нараджаецца першы радок "Му-ха-по-пала в ухо" — так і з'явілася гэтая неўміручая песня", — гучна смеючыся скончвае апавяданне Дольнік.

І зноў пра муздзейнасць

Я сказала вакалісту, што пакуль яго не было, іншыя ўдзельнікі гутра распавядалі, што ўспрымаюць музыку хутчэй як хобі. Дольнік зрабіўся сур'ёзным.

"Калі зусім шчыра, мы ніколі не пераходзілі гэтую мяжу канфармізму. Некалькі разоў у парыве эмоцый мне хацелася ўсё кінуць і займацца толькі музыкай, але так званая якасць жыцця значыць для нас вельмі шмат", — адзначыў без ценю іроніі вакаліст.

UNB перакананы, што заняткі толькі музыкай ніколі б не далі ім таго ўзроўню якасці жыцця, які яны маюць зараз. І такое становішча іх цалкам задавальняе — ёсць заробак і ёсць 108 альбомаў на рахунку ды прыхільнікі.

"Шмат выбітных дзеячаў мастацтва, да якіх мы сябе, безумоўна, прылічаем, таксама зараблялі хлеб далёка не мастацтвам і ў гэтым няма нічога ганебнага".

"Нехта можна паспрачацца на конт гэтага, але так сталася", — падвёў вынік Дольнік.

Паразмаўлялі з вакалістам і пра беларускія гурты. Дольнік прызнаўся, што амаль не слухае беларускамоўную музыку, таму і не можа яе ацаніць.

"Я не схільны да крытыкі і не люблю яе наогул. Да прыкладу, калі крытыкуюць UNB, асабіста мяне гэта вельмі злуе".

Дольнік адзначыў, што ў тым факце, што гурт знаходзіцца асобна ад музыкальнай тусоўкі няма ніякай рэўнасці і яны абстрагуюцца ад іншых музыкаў не спецыяльна. "Мы кантактуем з тымі музыкамі, якія прыемныя нам як людзі".

"А тое, што ёсць нейкія модныя рэчы, нейкі мэйнстрым — гэта праблема тых, хто на гэта вядзецца. Тое, што некаторыя музыкі імкнуцца працаваць кан'юктурна — цалкам іх выбар і іх праблема. І я не хацеў бы нікога крытыкаваць, але акрамя UNB мне ніхто не падабаецца", — адзначае Дольнік.

Закранулі і ідэйнае пытанне.

"Мы не абіралі адмыслова нейкі ідэйны ці тэматычны напрамак, тым больш, што ярка выражаная ідэялогія падаецца мне агіднай. І нават не з-за таго, што сваімі песнямі "ідэйныя гурты" не змогуць змяніць свет. Проста ўсё павінна быць гарманічным".

Ну а міф пра тое, што за 32 гады The UNB запісалі больш за 100 альбомаў, удзельнікі гурта ніяк не развенчваюць і нікому нічога не даказваюць, але ведаюць дакладна, што яны ёсць.

435
Тэги:
Музычныя жанры, Стыль жыцця, Музыка, Графіці (клуб), UNB, Мінск, Еўропа, Беларусь, Увесь свет
Тэмы:
Беларуская музыка: ад панку да пост-барду (24)
Смаржкі

Час ісці па грыбы-падснежнікі або як зведаць глузд твар"

31
(абноўлена 12:10 17.04.2021)
Этнограф Ларыса Мятлеўская прыадкрывае таямніцу чароўных смаржкоў і вучыць гатаваць далікатэсныя грыбныя стравы.

На двары другая палова красавіка, але не гледзячы на гэта, прапаную вам адправіцца ў лес не па кветкі, а па… грыбы-падснежнікі, сярод якіх смаржкі і глузды.

У Беларусі смаржкамі называюць розныя па якасцях, але блізкія па вонкаваму падабенству грыбы – глузд веснавы (строчки) і смаржкі (сморчки) розных відаў. Не гледзячы на тое, што першы з іх можа быць атрутным, абодва да гэтага часу высока цэняцца ў знаўцаў грыбоў і кулінараў.

Здаўна існавалі пэўныя народныя прыкметы, згодна з якімі нашы продкі спяшаліся ў лес па смаржкі і глузды:

  • зацвіла ў нізінах шэрая альха;
  • з’явіліся жоўтыя кветкі падбелу;
  • калі ўзыйдзе авёс – з’яўляецца смаржковая шапачка, якую часам называюцю аўсянніцай, час з’яўлення – пачатак-сярэдзіна траўня;
  • цвіце мядуніца – пік ураджаю смаржковых.

А ўжо калі "многа грыбоў вясной – то будзе ўраджай жыта ранняга пасеву". Прапаную гэта спраўдзіць, бо як казала калісьці жыхарка вёскі Падбор’е Лявоніха ці проста цётка Надзя: "Не глядзіце гаспадаркі, а бяжыце хутчэй у лес, грыбы пайшлі"!

Бабіна вуха ці хрушч?

Глузды і смаржкі – грыбы, блізкія і па знешнім выглядзе, і… па агульных назвах! У розных мясцовасцях Беларусі як іх толькі не называюць: старчок, тарчок, моршч і смаршчок, весялок і васілёк, вяселік, глухі васілёк, пажаровік і пажарка, грыбаў цвет, драгель, шмаргонец і шмаргонка, асялок, вяснянка і вяснярка, падснежнік, каўпак, вушы і бабіна вуха, рабчык

Многія з гэтых назваў можна сабе патлумачыць, а некаторыя пакуль застаюцца незразумелымі. Напрыклад:

  • старшчок, тарчок – тырчыць з зямлі,
  • вяснянка і вяснярка, падснежнік – вясновы грыб, хоць і пладаносіць яшчэ і ўвосені,
  • пажаровік і пажарка – расце на кастрышчах, там дзе парушаны слой зямлі,
  • грыбаў цвет – нагадвае бутон мудрагелістай кветкі,
  • моршч і смаршчок – шапачка з хвалістымі складкамі цёмна або светла-карычневага колеру.

Дарэчы глуздом гэты грыб называюць не выпадкова. Гэта народная назва ўзнікла ад звілістай мазгаватай паверхні шапачкі.

Хіба што толькі на Міншчыне можна сустрэць унікальную назву менавіта смаржкасмаркач, ды яшчэ на Уздзеншчыне – храпач, хрушч, хрушэль, вясёлка, асялок.

Але часцей за ўсё абодва грыба называюць наўпрост – смаржок.

Чароўны смаржок

Смаржкі звычайныя (смаржок звычайны, канічны і смаржковая шапачка) – цікавая разнавіднасць вясновых грыбоў! Лацінская назва смаржкоў Morchella. Растуць яны ў лісцёвых і мяшаных лясах на глебе і пладаносяць у траўні-чэрвені.

Гэты дзіўны грыб цэняць гурманы ў многіх краінах свету, а ў некаторых нават вырошчваюць штучна, як пячуркі.

З даўніх часоў пажыўныя грыбы цэняць за іх высокую харчовую каштоўнасць. Акрамя вады ў грыбах шмат бялка (таму іх часта называюць раслінным мясам), важных вітамінаў, а таксама мінеральных рэчываў. Так у смаржках бялка крыху менш, чым у падасінавікаў, вугляводаў больш, як у баравікоў, а па колькасці розных мінеральных рэчываў смаржок на першым месцы. Калій, форфар і жалеза, медзь, ёд, марганец, цынк і мыш’як вельмі важныя пры абмене рэчываў у клетках чалавечага арганізма, і яны ёсць у смаржках.

Мабыць, таму смаржок не на апошнім месцы сярод найбольш каштоўных грыбоў – такіх як баравікі, асавікі або падасінавікі, маслякі, махавікі, рыжыкі, грузды, лісічкі і апенькі восеньскія.

Каб не "з’ехаць з глузду", трэба ведаць глузд "у твар"

Глузд веснавы часта блытаюць са смаржком, і каб не блытаць гэтыя грыбы трэба добра ведаць як яны выглядаюць, вучыцца у знаўцаў грыбоў, якія дакладна ведаюць іх "у твар". Таксама няблага, перш, чым адправіцца ў лес шукаць "грыбныя прыгоды" азнаёміцца і з адмысловай літаратурай, у якой часта змешчаны не толькі малюнкі але і якасныя фотаздымкі.

У розных мясцовасцях Беларусі глузд веснавы (Gyromitra) расце ў хваевых лясах на пяшчанай глебе. Пладаносіць у красавіку-траўні-чэрвені.

У адрозненне ад бяскрыўдных смаржкоў глузды ўтрымваюць ў паверхні шапачкі атрутнае рэчыва гіраметрын. Гэта акалічнасць зрабіла ўмоўна пажыўнымі разам з глуздамі і бяскрыўдныя смаржкі.

І ўсё ж глузды ядуць!

У Германіі, Францыі, Чэхіі, Югаславіі, Балгарыі, Фінляндыі, Швецыі, Нарвегіі, Даніі глузд веснавы лічаць далікатэсным грыбам і ўжываюць у выглядзе парашка з высушаных грыбоў*. Такі парашок захоўваецца значна даўжэй, чым іншыя нарыхтоўкі з грыбоў. Ён добрая заправа да супоў, соусаў, страў з тушанага мяса і гародніны.

У азначаных краінах гэты грыб у валюце каштуе у пяць разоў даражэй за сухія баравікі. Атрутны гіраметрын цалкам знікае ў грыбах падчас працэсу сушкі і працяглага праветрывання. Ужываць у стравах сушаныя глузды пачынаюць не раней як праз шэсць месяцаў.

Але ядуць глузды і свежымі. Спачатку грыбы добра мыюць, мяняючы ваду, каб выдаліць пясок, пасля адварваюць у вялікай колькасці вады напрацягу 5-7 хвілін, добра адціскаюць і адвар выліваюць. Затым грыбы яшчэ раз мыюць у праточнай вадзе і толькі тады смажаць або тушаць.

Дарэчы, у грыбной кулінарыі мноства цікавых страў з ужываннем як глуздоў, так і смаржкоў!

Грыбаўнік грыбы рве, грыбаўнічы бярэ, а грыбар адно знае – варыць

З любых сушаных грыбоў-падснежнікаў стравы гатуюць без папярэдняга адварвання. Усе грыбныя стравы гатуюць непасрэдна перад падачай на стол. Страва, якая астыла губляе свой смак. Пры паўторным падаграванні ў страве могуць узнікнуць атрутныя злучэнні. Для тушэння грыбоў найлепшым лічыцца паліваны чыгунны або шкляны посуд.

*Грыбны парашок

Падрыхтаваць яго можно наступным чынам: нарэзаныя скрылікамі і высушаныя глузды або смаржкі, моцна здрабняюць на млынку для перцу ці кавамолцы. Дробны парашок лепей распускаецца ў страве і ў далейшым лягчэй засвойваецца арганізмам.

Грыбны парашок захоўваюць у сухім месцы ў добра закаркаваных слоіках або бутэльках. Перад гатаваннем яго змешваюць з невялікай колькасцю цёплай вады, дзе ён павінны набрыняць напрацягу 20-30 хвілін, затым экстракт дадаюць у страву і вараць яшчэ 10-15 хвілін.

Смаржкі, смажаныя ў масле

З чаго гатаваць:

  • 500 г свежых смаржкоў,
  • 2 ст лыжкі вяршковага масла,
  • сок лімона,
  • перац,
  • соль па смаку.

Як гатаваць. Пачышчаныя і добра прамытыя смаржкі, нарэзаць ломцікамі, пакласці ў гарачую ваду і варыць 5-10 хвілін, адкінуць на друшляк або сіта і адціснуць. Заправіць лімонным сокам, смажыць на масле да ўтварэння румянай скарынкі

Заўвага. Смаржкі звычайныя можна не падвяргаць цеплавой апрацоўцы, але калі іх усё ж адварылі, то адціскаць іх не варта, паколькі пры гэтым будуць страчаны большасць карысных рэчываў. Пасля адварвання грыбы адкідаюць на сіта і даюць адвару сцячы.

Смаржкі тушаныя

З чаго гатаваць:

  • 500 г свежых  смаржкоў,
  • 0,5 шклянкі смятаны,
  • 1 ст лыжка вяршковага масла,
  • 1 ст лыжка мукі,
  • соль па смаку.

Як гатаваць. Смаржкі замачыць у халоднай падсоленай вадзе на 1 гадзіну, каб зямля і пясок адмоклі, затым адкінуць на друшляк, апаласнуць чыстай вадой, даць ёй сцячы, скласці ў рондаль і падсмажыць на масле. Растрэсці над грыбамі муку, дадаць смятану, перамяшаць і тушыць да гатовасці.

Заўвага. Агульнае правіла: свежыя грыбы ва ўласным соку тушаць 15-20 хв.

Смаржкі з яешняй

З чаго гатаваць:

  • 500 г свежых смаржкоў,
  • 5-6 яец,
  • 0,5 шклянкі смятаны,
  • 2 ст лыжкі вяршковага масла,
  • зеляніна кропу, пятрушкі,
  • соль па смаку.

Як гатаваць. Пачышчаныя і добра прамытыя смаржкі, апусціць на 2-3 хвіліны ў кіпецень,  адкінуць на друшляк, даць адвару сцячы, падсмажыць на масле і астудзіць. У начынне для гатавання ўзбіць яйкі, дадаць смятану і лыжку вяршковага масла. У гэту сумесь укласці  смаржкі, пасаліць і, мяшаючы, трымаць на агні, пакуль маса не загусцее, выкласці на блюда і падаць страву гарачай, пасыпаўшы зелянінай.

Не ведаю, ці ўдасца сёлета адшукаць смарчкоў, але намілавацца пралескамі і паслухаць спевы птушак дакладна добрая нагода схадзіць у лес, каб набрацца здароўя і душэўных сіл.

Збіраючы не толькі вясновыя але і любыя грыбы памятайце: "Усялякі грыб у рукі бяруць, ды не кожны ядуць". Да ўсяго іншага, стравы з грыбоў, калі толькі асобныя грыбы не ўжываюць як лекі, разлічаны на здаровых людзей. Іх не ядуць на ноч і не гатуюць для дзяцей.

Калі ж вы аматар грыбных страў і вам усё ж пашанцуе і вы натрапіце на смаржковае грыбовішча, то жадаю вам скарыстацца рэцэптамі з майго кулінарнага сшытка.

Смачна есці!

31
Тэги:
стравы, смаржок, глузд, падснежнікі, грыбы, таямніца, этнограф, Ларыса Мятлеўская
Тэмы:
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі

World Press Photo - фота пераможцаў самай прэстыжнай прэміі журналістаў

23
(абноўлена 14:53 17.04.2021)
  • Здымак The First Embrace дацкага фатографа Mads Nissen, які перамог у конкурсе World Press Photo 2021 і заняў першае месца ў катэгорыі General News
  • Здымак з серыі Paradise Lost фатографа з Расіі Valeriy Melnikov, якая заняла першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі General News
  • Здымак Emancipation Memorial Debate амерыканскага фатографа Evelyn Hockstein, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Spot News
  • Здымак Yemen: Hunger, Another War Wound фатографа з Аргентыны Pablo Tosco, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Contemporary Issues
  • Здымак The Transition: Ignat расійскага фатографа Oleg Ponomarev, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Portraits
  • Здымак Rescue of Giraffes from Flooding Island фатографа з ЗША Ami Vitale, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Nature
  • Здымак Log Pile Bouldering фатографа з Аўстраліі Adam Pretty, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Sports
  • Здымак California Sea Lion Plays with Mask фатографа з ЗША Ralph Pace, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Environment
  • Здымак з серыі Habibi фатографа з Італіі Antonio Faccilongo, які перамог у конкурсе World Press Photo 2021 і заняў першае месца ў катэгорыі Long-Term Projects
  • Здымак з серыі Sakhawood фатографа з Расіі Alexey Vasilyev, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Contemporary Issues
  • Здымак з серыі Port Explosion in Beirut фатографа з Італіі Lorenzo Tugnoli, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Spot News
  • Здымак з серыі Pantanal Ablaze фатографа з Бразіліі Lalo de Almeida, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Environment
  • Здымак з серыі Those Who Stay Will Be Champions канадскага фатографа Chris Donovan, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Sports
  • Здымак з серыі Pandemic Pigeons-A Love Story фатографа з Нідэрландаў Jasper Doest, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Nature
  • Здымак з серыі The 'Ameriguns' фатографа з Італіі Gabriele Galimberti, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Portraits
Фатаграфіяй года стала праца дацкага фатографа Мадса Ніссена, якая захавала абдымкі медсястры і пастаялкi дома састарэлых у разгар пандэміі каронавіруса. У трох катэгорыях першыя месцы атрымалі расійскія фатографы.

Пераможцаў самай прэстыжнай прэміі для фотажурналістаў свету World Press Photo 2021 абвясцілі 15 красавіка, у 64-ы раз. Глядзіце ў фотастужцы Sputnik Беларусь фотаработы, якія атрымалі галоўны прыз і якія занялі першыя месцы.

У катэгорыі "Галоўныя навіны" перамог фотакарэспандэнт "РИА Новости" Валерый Мельнікаў, які зняў серыю фатаграфій пад назвай "Потерянный рай" аб ваенным канфлікце ў Нагорным Карабаху восенню 2020 года.

Яшчэ два расійскія фатографы - Аляксей Васільеў і Алег Панамароў - занялі першыя месцы ў катэгорыях "Праблемы сучаснасці" і "Адзіночныя партрэты".

У ліку пераможцаў конкурсу, якія занялі другое месца ў катэгорыі "Гарачыя навіны" - беларускі фатограф Надзя Бужан з працай "У чаканні вызвалення з цэнтра ізаляцыі правапарушэнняў".

Глядзіце таксама:

23
  • Здымак The First Embrace дацкага фатографа Mads Nissen, які перамог у конкурсе World Press Photo 2021 і заняў першае месца ў катэгорыі General News

    Фатаграфіяй года стала праца дацкага фатографа Мадса Ніссена. Першыя абдымкі за пяць месяцаў. 85-гадовую Розу Лузію Лунардзі абдымае медсястра дома састарэлых у Бразіліі Адрыяна Сільва ды Коста Соуза.

  • Здымак з серыі Paradise Lost фатографа з Расіі Valeriy Melnikov, якая заняла першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі General News

    У катэгорыі "Галоўныя навіны" перамог фотакарэспандэнт РІА Навіны Валерый Мельнікаў. На фота Азат Геваркян і яго жонка Анаік перад тым, як пакінуць свой дом 28 лістапада 2020 года ў Лачыне, Нагорны Карабах, апошнім раёне, які будзе вернуты пад кантроль Азербайджана ў ходзе ваеннага канфлікту.

  • Здымак Emancipation Memorial Debate амерыканскага фатографа Evelyn Hockstein, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Spot News

    Фота амерыканскага фатографа Эвелін Хокштейн заняло першае месца ў катэгорыі "Гарачыя навіны". Мужчына і жанчына спрачаюцца з нагоды зносу Мемарыяла Вызвалення ў Лінкальн-парку, Вашынгтон, 25 чэрвеня 2020 года.

  • Здымак Yemen: Hunger, Another War Wound фатографа з Аргентыны Pablo Tosco, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Contemporary Issues

    Пераможца ў катэгорыі "Праблемы сучаснасці" фатограф з Аргентыны Пабла Тоска з працай "Йемен: Голад, яшчэ адна рана вайны". Фаціма і яе сын рыхтуюць рыбалоўную сетку на лодцы ў заліве Хор-Омейра, Йемен, 12 лютага 2020 года.

  • Здымак The Transition: Ignat расійскага фатографа Oleg Ponomarev, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Portraits

    Праца-пераможца расійскага фатографа Алега Панамарова ў катэгорыі "Партрэты". Ігнат - трансгендэр, які перажыў псіхалагічную траўму ў школьныя гады - са сваёй дзяўчынай Марыяй у Санкт-Пецярбургу.

  • Здымак Rescue of Giraffes from Flooding Island фатографа з ЗША Ami Vitale, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Nature

    Пераможца ў катэгорыі "Прырода" - фатограф з ЗША Амі Вітале. Жыраф Ротшыльда транспартуецца ў бяспечнае месца на спецыяльна пабудаванай баржы з затопленага вострава Лонгічара ў заходняй Кеніі 3 снежня 2020 года.

  • Здымак Log Pile Bouldering фатографа з Аўстраліі Adam Pretty, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Sports

    Фотаздымак аўстралійскага фатографа Адама Прэцці - пераможцы конкурсу ў катэгорыі "Спорт". Боулдэрынг - гэта лажанне па невялікіх скалах і валунах без страхоўкі. Залы для скалалажання і спартыўныя збудаванні ў Мюнхене былі зачыненыя з-за пандэміі COVID-19, таму спартсмены сталі творча падыходзіць да трэніровак.

  • Здымак California Sea Lion Plays with Mask фатографа з ЗША Ralph Pace, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Environment

    Фатограф з ЗША Ральф Пэйс - пераможца конкурсу ў катэгорыі "Навакольнае асяроддзе". Цікаўны каліфарнійскі марскі леў плыве да маскі на месцы для дайвінга Хвалярэз у Мантырэе, Каліфорнія. Падобныя месцы па ўсім свеце завалены кінутымі маскамі.

  • Здымак з серыі Habibi фатографа з Італіі Antonio Faccilongo, які перамог у конкурсе World Press Photo 2021 і заняў першае месца ў катэгорыі Long-Term Projects

    Здымак з серыі "Хабібі" італьянскага фатографа Антоніа Фачылонга, пераможцы конкурсу World Press Photo 2021, заняў першае месца ў катэгорыі "Доўгатэрміновыя праекты". На фота, зробленым у лістападзе 2017 года, жонкі, маці і дзеці палестынскіх зняволеных ля кантрольна-прапускнога пункта ў Бейт-Сейры, Палестына. Яны дабіраюцца да Ізраіля, каб наведаць сваіх сваякоў у турме. Некаторым прыходзіцца здзяйсняць шматгадзінныя паездкі, каб патрапіць на 45-хвіліннае наведванне.

  • Здымак з серыі Sakhawood фатографа з Расіі Alexey Vasilyev, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Contemporary Issues

    Здымак з серыі "Сахавуд" фатографа з Расіі Аляксея Васільева, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі "Сучасныя выклікі". Двайняты Сямён і Сцяпан зняліся ў казцы "Старый Бейберикеен" у ролях міфічных істот, якія жывуць на балотах - дулганча. Для іх гэта першы вопыт удзелу ў кіно. У кінавытворчасці ў Рэспубліцы Саха заняты людзі з розным вопытам. Якуцкія фільмы ўдзельнічаюць у міжнародных фестывалях Еўропы і Азіі, атрымліваюць узнагароды, якіх ужо больш за 80.

  • Здымак з серыі Port Explosion in Beirut фатографа з Італіі Lorenzo Tugnoli, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Spot News

    Фота з серыі "Выбух порта ў Бейруце" італьянскага фатографа Ларэнца Туньёлі, які заняў першае месца ў катэгорыі "Гарачыя навіны". Ратавальнікі працуюць над тушэннем пажараў, якія ахапілі склады ў Бейруце, Ліван, 4 жнiўня 2020 года ад магутнага выбуху ў порце.

  • Здымак з серыі Pantanal Ablaze фатографа з Бразіліі Lalo de Almeida, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Environment

    Серыя фота "Пантанал ў агні" бразільскага фатографа Лало дэ Альмейда заняла першае месца ў катэгорыі "навакольнае асяроддзе". Пажарныя змагаюцца з успышкай пажару на ферме Сан-Францыска-дэ-Перыгара, дзе жыве адна з найбуйнейшых папуляцый гіяцынтавага ара, Бразілія, 14 жніўня 2020 года.

  • Здымак з серыі Those Who Stay Will Be Champions канадскага фатографа Chris Donovan, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Sports

    Серыя здымкаў канадскага фатографа Крыса Донавана аб будучых чэмпіёнах баскетбола заняла першае месца ў катэгорыі "Спорт". Зорка каманды Flint Jaguars Таэвіён Рашынг скача з аднаго шафіка на іншы ў распранальні каманды перад апошняй гульнёй сезона ў сваёй школьнай баскетбольнай кар'еры 24 лютага 2020 года.

  • Здымак з серыі Pandemic Pigeons-A Love Story фатографа з Нідэрландаў Jasper Doest, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Nature

    Першае месца ў катэгорыі "Прырода" у серыі фатаграфій "Галубы пандэміі - гісторыя кахання" Джаспера Дуста. Пара дзікіх галубоў пасябравала з сям'ёй фатографа, якія знаходзіліся на ізаляцыі ў сваёй кватэры ў Флаардынгене, Нідэрланды, падчас пандэміі COVID-19.

  • Здымак з серыі The 'Ameriguns' фатографа з Італіі Gabriele Galimberti, які заняў першае месца конкурсу World Press Photo 2021 у катэгорыі Portraits

    Серыя фота "The 'Ameriguns'" фатографа з Італіі Габрыэле Галімбэрці - першае месца ў катэгорыі "Партрэт". Торэлл Джаспер пазіруе з агнястрэльнай зброяй на заднім двары свайго дома ў Шрыверы, штат Луізіяна, 14 красавіка 2019 года. Былы марскі пехацінец ЗША, ён навучыўся трымаць зброю ў руках у свайго бацькі яшчэ ў дзяцінстве. Згодна з Small Arms Survey - незалежнаму глабальнага даследчаму праекту, што базіруецца ў Жэневе, Швейцарыя, - палова ўсёй агнястрэльнай зброі, якая належыць прыватным грамадзянам у свеце, знаходзіцца ў ЗША.

Тэги:
World Press Photo
Праасвяшчэнны Круціцкі і Каломенскі, Патрыяршы намеснік Маскоўскай мітраполіі Павел

Экс-кіраўніка БПЦ мітрапаліта Паўла перавялі на новую работу

17
(абноўлена 09:53 17.04.2021)
Мітрапаліт Павел абраны пераемнікам мітрапаліта Ювеналія, які нязменна кіраваў маскоўскімі прыходамі амаль 44 гады.

МІНСК, 18 кра – Sputnik. Новым кіраўніком падмаскоўных парафій стане былы кіраўнік Беларускай праваслаўнай царквы мітрапаліт Павел (Панамароў), дадзенае рашэнне было прынята Святым Сінодам Рускай праваслаўнай царквы.

У жніўні мінулага года мітрапаліт Павел быў адпраўлены на кубанскую кафедру, а на яго месца быў прызначаны епіскап Веніямін.

Рашэннем Святога Сінода ад 25 жніўня 2020 года мітрапаліт Павел быў вызвалены ад пасады Патрыяршага экзарха ўсяе Беларусі, з выказваннем падзякі за панесеныя працы, і прызначаны мітрапалітам Кацярынадарскім і Кубанскім, кіраўніком Кубанскай мітраполіі.

А рашэннем Святога Сінода ад 15 красавіка 2021 года мітрапаліт Павел прызначаны Праасвяшчэнным Круціцкім і Каломенскім, Патрыяршым намеснікам Маскоўскай мітраполіі, пастаянным членам Святога Сінода, з вызваленнем ад кіравання Кацярынадарскай епархіяй.

Такім чынам, ён абраны пераемнікам мітрапаліта Ювеналія (Паяркава), які напярэдадні па асабістай просьбе быў адпраўлены на супакой у сувязі з узростам і станам здароўя. Падмаскоўнымі прыходамі ён кіраваў амаль 44 гады і да гэтага часу быў найстарэйшым з правячых архірэяў РПЦ.

Мітрапаліт Павел на пасаду кіраўніка БПЦ быў прызначаны 25 снежня 2013 года пасля таго, як мітрапаліт Філарэт, які кіраваў БПЦ больш за 20 гадоў, пайшоў на пенсію па ўзросце.

Першы Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі мітрапаліт Філарэт памёр 12 студзеня 2021 года на 86-м годзе жыцця. Сінод БПЦ прыняў рашэнне аб увекавечанні яго памяці, для гэтага створана спецыяльная Мемарыяльная камісія. Яе ўзначаліў архіепіскап Навагрудскі і Слонімскі Гурый.

Чытайце таксама:

17
Тэги:
работа, Мітрапаліт Павел, мітрапаліт, БПЦ, экс-кіраўнік