Беларускі мастак Віктар Альшэўскі

Вавілонская вежа з карцін: у Мінску адкрываецца незвычайная выстава

35
(абноўлена 09:39 07.09.2018)
Экспазіцыя закранае тэму часу: на карцінах можна ўбачыць статуі Старажытнай Грэцыі са смартфонамі ў руках і з заплечнікамі за спіной.

Выстава "Кропка адліку" беларускага мастака Віктара Альшэўскага адкрываецца ў суботу ў Нацыянальным мастацкім музеі. Аўтар рыхтаваў яе 15 гадоў і падняў у экспазіцыі тэму часу.

Кропка — гэта заўсёды цэнтр, пачатак адліку; гэта нараджэнне новага, крыніца стваральнай энергіі жыцця і развіцця сучаснай цывілізацыі, тлумачыць мастак.

Белорусский художник Виктор Альшевский
© Sputnik / Виктор Толочко
Беларускі мастак Віктар Альшэўскі

Тэма часу пададзеная на выставе ў незвычайнай манеры. Альшэўскі стварыў канструкцыю, якая нагадвае Вавілонскую вежу ў разрэзе — яна цалкам складаецца з карцін.

Незвычайныя самі героі. На сваіх палотнах мастак апрануў старажытнагрэцкія статуі ў спадніцы і абцасы, даў ім у рукі смартфоны і кубкі з кавай. Некаторыя персанажы з'яўляюцца на фоне знаёмага ўсім Мінска.

Тема времени подана на выставке в необычной манере
© Sputnik / Виктор Толочко
Тэма часу пададзеная на выставе ў незвычайнай манеры

Карэспандэнты Sputnik пагаварылі з Віктарам Альшэўскім пра вечнае: час, мастацтва і любоў.

Быць свабодным

Віктар Альшэўскі — фігура, вядомая ў сталіцы. Мастак, мастацтвазнаўца, педагог. Яго палотны захоўваюцца не толькі ў музеях роднай Беларусі, але і ў галерэях Расіі, Германіі, Нарвегіі, Італіі, Францыі, Іспаніі, Вялікабрытаніі, ЗША…

Аднак, нягледзячы на ​​сваю вядомасць, мастак — чалавек зусім просты. Падчас мантажу выставы яго папросту можна ўбачыць у натоўпе рабочых. Скручвае сваю Вавілонскую вежу, вешае карціны.

Полотна Виктора Альшевского хранятся не только в музеях родной Беларуси
© Sputnik / Виктор Толочко
Палотны Віктара Альшэўскага захоўваюцца не толькі ў музеях роднай Беларусі

Альшэўскі і не хавае: родам ён з вёскі. Не гарадскі. Але Мінск, яго любімы горад, з'яўляецца на выставе.

Экспазіцыя ўключае ў сябе чатыры часткі: "Мой Мінск", "Музеі свету", "Фрагменты Вавілонскай вежы", "Партрэт сучасніка". Усяго 90 карцін. Некаторыя ўзятыя з ранейшых збораў, напрыклад, "Мой Мінск".

Адкрыццё выставы аўтар вырашыў прымеркаваць да Дня горада Мінска.

Близкое и далекое автор и попытался соединить на своих полотнах
© Sputnik / Виктор Толочко
Блізкае і далёкае аўтар і паспрабаваў злучыць на сваіх палотнах

У сувязі з гэтым ад нас яму пытанне: што б ён, як мастак і гараджанін, хацеў бы "адрэтушаваць" у сталіцы?

"Мінск — гэта самы прыгожы горад у свеце. Я ў 66-м годзе прыехаў сюды з вёскі Вугольшчына Бялыніцкага раёна. Для мяне Мінск быў проста цудоўным. І за гэты перыяд ён да немагчымага змяніўся.

В работах художника легко узнать Минск
© Sputnik / Виктор Толочко
У работах мастака лёгка пазнаць Мінск

У 77-м годзе я ўпершыню паехаў за мяжу — у Дрэздэн. Тады ўжо бачыў, наколькі прагрэсіўна развіваецца свет. Я думаў пра тое, калі ж наша Беларусь перасягне іншыя краіны сваёй чысцінёй, сваёй прыгажосцю. І вось ужо апошнія 20 гадоў мы бачым, наколькі Мінск змяніўся. І не толькі ён, а маленькія вёсачкі. Як цяпер кажуць, малая радзіма. Я для сябе зразумеў: жыць можна толькі там, дзе ты нарадзіўся. Мы можам быць свабоднымі толькі ў сваёй краіне", — адказвае мастак.

Жанчыны і неўміручасць

Выстаўка ўключае ў сябе работы, якія аўтар пісаў яшчэ ў 2003 годзе. Таму справядліва можна сказаць, што як праект яна рыхтавалася 15 гадоў.

У музеі можна ўбачыць партрэт жонкі аўтара Святланы. Мастак прызнаецца, што малюе яе часта, як і сваю дачку Вікторыю.

Прыгажосць, дадае ён, гэта каханне. А каханне — дасканаласць. Бо яно дае магчымасць ісці і развівацца.

По мнению художника, любовь дает возможность развиваться
© Sputnik / Виктор Толочко
На думку мастака, любоў дае магчымасць развівацца

Аднак жаночы партрэт заўсёды даецца няпроста патрабавальнаму да сябе мастаку.

"Творчасць — гэта досыць складаны працэс. Часам здаецца, што ўсё атрымалася, а потым высвятляецца, што не. Аўтапартрэт — добра. Як намалюеш, так і будзе. А вось жаночы партрэт як ні пішы, усё роўна кепска. Не дасягаеш той дасканаласці. У рэальным жыцці, у трохмернай прасторы, вобраз зусім іншы", — кажа Альшэўскі.

Шмат аўтар думае аб самой творчасці. Хоць прызнае: тэма таксама няпростая. Для Альшэўскага мастацтва — заўсёды філасофія.

Экспозиция включает в себя четыре части: Мой Минск, Музеи мира, Фрагменты Вавилонской башни, Портрет современника
© Sputnik / Виктор Толочко
Экспазіцыя ўключае ў сябе чатыры часткі: "Мой Мінск", "Музеі свету", "Фрагменты Вавілонскай вежы", "Партрэт сучасніка"

Ад нас яму наступнае пытанне для разважанні:

"Каштоўнасць карцін заключаецца ў тым, што яны несмяротныя. Аўтару не шкада таго, што яго жыццё абмежаванае?"

"Карціны для мяне — гэта дзеці. Народжанае дзіця сыходзіць ад нас — у свет. Ствараючы карціну, мы пакідаем частку ўласнай энергіі.

Але вы ведаеце, што такое гісторыя. Гэта вялікае сіта, якое прасейвае, адкідвае ўсё смецце. Нам невядома, ці будуць нашы карціны жыць далей. Але для аўтара гэта не павінна быць важным.

Для Альшевского искусство – всегда философия
© Sputnik / Виктор Толочко
Для Альшэўскага мастацтва - заўсёды філасофія

Для мяне мастацтва — гэта філасофія. Вымаляваць палатно ў адзін колер ці яго не выставіць — таксама тэма для размовы. У гэтым плане для мяне крытыка абсалютна няважная. Як вы можаце крытыкаваць Гегеля, Канта, Леанарда да Вінчы? Для таго, каб крытыкаваць, вы павінны стварыць свой прадукт, выставіць яго. Гэта і ёсць самая лепшая крытыка", — адказвае Альшэўскі.

Тэма новай выставы — час. Фрагменты Вавілонскай вежы — спроба аб'яднаць свет, сказаць сучаснікам, як моцна мы звязаны з блізкім і далёкім, наколькі людзі і народы ўзаемазалежныя, а час — суцэльная плынь. Блізкае і далёкае аўтар і паспрабаваў злучыць на сваіх палотнах.

Выстава "Кропка адліку" прадоўжыцца ў Нацыянальным мастацкім музеі да 30 верасня.

35
Тэги:
выстава, жывапіс, Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь, Віктар Альшэўскі, Мінск, Беларусь
Нясвіжскі замак

Як адпачывалі і жартавалі князі Радзівіллы

27
(абноўлена 15:39 30.05.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра вычварэнскія жарты прадстаўнікоў аднаго з самых знакамітых княскіх родаў.

"Абед у замку, і дужа многа гасцей меў я. Пасля абеду адбылася карусель...", - некалі запісаў у сваім дзённіку Міхал Радзівіл Рыбанька. Радзівілы лічылі, што вядуць свой род ад рымлянаў, а тыя, як вядома, любілі відовішчы і святы.

Ладзіць вечарыны з багатымі абедамі і тэатральнымі пастаноўкамі ў Нясвіжы былі звычайнай з’явай напрацягу некалькіх стагоддзяў. Асабліва адзначыліся ў гэтым Караль і Міхал Радзівілы, пры якіх забавы ў Нясвіжы дасягнулі асаблівага росквіту.

А завёў моду пышна прымаць гасцей Мікалай Крыштаф Радзівіл па мянушцы Сіротка, які ў XVI стагоддзі ў сэрцы сінявокай вырашыў зрабіць сапраўдны рымскі куток. Падышоўшы да справы грунтоўна, на вадасховішчы, што знаходзілася каля палаца, ён стварыў штучную выспу са свяцілішчам у гонар багіні Цэрэры. Менавіта там і адбываліся першыя святкаванні надыходу вясны.  Выглядалі яны даволі цнатліва ў параўнанні з больш познімі, якія сталі адбывацца ў XVIII стагоддзі пры Каралі Станіславе Радзівіле па мянушцы Пане Каханку.

Але гэта наперадзе, а пакуль з’явілася мода здзіўляць, а яшчэ лепш пужаць гасцей незвычайным і нечаканым. Так, напрыклад зайшоўшы ў залу, госці маглі пабачыць замест столі вялікі акварыўм з трохметровымі асятрамі, а навокал – усё ў люстэрках.

Усё змянілася пры Міхале Казіміры Радзівіле. За вялікую гасціннасць і зварот "рыбанька" гэтага прадстаўніка Радзівілаў пазней так і пачалі называць Рыбанька. У нясвіжскай Альбе ён наблізіў свята сустрэчы вясны да яго антычнай сутнасці. На выспу, якая называлася Цытэраю адпраўляліся адмысловыя караблікі са шляхецкай моладдзю, дзе яны гарэзліва забаўляліся. Амаль каралеўскія багацці рода Радзівілаў дазвалялі не стрымліваць сябе ў забавах і Рыбанька, і Пане Каханку балявалі з размахам і, часам, з рознымі жорсткімі вычварэнствамі.

У дзенніку Міхала Радзівіла Рыбанькі часта сустракаюцца запісы, якія характарызуюць забавы шляхты таго часу: "Абед у замку, і дужа многа гасцей меў я. Пасля абеду адбылася карусель. Былі чатыры банды кавалераў: у кожнай бандзе шэф і чатыры кавалеры... Было столькі ж банд дам на фаэтонах. Запрэжаных адным канём... пасля была цудоўная вячэра ў замку, і там нам весела прайшоў дзень".

Пане Каханку - пазёр і бацька селядцоў

А вось як любіў "весяліцца" Караль Радзівіл або Пане Каханку, якога мемуарыст Кітовіч называў "трэцім п’яніцам" Рэчы Паспалітай і адзначаў, што князь "па натуры мала адрозніваўся ад вар’та, а п’яны зусім шалеў... Займаўся распустай, а таксама, выпіўшы, жорстка здзекваўся з розных прыдворных. Нечакана грукнуць ззаду кіем, у час піцця убіць келіх у рот, каб чалавек аж захлынуўся, наліць ззаду за каўнер віна таму, хто марудна п’е, моцна стукнуць галовамі ў час размовы – каб аж выскачылі на лбах гузы, выкідваць розныя фіглі з абразай для жаночага сораму – вось самая прыемная забава Радзівіла".

Вядомы і такі выпадак "сяброўскага" розыгрышу, калі  Пане Каханку пажартаваў з Паца, вялікага літоўскага пісара, свайго фаварыта і нязменнага ўдзельніка ўсіх оргій. Аднойчы Пац не сцярпеў грубіянцкіх здзекаў і прыгразіў Радзівілу дуэллю. Але Радзівіл, жадаючы застацца ў сяброўстве, але і адпомсціць сябру за выклік, зрабіў выгляд, што моцна раззлаваўся і загадаў схапіць Паца, закаваць у кайданы і кінуць у турму. Назаўтра пісара апранулі ў смяротную кашулю і вывелі на плошчу ў суправаджэнні ката і ксяндза. Сябры і сам Пац, прасілі міласці ў Радзівіла, але над галавой небаракі завісла сякера. Урэшце, калі Пац папрасіў хвіліну для споведзі, Радзівіл, насыціўшыся жартам, падскочыў да Паца з мілай усмешкай: "Вось бачыш, я цябе больш напалохаў, чым ты сваёй дуэллю".

"Спектакль" працягнуўся багатымі падарункамі Пацу, які так і заставаўся ў саване ў той вечар і скончыўся папойкай ў гонар гэтай задумы. Праз тры дні Пац памёр.

З асаблівым задавальненнем "жартаваў" князь з замежных гасцей: камедыянтаў, гувернёраў і нават паслоў. Мемуарыст Нямцэвіч узгадваў, што папскі нунцый Салузі быў напалоханы да смерці магчымасцю ехаць з Радзівілам на прагулку не ў звычайным экіпажы, а ў лёгкай павозцы на двух колах, запрэжанай шасцёркай мядзведзяў. Праўда і ў іншыя часы беларусы любілі дурыць іншаземцаў.

Гісторыкі сцвярджаюць, што Караль Радзівіл быў вялікім пазёрам з акторскімі здольнасцямі. Многія мемуарысты аднадушна сцвярджаюць, што ў яго было нешта ад блазана і параўноўваюць яго з шэкспіраўскім Фальстафам. Усё жыццё ў Нясвіжы таго часу  нагадвала аперэту ці буфанаду. Так перад выбарамі ён выязджаў на бочцы на рынак і, седзячы на ёй частаваў усіх віном, бічаваў сябе ў перадвелікодную пятніцу, наўмысна ставіў сябе ў анегдатычныя і скандальныя сітуацыі: катаўся летам на санках, запрэжаных мядзведзямі па дарозе, высыпанай соллю, конна ўязджаў на тэатральныя прадстаўленні.

А яшчэ любіў распавядаць пра сябе шляхце ўсялякія "глупствы". То ён нібы разбагацеў, служачы кухарчыкам у нейкай пані Лазоўскай, то нібы ў яго быў раман з сірэнай, ад якога ў Каспійскім моры з’явіліся селядцы. Адам Мальдзіс у эсэ "Як жылі нашы продкі ў XVIII стагоддзі" апавядае, што асабліва часта Пане Каханку паўтараў анекдот аб тым, як ён, удзельнічаючы ў штурме Гібралтара, скочыў на вал на адной палавіне каня, бо другую адарвала гарматным снарадам.

"Хіба не так было?" - пытаўся апавядальнік у сваіх прыдворных, Бароўскага або Валаковіча. "Не ведаю, - гучаў завучаны адказ,  - я гэтага ўжо не мог бачыць, бо яшчэ раней быў забіты". Усё гэта рабілася не толькі дзеля дасягнення асабістай папулярнасці сярод шляхты і замацавання ўлады але і адлюстроўвала густы той эпохі.

Вядома ж, такія баляванні і паводзіны магнацкай вярхушкі былі толькі моднай завядзёнкай у пэўны гістарычны час і для пэўных прадстаўнікоў рода Радзівілаў. Яны былі пашыраны толькі сярод найбольш заможных прадстаўнікоў шляхты са сваім поглядам на смешнае і не маглі замацавацца назаўсёды.

Чытайце таксама:

27
Тэги:
Радзівілы
Тэмы:
Спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў
Півоні, архіўнае фота

Хмялее чмель, чмялее луг: 10 лепшых вершаў пра лета

13038
(абноўлена 11:33 30.05.2020)
Доўгачаканае лета на парозе - самы час планаваць адпачынак і натхняцца сакавітасцю прыроды. Sputnik зрабіў адмысловую падборку, каб любы жадаючы змог пачытаць вершы пра лета на беларускай мове і палепшыць настрой.

Лета цешыць сонейкам, ап'яняе духмяным водарам траў, аглушае птушыным гоманам. А тут раптам набягуць хмары, пальецца цёплы дождж, мільгане маланка, забурчыць недзе гром – так прыемна ўдыхаць свежае паветра пасля летняй навальніцы!

Вядома ж, такая прыгожая пара не магла застацца не апетай у вершах – шмат беларускіх паэтаў прысвяцілі лету свае творы. У іх каласіцца жыта, казуркі збіраюць нектар са стракатых кветак, паўнаводныя рэкі нясуць свае воды праз палі, блакіныя ад васількоў, а уначы над імі раскідваецца зорны небасхіл, па якому месяц плыве і хаваецца за лёгкія хмаркі.

Чытайце ў падборцы Sputnik, якія вершы пра лета пісалі знакамітыя беларускія пісьменнікі.

13038
Тэги:
вершы на беларускай мове, Лета
Тэмы:
Ад Барадуліна да Хадановіча: вершы на беларускай мове
По теме
Ад Купалы да Хадановіча: беларускія вершы для дзяцей
Бацька, маці і родная мова: 5 лепшых вершаў пра сям'ю
Пра пачуцці па-беларуску: топ-10 вершаў пра каханне
Які сёння дзень: 31 мая

Які сёння дзень: 31 мая 2020 года

0
(абноўлена 17:07 25.05.2020)
Гэты дзень з'яўляецца сто пяцьдзясят другім па грыгарыянскім календары, да канца года засталося 214 дзён.

Сёння адзначаецца Сусветны дзень без тытуню, Сусветны дзень барацьбы с няроўнасцю, Сусветны дзень культуры, а ў Беларусі - Дзень хіміка. Якія яшчэ падзеі адбыліся 31 мая і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 31 мая

  • У 1919 годзе ў Варшаве створана Польска-беларускае таварыства.
  • У 2008 годзе ў Полацку адкрыты памятны знак "Геаграфічны цэнтр Еўропы".

Хто нарадзіўся 31 мая

  • 1556 год: Юры (Ежы) Радзівіл, царкоўны і дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай .
  • 1948 год: Святлана Алексіевіч, беларуская пісьменніца.
  • 1952 год: Тамара Чабан, беларускі літаратуразнавец.

Таксама сёння нарадзіліся рускі пісьменнік Канстанцін Паўстоўскі і рускі музыкант Уладзімір Кузьмін.

31 мая ў народным календары

Сёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць пакутніка Феадота Анкірскага і сямі дзеў пакутніц.

Святога Феадота ў народзе празвалі Фядот Дубоўнік, таму што ў гэты дзень на дубах пачынала разгортвацца лісце. Лічылася, што калі дубы паспелі зазелянець, будзе добры ўраджай аўса.

Калі дуб зазелянеў раней, чым ясень, лета будзе сухое. Яблыні яшчэ квітнеюць – восень будзе позняя. Калі ад зямлі падымаецца пара, будзе дождж.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей