Кадры фільма Ведаеш, мама, дзе я быў?

Стварэнне моманту

11
(абноўлена 15:03 11.05.2018)
Водгук на фільм Леа Габрыядзэ "Ведаеш мама, дзе я быў", прэм'ера якога адбылася ў Мінску.

Дзіўная магчымасць была прадастаўлена гледачам, якія прыйшлі на прэм'еру мультыплікацыйнага фільма "Ведаеш, мама, дзе я быў?", створанага Леа Габрыядзэ па мыслевобразам яго бацькі Рэза Габрыядзэ, — у адзінае імгненне пракрасціся і далучыцца да свету аднаго чалавека і да жыцця цэлай краіны.

"Занадта творчы чалавек", "ён поўны чужымі жыццямі" — гэтыя словы, сказаныя Зурабам Цэрэтэлі і Міхаілам Жванецкім аб Рэза Габрыядзэ, штурхаюць на шанец, цуд, неабходнасць гаварыць пра генія, душу і дух, здольных ажыццявіць "пераход з нябыту ў быццё".

Самасць, "самастаянне чалавека, заклад велічы яго" шмат у чым залежаць ад уражанняў, інтанацый, вобразаў, рытмаў, якія з'яўляюцца арганізуючым пачаткам з маленства. Менавіта апарат успрымання, наладжаны ў дзяцінстве, дапамагае нам нарадзіцца зноў у сталым узросце, ужо не істотай біялагічнага віду, а носьбітам сваёй натуры. Можа быць, у тым выпадку, калі чалавек здольны ўсвядоміць цэласць свету, яму дазволена здзяйсняць гэты пераход. Роля аўтара пры гэтым, акрамя здабыцця сэнсу свайго ўласнага быцця, заключаецца ў стварэнні пульсара, які можа выклікаць з'яўленне акустычнага (татальнага) рэзанансу, або феномен размовы ад сэрца да сэрца.

Сатворчасць бацькі і сына дазваляе зразумець сутнасць гэтай з'явы. Магчымасць адчуваць любоў і клопат ў кожным кадры прымушаюць нас, гледачоў, "расчуліцца", задумацца аб сваім уласным вобразе, які бачыць свет. Аднойчы было зададзена пытанне: "Ведаеш, у чым адрозненне вашых бацькоў ад нашых, грузінскіх?" Адказ напрошваецца сам — у глыбокай павазе сваіх каранёў, у радасці, якую грузіны адчуваюць ад жыцця, у апецы і адказнасці бацькоў перад сваімі дзецьмі, у дзіўнай любові да сваёй зямлі.

"Логіка можа прывесці нас ад пункта А ў пункт В, а ўяўленне — куды заўгодна", і тыя, хто паглядзіць карціну Леа Габрыядзэ, змогуць апынуцца ва ўяўным, але вельмі асэнсаваным свеце, дзе лёс аднаго чалавека пераплятаецца з лёсамі свету. І самым важным у гэтым асэнсаванні з'яўляецца тое, што ахвярапрынашэнне — не самы ўдалы жыццёвы прынцып.

Ведаеш, мама, дзе я быў?

У полі зайчыка лавіў,

Асядлаў і пракаціўся,

Пагуляў і адпусціў.

Дзіцячая лічылка, першы радок якой стаў назвай фільма, звязвае з няўлоўнасцю свету таго, хто творыць па волі ўласнага сумлення. Чалавека, галоўным прынцыпам жыцця якога з'яўляецца прынцып стварэння.

Аўтар: Ірына Савелава

11
Тэги:
водгук, Мінск
Каментары