Архітэктар Армэн Сардараў

Архітэктар Армэн Сардараў: "Краіна не павінна саромецца сваіх руінаў"

252
(абноўлена 18:17 24.07.2018)
Чаму архітэктуру Мінска можна назваць "антысавецкай" і навошта камень для нулявога кіламетра везлі з Партугаліі, вядомы беларускі архітэктар Армэн Сардараў распавёў карэспандэнту Sputnik Алесі Шаршнёвай.

Нулявы кіламентр на Кастрычніцкай плошчы, бульвар па вуліцы Леніна у Мінску, масты і пуцеправоды ў Мінску, Магілёве, Гомелі і Оршы — далёка няпоўны спіс усіх работ выбітнага архітэктара, дэкана архітэктурнага факультэта БНТУ.

Армэн Сяргеевіч нарадзіўся ў Адэсе і, перш чым прыехаць у Беларусь, разам з бацькамі шмат павандраваў па свеце. Больш чым за 30 гадоў працы было шмат прапаноў з'ехаць за мяжу, але ён адмаўляўся. Кажа, што заўсёды хацеў працаваць менавіта тут.

Ленін у Светлагорску мог выглядаць інакш

Свае работы, як усякі творца, Армэн Сардараў называе роднымі дзецьмі. Сярод іх складана абраць любімыя, але ёсць найбольш запамінальныя і яркія.

"Першая мая сур'ёзная работа была звязана з мастамі Беларусі. Адзін з першых, які я зрабіў — дарога з Пінска на Палессе, аздобленая выявай бусла. Яшчэ адзін мост звязвае Полацк і Наваполацк. Там выкарыстоўвалася больш традыцыйная архітэктура", — успамінае майстар.

Ёсць на яго рахунку і правакацыйныя працы. Напрыклад, апошні помнік Леніну, які быў запраектаваны адмыслова для Беларусі, але яго так і не паставілі. Над ім Сардараў працаваў разам з калегам Анатолем Арцімовічам. Скульптура павінна была з'явіцца ў Светлагорску.

"У традыцыях ленініяны — а менавіта такую назву меў гэты накірунак у савецкай архітэктуры — Ленін заўсёды показваў рукой наперад, у будучыню. Анатоль Яфімавіч упершыню "павярнуў" руку назад, бо такім чынам хацеў сказаць, што трэба вяртацца да першых рэвалюцыйных ідэалаў. Гэта выклікала абурэнне ў ЦК партыі і Міністэрстве культуры, якія прымалі працу. Але нягледзячы на гэта манумент адлілі і збіраліся ставіць. Планы змяніліся з-за распаду Савецкага Саюза", — распавёў архітэктар.

Нядаўняе знакавае "дзіце" архітэктара — помнік маршалу Баграмяну, які з'явіўся ў Гарадку.

"Не скажу, што як архітэктар стварыў там нейкі цуд: традыцыйная форма, традыцыйны бюст. Але псіхалагічна для мяне гэта вельмі важна, таму што зараз у Польшчы, Літве і ва Украіне актыўна зносяць помнікі выбітным савецкім ваеначальнікам. З іх знікненнем знікае і чалавечая памяць", — упэўнены Сардараў.

"Гісторыя — гэта складаная рэч, але чалавечая памяць павінна заставацца нават тады, калі змяняюцца палітычныя арыенціры і кіраўнікі. Менавіта гэтаму служыць мемарыяльная архітэктура", — дадаў ён.

Камень для нулявога кіламетра прывёз літоўскі вадзіцель

У гэтым годзе помнік "Пачатак дарог Беларусі", ці, як яго яшчэ называюць, "Нулявы кіламетр", аўтарства Сардарава, што знаходзіцца на Кастрычніцкай плошчы ў Мінску, святкуе дваццацігадовы юбілей. Ідэя пастановы помніка належыць кіраўніку дарожнай галіны Аляксандру Мініну, у макет нават уносіў праўкі Аляксандр Лукашэнка. Усяго было распрацавана тры варыянты, канчатковы абраў менавіта беларускі лідар.

"Спачатку мы зрабілі макет з фанеры, які быў нават крыху большы за той, што зараз знаходзіцца ў цэнтры сталіцы. Абклеілі яго пад граніт і ў такім выглядзе ён знаходзіўся на плошчы прыкладна з месяц. Працу ацэньваў кіраўнік дзяржавы, рабіў свае заўвагі, а я тлумачыў, які сімвалізм нясе менавіта такі помнік, расказваў пра сусветныя традцыі", — успамінае Армэн Сардараў.

Геральдыку з чатырох бакоў рабіў скульптар Александр Фінскі, аздабленне ў выглядзе назваў гарадоў і адлегласці да іх пісаў Віктар Заведзееў.

"Вялізная праблема была з каменем, з якога трэба было рабіць піраміду. Мы звярталіся ў Расію і ва Украіну, там прапаноўвалі вырабляць знак з каменных кавалачкаў, але такім чынам мы б страцілі ўсю ідэю і сімвалізм. Зусім нечакана атрымалі электронны ліст з Партугаліі, дзе і заказалі граніт пад паэтычнай назвай Роза Манфортэ. Прывезці яго дапамог літоўскі вадзіцель, які займаўся дастаўкай грузаў", — дадае майстар.

Ён падкрэслівае, што для беларусаў гэта вельмі важны помнік, таму што Беларусь — гэта транзітная краіна, і ўся яе гісторыя звязана з развіццем дарог, транспарту, гандлевымі сувязямі.

"Многія мінскія архітэктары "не думаюць аб суседзях"

Размаўляць з вядучым архітэктарам краіны і абмінуць увагай сучасную архітэктуру сталіцы — злачынства, таму просім Армэна Сяргеевіча паразважаць пра сучасны Мінск. Па яго словах, абліччу галоўнага горада краіны не хапае ансамблевасці, якая была ў савецкай архітэктуры. З гэтага пункту гледжання архітэктуру беларускай сталіцы можна нават назваць "антысавецкай".  Прычына сур'ёзнага архітэктурнага дысанансу хаваецца ў тым, што стваральнікі часам прыгожых і арыгінальных будынкаў "не думаюць аб суседзях".

"Калі ты робіш які-небудзь цікавы аб'ект, заўсёды трэба думаць пра асяродак, у якім ён будзе знаходзіцца. Архітэктар павінен думаць не толькі аб тым, як праявіць сябе і задаволіць заказчыка, але і пра людзей, якія тут будуць жыць ці працаваць", — падкрэслівае Сардараў.

Яшчэ адна праблема — каляровыя рашэнні. Спецыяліст кажа, што беларуская прырода і традыцыйная архітэктура не суадносяцца з яркімі колерамі. Таксама выбіваецца з агульнай кампазіцыі будынак ТЗЦ Galleria на праспекце Пераможцаў.

"Чорны колер асацыюецца ў славян з журбой", — каменціруе Сардараў.

Упэўнены Армен Сяргеевіч, што недаацэненым засталося і значэнне ўезда ў Мінск з боку аэрапорта. Пабудаваны гандлёвы цэнтр не вельмі пасуе да Нацыянальнай бібліятэкі і жылых будынкаў, якія там размяшчаюцца.

"Гэтую частку горада замежнікі бачаць самай першай, таму трэба было б устрымацца ад традыцыйных і штодзённых архітэктурных рашэнняў", — дадае спецыяліст.

Хваліць ён новую жылую застройку сталіцы. У некаторых выпадках крытыкуе яркія колеры, але ў цэлым назваў яе цікавай і разнастайнай.

"У ХХІ стагоддзі архітэктура — гэта не проста аб'екты, а сістэма арганізацыі прасторы для чалавека. Гэтая прастора павінна служыць практычным мэтам, але і праходзіць праз душу чалавека".

"Бязглуздая рэстаўрацыя — грамадская праблема"

Негатыўна беларускі архітэктар ставіцца і да бяздумнай рэстаўрацыі помнікаў. Спрэчным з'яўляецца, напрыклад, праект рэстаўрацыі Старога замка ў Гродне.

"На мой погляд, гэта вялізная псіхалагічная і грамадская праблема. Прыстасаванне помнікаў і імкненне прыцягнуць турыстаў часам прыводзіць да таго, што архітэктары знішчаюць першапачатковы выгляд аб'ектаў гісторыка-культурнай спадчыны, не захоўваюць беражліва сапраўдныя матэрыялы, паціну даўніны", — упэўнены Сардараў.

Каля дзесяці год таму ён разам з Адамам Мальдзісам апублікаваў кнігу "Даўняя Беларусь", галоўная думка якой — не трэба саромецца сваіх руінаў.

"Я ўпэўнены, што не ўсе будынкі трэба ўзнаўляць. Напрыклад, выступаю супраць выкарыстання падчас рэстаўрацыі акрылавых фарбаў, якія робяць паверхню гістарычных будынкаў мёртвай. Напрыклад, на Гарадскім вале ёсць пажарнае дэпо, сцены якога зроблены з цудоўнай цэглы, але яны пафарбаваны так, што знікае эстэтыка ягонай архітэктуры. Гэта не пасуе", — дадае майстар.

Ён упэўнены, што аднаўляць гістарычныя аб'екты трэба, калі для гэтага ёсць сур'ёзныя падставы. Але перш чым рабіць гэта, пытанне павінна быць дасканала вывучаным. Не трэба браць за абсалют агульнасусветную практыку.

"Не трэба перакрэсліваць гісторыю. Прыстасаваць будынак пад нейкія задачы, напрыклад, турыстычныя, можна, але трэба рабіць гэта з павагай да гісторыі", — заключыў архітэктар.

252
Тэги:
архітэктура, Армэн Сардараў, Беларусь
По теме
Шведскі архітэктар: ідэальны рэстаўрацыйны праект зрабіць немагчыма
Вялікі тэатр Беларусі

Прызначаны новы дырэктар Вялікага тэатра

28
(абноўлена 13:50 12.05.2021)
Міністр культуры прадставіў новага кіраўніка Нацыянальнага тэатра оперы і балета Беларусі калектыву.

МІНСК, 12 тра - Sputnik. Вячаслава Гарбузава ў сераду прадставіў трупе міністр культуры Беларусі Анатоль Маркевіч. Такую інфармацыю паведамілі карэспандэнту Sputnik ў прэс-службе Опернага тэатра.

Папярэдні генеральны дырэктар найбуйнейшага беларускага тэатра Аляксандр Пятровіч працягне сваю дзейнасць у сферы культуры - яму будзе прапанавана новая пасада.

Цяперашні кіраўнік калектыву Вячаслаў Гарбузаў родам з Пружанаў. У 2003 годзе скончыў з адзнакай гістарычны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага універсітэта імя А.С.Пушкіна.

З 2002 па 2009 год Гарбузаў працаваў у БРСМ, а затым у Брэсцкім аблвыканкаме на розных пасадах курыраваў пытанні развіцця нацыянальных аб'яднанняў і міжканфесійнай сферы. Узнагароджаны нагрудным знакам Мінкультуры "За ўклад у развіццё культуры Беларусі".

Са снежня 2017 узначальваў Брэсцкі акадэмічны тэатр драмы імя Ленінскага камсамола.

Чытайце таксама:

28
Тэги:
міністр, Вялікі тэатр оперы і балета РБ, дырэктар

Бортніцтва Палесся ў спісе ЮНЕСКА: лепшыя фота тысячагадовай традыцыі

100
(абноўлена 11:03 07.05.2021)
  • Борці з мёдам, падвешаныя на дрэвах, можна ўбачыць да гэтага часу на Палессі
  • Традыцыя бортніцтва практычна не перарывалася
  • Спадчыннымі бортнікамі, напрыклад, можна лічыць сям'ю Пятра Гваздзя, які жыве ў Рэчыцы разам з сынам Сяргеем
  • Побач з вёскай Крынкі Рэчыцкага раёна стаіць цэлы бортны лес
  • Быць бортнікам - гэта больш, чым быць проста пчаляром
  • Пчолы ў калодзе могуць прыносіць мёд першыя тры гады
  • У калодзе пчолы ствараюць свой мікракосм
  • Мёд з борцяў
  • Міхаіл Флёрка з палескай вёсачкі Сіманіцкі Млынок Лельчыцкага раёна - таксама спадчынны бортнік
  • Падрыхтоўка калодных вулляў
  • Падрыхтоўка калодных вулляў
  • Падрыхтоўка калодных вулляў
  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
  • Бортніцтва на Палессі
Культура бортніцтва Беларусі і Польшчы зараз пад абаронай ЮНЕСКА - старажытная традыцыя пчалярства ўвайшла ў рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.

Уключэнне элемента ў Спіс ЮНЕСКА стала вынікам сумеснай работы нацыянальных камісій па справах ЮНЕСКА, міністэрстваў культуры Беларусі і Польшчы, прыгранічных суполак, няўрадавых арганізацый і экспертаў дзвюх краін.

Дзіўна, але на беларускім Палессі захавалася ўнікальная традыцыя - бортніцтва. Гэта месца, дзе яно практычна не перарывалася і перадавалася з пакалення ў пакаленне.

Спадчыннымі бортнікам, напрыклад, можна лічыць сям'ю Пятра Гваздзя, які жыве ў Рэчыцы, які разам з сынам Сяргеем працягвае традыцыю свайго дзеда і прадзеда. Побач з вёскай Крынкі Рэчыцкага раёна стаіць цэлы бортны лес, які налічвае каля 100 борцяў. Некаторым калодам у гэтым лесе да 150-200 гадоў!

Міхаіл Флёрка з палескай вёсачкі Сіманіцкі Млынок Лельчыцкага раёна - таксама спадчынны бортнік. Лепшага апавядальніка, папулярызатара старажытнага ляснога промыслу ў гэтым раёне не адшукаць. Флёрка рамантуе старыя борці, вырабляе і ўстанаўлівае на дрэвах новыя. На беразе рэчкі Крушынка каля яго дома расце шмат крушыны - добры меданос.

Распавядаў Sputnik і пра іншых бортнікаў, якія захоўваюць унікальную культуру бортніцтва.

У чым унікальнасць старажытнай традыцыі? Чалавек, які займаецца бортны зборам мёду, практычна не ўмешваецца ў жыццё пчол, пакідаючы яго максімальна набліжаным да жыцця ў натуральных умовах. У калодзе пчолы ствараюць свой мікракосм, дзе могуць рэгуляваць тэмпературу і ўтрыманне вуглякіслага газу, такім чынам знішчаючы паразітаў. Тут не прымяняюцца дабаўкі прамысловага парафіна да сотаў, цукар і лекі для пчол, атруты для кляшчоў.

Бортніцтву ў Беларусі больш за 1000 гадоў. Гэта асаблівы від промыслу, які згадваецца ў такіх старажытных юрыдычных дакументах, як "Руская праўда" (права Кіеўскай Русі) і статуты ВКЛ. ХVII-ХVIII стагоддзі былі залатымі стагоддзямі для гэтага промыслу. Бортны мёд можна назваць нафтай сярэднявечча і асноўнай экспартнай сыравінай - цяжка ўявіць той час без васковых свечак і мядовых напояў. З ХVIII стагоддзя традыцыя паступова выцесніла калодным пчалярствам і рамачным. На гэта паўплывала тое, што з тых часоў вельмі шмат лесу экспартавалася ў Еўропу.

На сённяшні дзень, па падліках Івана Осіпава, энтузіяста адраджэння традыцыі, жыве каля 190 бортнікаў, ва ўладаннях якіх да 1800 борцяў. Бортніцтва адраджаюць і ў Польшчы.

Глядзіце ў фотастужцы Sputnik, як беларускія бортнікі Палесся захоўваюць няпростую, але вельмі каштоўную традыцыю.

100
  • Борці з мёдам, падвешаныя на дрэвах, можна ўбачыць да гэтага часу на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    Борці з мёдам, падвешаныя на дрэвах, можна ўбачыць да гэтага часу на Палессі, напрыклад, у вёсцы Пагост. Дзіўна, што тут захавалася ўнікальная традыцыя пчалярства.

  • Бортніцтву ў Беларусі больш за 1000 гадоў
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Бортніцтву ў Беларусі больш за 1000 гадоў. Гэта асаблівы від промыслу, які згадваецца ў такіх старажытных юрыдычных дакументах, як "Руская праўда" (права Кіеўскай Русі) і статуты ВКЛ.

  • Традыцыя бортніцтва практычна не перарывалася
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Традыцыя бортніцтва практычна не перарывалася і перадавалася з пакалення ў пакаленне. Некаторым калодам у палескім лесе да 150-200 гадоў!

  • Спадчыннымі бортнікамі, напрыклад, можна лічыць сям'ю Пятра Гваздзя, які жыве ў Рэчыцы разам з сынам Сяргеем
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Спадчыннымі бортнікамі, напрыклад, можна лічыць сям'ю Пятра Гваздзя, які жыве ў Рэчыцы і разам з сынам Сяргеем працягвае традыцыю свайго дзеда і прадзеда.

  • Побач з вёскай Крынкі Рэчыцкага раёна стаіць цэлы бортны лес
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Побач з вёскай Крынкі Рэчыцкага раёна стаіць цэлы бортны лес, які налічвае каля 100 борцяў. Раней у кожнага гаспадара былі борці, але потым хто памёр, хто з'ехаў, у кагосьці дзеці не захацелі працягваць займацца лесам... Але калоды не зніклі, гэта ж грэх - губіць пчол.

  • Быць бортнікам - гэта больш, чым быць проста пчаляром
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Быць бортнікам - гэта больш, чым быць проста пчаляром. Трэба любіць пчол, лес, традыцыю. Бо калі звычайны пчаляр з рамачнага вулля можа "выціснуць" 20-30 літраў мёду, то з калоды - 5-10.

  • Пчолы ў калодзе могуць прыносіць мёд першыя тры гады
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Пчолы ў калодзе могуць прыносіць мёд першыя тры гады, затым усе соты трэба зрэзаць і вычысціць калоду, і праз некалькі гадоў яны зноў туды вернуцца. Таму бортнікі трымалі шмат калод.
    Чалавек, які займаецца бортным зборам мёду, практычна не ўмешваецца ў жыццё пчол, пакідаючы яго максімальна набліжаным да жыцця ў натуральных умовах.

  • У калодзе пчолы ствараюць свой мікракосм
    © Sputnik Сергей Лескеть

    У калодзе пчолы ствараюць свой мікракосм, дзе могуць рэгуляваць тэмпературу і ўтрыманне вуглякіслага газу, такім чынам знішчаючы паразітаў. Тут не прымяняюцца дабаўкі прамысловага парафіна да сотаў, цукар і лекі для пчол, атруты для кляшчоў.

  • Мёд з борцяў
    © Sputnik Сергей Лескеть

    Мёд з борцяў - на сённяшні дзень адзіны спосаб атрымаць на 100% натуральны прадукт пчалярства. У іншых умовах атрымаць яго практычна немагчыма.

  • Міхаіл Флёрка з палескай вёсачкі Сіманіцкі Млынок Лельчыцкага раёна - таксама спадчынны бортнік
    © Sputnik Альфред Микус

    Міхаіл Флёрка з палескай вёсачкі Сіманіцкі Млынок Лельчыцкага раёна - таксама спадчынны бортнік. Лепшага апавядальніка, папулярызатара старажытнага ляснога промыслу ў гэтым раёне не адшукаць.

  • Падрыхтоўка калодных вулляў
    © Sputnik Альфред Микус

    Кожны тыдзень аб'язджае і аглядае свае вуллі. Рамантуе на сядзібе, а затым перавозіць і ўсталёўвае на краі поля непадалёк ад дома ва ўрочышчы Воўчае новы вулей.

  • Падрыхтоўка калодных вулляў
    © Sputnik Альфред Микус

    Некаторыя трэба перавешваць, таму што ў іх гадамі чамусьці не садзяцца раі. Некаторыя даводзіцца прыбіраць з-за караеда, ад якога Лельчыцкі раён назвалі тэрыторыяй бедства - работнікі лясгасаў вымушаныя былі выразаць шмат лесу.

  • Падрыхтоўка калодных вулляў
    © Sputnik Альфред Микус

    На беразе рэчкі Крушынка каля яго дома расце шмат крушыны - добры меданос. А тут, у лесе, першымі заквітнеюць арэх і лаза, затым бульба ў поле або іншыя гародніна.

  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
    © Sputnik Альфред Микус

    Зацягваюць вулей дзедаўскім спосабам - з дапамогай кола, уручную.

  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
    © Sputnik Альфред Микус

    Кола рабіў яшчэ дзед Міхаіла - Мікалай Флёрка. Дапамагаюць усталёўваць новы вулей аднавяскоўцы, рабочыя Лельчыцкага лясгасу.

  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
    © Sputnik Альфред Микус

    Міхаіл Флёрка замацоўвае вулей на хвоі.

  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
    © Sputnik Альфред Микус

    Каб пчолы адразу пачалі працаваць, у чысты вулей Міхаіл кладзе пустыя, але духмяныя вошчнікі.

  • Бортнік Палесся Міхаіл Флёрка
    © Sputnik Альфред Микус

    Прыцягвае пчол і мядовы пах "аскодавы" - вадкасці, якая застаецца ад пераплаўлення воску.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    На сённяшні дзень, па падліках Івана Осіпава, энтузіяста адраджэння традыцыі, жыве каля 190 бортнікаў, ва ўладаннях якіх да 1800 борцяў.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    Бортніку Адаму Восенка з вёскі Новае Палессе 76 гадоў. Ён павесіў калоду ніжэй, таму што з-за праблем са здароўем цяжка ўзбірацца на дрэва.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    На зіму вуллі закрываюць бяростай ці металам. Вуллі Восенкі зімуюць на гародзе.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    А вось борці Мікалая Раманава можна знайсці на палях, у лесе, на берагах ракі. Да вясны бортнікі спяшаюцца адрамантаваць вуллі і падняць на дрэвы.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    Бортніцтвам займаюцца ў многіх абласцях Гомельскай вобласці, традыцыя адраджаецца і ў іншых беларускіх рэгіёнах.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    Бортны мёд можна назваць нафтай сярэднявечча і асноўным экспартным сыравінай - цяжка ўявіць той час без васковых свечак і мядовых напояў. З ХVIII стагоддзя традыцыю паступова выцесніла калоднае пчалярствам і рамачнае.

  • Бортніцтва на Палессі
    © Sputnik Альфред Микус

    Старажытная традыцыя пчалярства 17 снежня ўвайшла ў рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.

Тэги:
Польшча, Беларусь, ЮНЕСКА
Які сёння дзень: 13 траўня

Які сёння дзень: 13 траўня 2021 года

0
(абноўлена 17:24 12.05.2021)
Гэты дзень з'яўляецца сто трыццаць чацвёртым па грыгарыянскім календары, да канца года засталося 232 дні.

Якія падзеі адбыліся 13 траўня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 13 траўня

  • У 1986 годзе адкрыўся V з'езд Саюза кінематаграфістаў СССР, на якім першым сакратаром быў абраны рэжысёр Элем Клімаў. З "паліцы" былі знятыя раней забароненыя цэнзурай фільмы.

Хто нарадзіўся 13 траўня

  • 1879 год: Іван Серада, беларускі палітык і навуковец, першы старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
  • 1905 год: Стэфанія Станюта, беларуская актрыса.
  • 1933 год: Аляксандр Кішчанка, мастак, аўтар вядомага "Габелену стагоддзя".
  • 1949 год: Сяргей Краўчанка, беларускі акцёр.

Таксама сёння нарадзіліся амерыканскі пісьменнік-фантаст Роджэр Жалязны і французскі спявак Грэгары Лемаршаль.

13 траўня ў народным календары

Сёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць апостала Іакава Завядзеева - аднаго з дванаццаці апосталаў, бліжэйшага вучня Ісуса Хрыста. У народзе яго называлі Якаў Цёплы, таму што да гэтага дня ўжо ўсталёўвалася добрае надвор'е. Жанчыны верылі, што дождж на Якава прадвяшчае шмат вяселляў увосень. 

13 траўня імкнуліся пазбягаць далёкіх вандровак. Лічылася, што ў гэты час вандруюць па свеце апошнія ліхаманкі, і каб зберагчы здароў'е, лепей было застацца дома.

Калі неба на захадзе яснае, лета будзе пагодлівае, калі ж сонейка сядае ў аблокі, будуць дажджы.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей