Найджэл Роберс (у цэнтры) з супрацоўнікамі музея Беларусь міні

Брытанец пра Беларусь: прыязджаю ў дваццаць пяты раз

37
(абноўлена 12:51 10.02.2017)
Найджэл Робертс выдаў ужо тры даведніка па Беларусі для англамоўных турыстаў. Кожны раз, прыязджаючы ў Беларусь, ён спыняецца ў гасцях у простай беларускай сям'і ў горадзе Ветка.

Напярэдадні чаканага масавага прылёту турыстаў праз аэрапорт Мінск на прыкладзе Найджела Sputnik высвятляў, што вабіць (ці можа прывабіць) замежнікаў у Беларусь.

Даведнік Найджела Робертса па Беларусі вытрымаў ужо тры перавыданні, і цяпер да публікацыі рыхтуецца чацвёрты, дапоўнены варыянт. Упершыню аўтар прыехаў у Беларусь у 2001 годзе, атрымаўшы запрашэнне ад ААН сустрэцца з прадстаўнікамі райвыканкама гарадка Ветка на Гомельшчыне. Пасля брытанец з калегамі заснавалі маленькую асацыяцыю, якая падтрымлівае праекты, якія датычацца развіцця грамадства і эканомікі ў гэтым горадзе.

Зыбіцкую і Кастрычніцкую, Мірскі замак і сталінскі ампір, а таксама дзве нятленныя тэмы — беларускія дранікі (і гарэлку) і імідж Беларусі за мяжой Найджэл абмеркаваў з карэспандэнтам Sputnik Аленай Васільевай.

З вандроўнікам Sputnik сустрэўся ў музеі "Краіна міні", у якім у зменшаным фармаце прадстаўлены копіі многіх беларускіх славутасцяў — замкаў, сабораў і палацаў. Брытанец пабываў у Беларусі ўжо не менш за дваццаць пяць разоў, і з прадстаўленых у музеі дзесяці мініяцюр як мінімум восем бачыў на свае вочы.

"Усё роўна, добрыя бальшавікі ці дрэнныя, гэта прыцягвае турыстаў"

— Большасць беларусаў, як бы ні любілі сваю краіну, убачыўшы дваццаць пяць штампаў аб перасячэнні беларускай мяжы ў пашпарце замежніка, зададуцца справядлівым пытаннем — але чаму Беларусь?

— Мне падабаецца казаць, што не я адкрыў для сябе Беларусь, гэта яна мяне знайшла. У 2001 годзе я прыехаў у Ветку, і з тых часоў кожны раз спыняюся ў гасцях у адной і той жа сям'і. Чым сапраўды ўнікальная Беларусь, так гэта тым, што ў адносна невялікай краіне можна ўбачыць і старажытную гісторыю, і савецкую, і сучасную. Амаль у кожным горадзе ёсць помнікі Леніну, плошча Леніна, знакі перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. У вас ёсць выдатныя рэкі, у вас ёсць сімвалы і праваслаўнай, і каталіцкай веры, у вас ёсць Марк Шагал, выдатны Тэатр оперы і балета — так шмат усяго на адносна невялікай тэрыторыі.

Для мяне палацы ў Нясвіжы, Наваградку, Міры гэтак жа цікавыя, як сучасная гісторыя, бо амаль нідзе больш не сустрэнеш ужо помнікаў Леніну — ні ў Расіі, ні ва Украіне — іх зносяць. І што б людзі ні думалі пра тое, ці добрыя бальшавікі, усё гэта — частка вашай гісторыі, і яна можа прыцягнуць заходніх турыстаў.

Найджел Робертс уверен, что привлекать туристов в Беларусь можно не только замками, но и советской историей
© Sputnik Артем Бордовский
Найджэл Робертс упэўнены, што прывабіць турыстаў у Беларусь можна не толькі замкамі, але і савецкай гісторыяй

— Жывучы ў Брытаніі, шмат падарожнічаючы, вы ўвесь час сутыкаецеся з куды больш старажытнай архітэктурай. Пабачыўшы добра захаванае Сярэднявечча ў многіх краінах, вы ўсё яшчэ вяртаецеся да беларускіх замкаў?

— Мне гэта цікава. У маёй краіне, як і ў іншых частках Еўропы, ёсць уласныя гістарычныя помнікі і замкі, але гэта іншая культура, іншы лад жыцця. Вандроўнік з захаду знойдзе тут нешта новае, і гэта важна. Шматлікія турысты бывалі ў Польшчы, Чэхіі, у краінах Балтыі, у Славакіі і Славеніі, бачылі ўсё, што ёсць у Заходняй Еўропе, і што яны пасля гэтага на самай справе хочуць убачыць, так гэта нешта новае, што-тое, чаго яны яшчэ не бачылі.

А ў вашай краіне столькі цікавага — людзі, цэрквы, культура, шмат каму на Захадзе будзе цікава гэта ўбачыць. Але што сапраўды няпроста, так гэта пераканаць людзей у тым, што тут яны знойдуць для сябе шмат новага. Гэта выклік, гэта заданне для прафесійных турыстаў, для журналістаў і для мяне як для пісьменніка, які піша пра Беларусь.

Мне сёння паказалі прыкладанне, якое распрацаваў музей "Краіна міні": можна націснуць кнопку і забраніраваць тур да любой славутасці з тых, якія ў мініятурным фармаце прадстаўлены ў музеі, і гэта выдатна, гэта партал, дзверы, праз якія можна трапіць у іншыя часткі Беларусі. Я ўжо быў у Нясвіжы, Міры, Гомелі… Любы мой замак, мабыць, знаходзіцца ў Нясвіжы, туды б я і адправіўся прама цяпер.

Кожны раз, як я прыязджаю сюды, спыняюся ў горадзе Ветка на Гомельшчыне ў адной і той жа сям'і. У гэтай сям'і я жыў, калі ўпершыню прыехаў, там працягваю бываць. Гэта звычайная сям'я, у якой ёсць звычайныя праблемы. І сядзець з імі за сталом, піць піва, слухаць пра іх жыццё для мяне так жа важна, як бачыць усе вашыя выдатныя замкі. Самы вялікі вопыт я вынес з пражывання ў звычайнай сям'і ў Беларусі.

О, Беларусь — гэта ў Афрыцы?

— Здавалася, галоўная праблема Беларусі — задарагія візы. Але ці многае зменіцца зараз, калі візы адмянілі? Што на самой справе трэба зрабіць, каб прыцягнуць турыстаў?

— У Беларусі ёсць дзве праблемы. І галоўная — гэта стаўленне людзей на Захадзе да вашай краіны, да Расійскай Федэрацыі і Украіны. Людзі на Захадзе не разумеюць гэтую частку свету — наогул.

Яны не разумеюць, колькі людзей у Савецкім Саюзе прынеслі сябе ў ахвяру дзеля перамогі ў Другой сусветнай вайне — загінула больш 55 мільёнаў чалавек. Больш за трыццаць мільёнаў з іх былі з Савецкага Саюза. Людзі на Захадзе не разумеюць, колькі зрабіў Савецкі Саюз з 1941 па 1945 год. Ігнараванне з боку Захаду — самая вялікая праблема. Калі спытаць еўрапейца, дзе знаходзіцца Беларусь, ён спытае — о, гэта дзесьці ў Афрыцы?

Адзіная падстава, у сувязi з якой Беларусь згадваецца ў СМІ — ваш прэзідэнт, і гэтыя згадкі часцей за ўсё ідуць у кантэксце "апошняй дыктатуры". Няма пазітыўных навін. Першая задача — накіраваць усе намаганні на тое, каб людзі на Захадзе пачалі разумець гэтую частку свету.

Найджел признается, что давно влюблен в Беларусь, а люди на Западе вообще не понимают эту часть мира
© Sputnik Артем Бордовский
Найджэл прызнаецца, што даўно ўлюблёны ў Беларусь, а людзі на Захадзе наогул не разумеюць гэтую частку свету

Але сёе-тое трэба змяніць і ўнутры краіны. Першы крок — адмена візавага рэжыму. Цяпер у Мінск можна прыехаць без візы, калі ляцець праз мінскі аэрапорт. Але ёсць праблема — пералёт даволі дарагі. Калі ляцець у Вільню з Заходняй Еўропы, квіток абыйдзецца ў 30 еўра, але ў Мінск не лятаюць лоўкосты. Трэба дазволіць невялікім авіялініям прыйсці ў краіну, каб турыст не быў вымушаны ляцець толькі "Белавія". Але адмена візы — ужо вялікі крок.

— Колькі каштавала вам беларуская віза?

— Семдзесят фунтаў, хоць зрэшты, гэта больш, чым для вас — шэнгенская.

— Але калі мы ўсё ж даможамся таго, што турыст прыедзе ў Мінск, як зрабіць так, каб ён тут затрымаўся?

— Трэба стварыць максімум магчымасцяў, каб турыст змог замовіць тур па горадзе, трэба, каб у горадзе было як мага больш таблічак і шыльдаў на англійскай. Патрэбен брэнд для турыстаў, прычым яго трэба прыдумаць хутка. Хай кожная карта, кожная кніга, якую купляе турыст, будзе брэндаваная.

Для шматлікіх турыстаў невялікая праблема ў тым, што многія не гавораць па-англійску. Зрэшты, мая пазіцыя ў тым, што кожны турыст, прыязджаючы ў новую краіну, павінен ведаць некалькі слоў на мясцовай мове.

Павінны з'явіцца запамінальныя фразы, якія будуць паўсюдна. Напрыклад, "Прыязджайце ў Беларусь і жывіце тут да канца дзён сваіх", "Прыязджайце ў Беларусь, каб зразумець праваслаўе"… Кароткія запамінальныя фразы. Дональд Трамп паказаў, што гэта працуе: "Make America great again". Ён проста паўтарае адну і тую ж фразу, і гэта працуе на яго.

Хопіць прапаноўваць дранікі

— Мы прапануем усім турыстам дранікі і мачанку — гэта наогул падабаецца?

— Многія турысты не асабліва любяць спрабаваць новае. Але добра, што ў кожным рэстаране, бары можна іх паспрабаваць. Зрэшты, я б не рэкамендаваў заказваць іх у турыстычных месцах, але гэта агульнае правіла ва ўсім свеце. Напрыклад, у Лондане вы заплаціце неверагодныя грошы за вельмі простую ежу, а нацыянальная ежа, на мой сорам, рыба і чыпсы.

У Беларусі можна паспрабаваць гарэлку — але я б не раіў хатнюю гарэлку, гэта небяспечна! А сёння мы пабывалі ў выдатным вегетарыянскім рэстаране, там было цудоўна.

— Напэўна на Зыбіцкай. Як вам гэтая вуліца?

— Мне падабаюцца новыя раёны, яны вельмі сучасныя. Але не трэба забываць і пра нацыянальныя асаблівасці. Кожны раз, як я прыязджаю сюды, становіцца ўсё больш "МакДональдсаў", але хацелася б больш традыцыйных рэстаранаў, нацыянальнай кухні.

Мінск — еўрапейскі горад, важны еўрапейскі горад. Трэба ўцягваць людзей у піяр гэтай краіны на Захадзе, каб усе бачылі: гэта Еўропа. Не Месяц, не Марс, але Еўропа.

Зараз я падрыхтаваў чацвёртае выданне даведніка па Беларусі. Усе кнігі прададзеныя, мабыць, людзям цікава. Некаторыя пішуць мне з Амерыкі, Еўропы ці Аўстраліі — яны пішуць, што зацікавіліся краінай, просяць рады — што паглядзець, ці ехаць на цягніку, ці бяспечна на вуліцах?

Трэба выбудаваць мост паміж турыстамі і Беларуссю.

37
Тэги:
турызм, Гісторыка-культурныя каштоўнасці, Гісторыя, Вялікабрытанія, Беларусь
Старая стужка

Экранізацыі Шамякіна: успамінаем класіка і глядзім фільмы па яго кнігах

480
(абноўлена 09:31 30.01.2020)
30 студзеня 1921 года нарадзіўся выбітны беларускі пісьменнік Іван Шамякін. Яго вялізная літаратурная спадчына лягла ў аснову шматлікіх фільмаў.

Каб успомніць знакамітага дзеяча беларускай літаратуры і з сэнсам правесці вечар, Sputnik прапануе вам паглядзець бессмяротную класіку: экранізацыі кніг вялікага аўтара. 

Атланты і карыятыды

Месца дзеяння — абласны горад Беларусі. Фільм прысвечаны жыццю савецкай інтэлігенцыі і праблемам сямейнага жыцця галоўнага архітэктара горада Максіма Карнача. Ён таленавіты, але яму даводзіцца пераадольваць непаразуменне, а часам прамы канфлікт інтарэсаў з чынавенствам.

Рэжысёр: Аляксандр Гутковіч.

Эпілог (1994)

Фільм зняты па матывах аповесцяў Івана Шамякіна. Пісьменнікі і мастакі аказваюцца непатрэбнымі грамадству, вымушаныя зарабляць на жыццё продажам асабістых твораў. Мастаку пашчасціла — ягоныя карціны набылі. Як выжывае інтэлігенцыя — глядзіце ў фільме і разбірайцеся, як выжываць самім.

Рэжысёр: Ігар Дабралюбаў.

Крыніцы (1964)

Першы экранізаваны раман. Як і ў кнізе, сюжэт фільма пабудаваны на малюнку жыцця сельскай інтэлігенцыі. Час дзеяння — лета 1953 і наступны навучальны год.

Прызначаны ў сельскую мясцовасць з буйнога сталічнага навуковага інстытута Лемяшевич не хавае, што быў звольнены не па ўласным жаданні, як паказана ў яго дакументах, а ў выніку канфлікту з кіраўніцтвам. Яго крытычная ацэнка работы інстытута не атрымала падтрымкі, і супрацоўніку было рэкамендавана памяняць профіль заняткаў.

Рэжысёр: Іосіф Шульман.

Глыбокая плынь (2005)

Галоўная гераіня Тацяна Маеўская ў першыя дні вайны выратоўвае яўрэйскага хлопчыка. Бацьку і мачасе яна гаворыць, што гэта яе сын. Мачаха выдае Тацяну і расказвае аб гэтым нямецкаму агенту Мацею Куляшу. Пасля гэтага да Тацяны завітваюць паліцэйскія, ды Тацяна праяўляе смеласць і рашучасць. Яна забівае фашысцкіх паслугачоў, а сама з дзіцем і бацькам падаецца ў партызаны.

Рэжысёр: Маргарыта Касымава, Іван Паўлаў.

Вазьму твой боль (1980)

У вёску пасля працяглага зняволення вяртаецца былы паліцай Дашкевіч, вінаваты ў смерці аднавяскоўцаў. Іван, у якога сястра і маці загінулі ад рук паліцая, не можа спакойна перанесці такога вяртання.

Рэжысёр: Міхаіл Пташук.

480
Тэги:
Літаратура, Іван Шамякін, Беларусь
Тэмы:
Беларуская літаратура
Пятровіца - 2018

Самы салодкі месяц лета: як працавалі нашы продкі ў ліпені

157
(абноўлена 17:24 06.07.2019)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра заняткі нашых продкаў у ліпені і вучыць гатаваць смачныя стравы з рыбы.

У народзе кажуць: "Хто ў ліпені на полі пацее, таго ўзімку печка грэе". Працы на агародзе і ў полі, сапраўды, хапае ўсім.

Народная мудрасць пра ліпеньскія клопаты:

  • Ранняя птушка зубкі цярэбіць, а позняя — вочкі трэць.
  • Зерне ў каласку, не валяйся ў халадку.
  • Святы Андрэй за ўсіх мудрэй, саху ладзіць, каня гладзіць.
  • На Андрэя азімыя наліліся, а татка-авёс да палавіны дарос.
  • Святы Данат коскі точыць, сянцо косіць.

Пакуль жанчыны працуюць з садавінай і агароднінай, мужчыны займаюцца нарыхтоўкай сена. Касавіца — мужчынская праца. Нарыхтоўка сена была заўсёды не меньш важнай справай, чым жніво. Чым больш было назапашана сена, тым больш упэўнена адчуваў сябе гаспадар зімой. Лішкамі сена нават гандлявалі на кірмашах. Асабліва цаніліся сакавітыя, духмяныя ліпеньскія ўкосы.

Луговые травы и цветы
© Sputnik / Игорь Подгорный
Траву нарыхтоўвалі паўсюдна: на паплавах, у полі і ў лесе

Траву нарыхтоўвалі паўсюдна: на паплавах, у полі і ў лесе. Часам на касавіцу выпраўляліся далёка ад хаты. Спяшаючыся накасіць як найболей, начавалі ў полі ў адмысловых буданах. Ежу бралі з сабой. Выпраўляючы гаспадара на касавіцу, гаспадыня клала ў яго торбу кавалак сала, хлеб, пер'е цыбулі і агуркі.

Часам гарачы абед хто-небудзь з жанчын прыносіў у поле. Бралі з сабой і пітво. Звычайна гэта быў укіслы да гэтага часу бярозавік або хлебны квас. Калі касьба адбывалася каля ракі, то стараліся ў вольную хвіліну налавіць рыбы, каб падсілкавацца юшкай, або проста пяклі яе на вуголлях. Сушыць у ліпені сена перашкаджалі частыя дажджы і вялікія росы, таму даводзілася пільна сачыць за надвор'ем па прыкметах, якіх было нямала.

Як прадказаць надвор'е ў ліпені?

  • Калі дажджавыя чэрві выпаўзаюць з зямлі, то яснае сонечнае надвор'е зменіцца дажджом з навальніцай;
  • Птушкі раптам змоўклі, а ластаўкі і стрыжы лётаюць над зямлёй — будзе навальніца;
  • Вераб'і сціхлі і схаваліся пад дах — набліжаецца навальніца;
  • Камары ўвечары "мак таўкуць" (клубяцца) — да добрага надвор'я;
  • Неба ў навальнічных хмарах, а пчолы не хаваюцца — дажджу не будзе;
  • Весела скачуць і стракочуць конікі — да сухога і яснага надвор'я;
  • Калі на шырокім лісці канаў раніцай з'яўляюцца кроплі вады, то ўдзень будзе дождж або навальніца.

Гарачы і сухі чэрвень прыспешыў зацвітанне ліпы, у гонар якой называецца другі месяц лета. Калісьці ж па часе зацвітання ліпы вызначалі  пачатак масавай уборкі азімага жыта. Ліпа зацвіла — праз тры тыдні пачынай жніво. Таксама аб спеласці жыта селяніну падказвалі паспелыя ў лесе ягады чарніц. Пачатак жніва прымяркоўвалі да святкавання ў народзе прысвятка Ганны, які прыходзіўся на канец месяца. Казалі: "Святая Ганна снапы кладзе".

Сбор черники в Омской области
© Sputnik / Алексей Мальгавко
Аб спеласці жыта селяніну падказвалі паспелыя ў лесе ягады чарніц

Гэтым жа часам у пятніцу перад Іллёй, якога святкуюць 2 жніўня, адзначалі дзень "зазубрывання" або вастрэння сярпоў — Серпавіцу, калі каля кузні стаяла чарга з вясковых баб. Асабліва цанілася кавальскае майстэрства вандроўных кавалёў-цыганоў. Лічылася, што яны ўмелі выкаваць і зазубрыць такі серп, якім было лёгка і скора жаць.

Пятровіца – 2018
© Sputnik Альфрэд Мікус
Гаспадынька з сярпамі

Аб жанчыне, якая за дзень больш за іншых накладала снапоў, казалі, што яна "мае цыганскі серп". Калі пачыналася жніво, усе іншыя гаспадарчыя працы адкладаліся ў бок. Усе сілы сялянскай сям'і былі скіраваныя на тое, каб як мага хутчэй звезці з поля ўраджай збожжавых.

Ліпень — месяц, поўны працы. У народных прыказках нават святыя ў ліпені не сядзяць без працы: "Святы Пятро жыта сцеліць, святы Кузьма сярпы робіць, а святы Дзям'ян сена грабіць".

Вядомы і добры звычай бескарыснай дапамогі ў працы нямоглым суседзям талакой. Адбывалася гэта на Пятра і Паўла. Пра такую талаку ёсць прымаўка: "Святы Пётра талаку збіраў копы сена вазіць, стагі мятаць".  Дарэчы, ў гэты дзень працаваць на ўласную гаспадарку забаранялася, паколькі лічылася грахом. Калі праца была завершана, па традыцыі гаспадары наладжвалі частаванне. Звычайна гэта былі простыя, але пажыўныя стравы. У гэты час на стале ў селяніна з'яўлялася маладая бульба, агуркі і цыбуля, у лесе было поўна грыбоў, а ў вадаёмах — рыбы. Таму гаспадарам было чым пачаставаць талакоўцаў.

Рыбныя галушкі

  • 500 гр рачной рыбы

  • 75 гр пшанічнай мукі
  • 2 яйкі
  • 1 ч. лыжка чорнага перцу гарошкам
  • 1 ст. лыжка насення кропу
  • 1-2 цыбуліны
  • 1,5 ч. лыжкі солі
  • 1 ч. лыжка масла

Як гатаваць:

Дробную рачную рыбу пачысціць ад костак, дробна насячы нажом, але не прапускаць праз мясарубку і расцерці. Дробна насечаную цыбулю, кроп, перац і соль стаўчы ў ступцы, дадаць у рыбу.

Рыбалка
© Pixabay
Для рыбных галушак можна браць любую рачную рыбу

Муку развесці ў малацэ, уліць узбітыя яйкі і перамяшаць, аб'яднаць з рыбным фаршам, усё разам добра расцерці і ўзбіць, каб атрымалася аднародная маса. Зварыць рыбную юшку з галоў, плаўнікоў і костак, пасаліць і адварыць у ёй галушкі на маленькім агні да гатоўнасці. Дастаць з юшкі і падаць асобна з маслам і бульбай.

Смачна есці!

157
Тэги:
народныя прыкметы, беларуская кухня, Ларыса Мятлеўская, Беларусь
Тэмы:
Спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў
По теме
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі
Віно і смажаныя кураняты: што яшчэ гатавалі нашы продкі з агрэсту
Таблетка ад страху і абярэг ад нячысцікаў: чым яшчэ праславіўся часнок
Добра жыць і не тужыць, або Народныя парады для мужоў і жонак
Навошта кувае зязюля і што пра гэта кажуць у народзе
Кухня нашых продкаў: як гатаваць прываротнае зелле і любімы соус Гётэ
Кухня нашых продкаў: каперсы з капуцынаў і дзікія качкі з белым соусам
Вы асабіста памрэце не ад гэтага: Мяснікоў аб каронавірусе, паніцы і прафілактыцы

"Вы асабіста памрэце не ад гэтага": Мяснікоў аб каронавірусе, паніцы і прафілактыцы

0
(абноўлена 17:21 04.06.2020)
Вядомы маскоўскі кардыёлаг, галоўны ўрач гарадской клінічнай бальніцы №71 Аляксандр Мяснікоў назваў сродак, які рэальна зберажэ ад COVID-19, патлумачыў, чаму цяпер ужо позна есці імбір і пракаментаваў масавую "каронавірусную" істэрыку.
"Вы лично умрете не от этого": Мясников о коронавирусе, панике и профилактике

Самае галоўнае ў прафілактыцы - прыняць для сябе рашэнне змяніць лад жыцця і, як пілоты у самалёце, разлічваць траекторыю свайго руху, заявіў прадстаўнік вядомай у Расіі медычнай дынастыі ў прэс-цэнтры Sputnik.

"Вы не павінны дазваляць, каб да вас хтосьці падсеў, калі падселі - вы ўсталі і адышлі, селі ў машыну - адкрыйце акно, вы павінны разумець, што цяпер самае галоўнае - гэта сацыяльная дыстанцыя, гэта тое, што рэальна вас зберажэ" , - лічыць Мяснікоў.

Калі вы ідзяце ў банк і бачыце, што ўнутры дыстанцыя, а людзі чакаюць у прылазніку, вы ў прылазнік не заходзіце, раіць спецыяліст. Старайцеся не знаходзіцца ў памяшканні з іншымі людзьмі, цяпер лета, старайцеся чакаць на вуліцы, не ідзіце ў рэстаран у памяшканне, чакайце, калі адкрыецца вулічная тэраса, дадае Мяснікоў.

"Мы прывыклі - мы прыціскаемся. Таварыш, дазвольце! Ніякіх "дазвольце" ! Аўтобус - калі два прыпынкі ехаць, лепш прайдзіце пешшу, каб у ім не тоўпіцца, вы павінны ўвесь час мець гэта ў галаве, як кажуць, "секчы паляну", маска вас не ўратуе, пальчаткі не выратуюць, выратуе толькі гэта", - разважае доктар.

Есці імбір ужо позна

Другая галоўная ўмова прафілактыкі, па словах Мяснікова, гэта нармальны імунітэт. Цяпер яго ствараць ужо позна, але далей будуць іншыя інфекцыі, таму патрэбныя нармальны вага, гартаванне і рух. Калі ўсё гэта забяспечыць - шанец, што да вас прыстане хвароба, нашмат менш, кажа медык.

"Вы ўсё хочаце сёння ў аптэцы купіць імунітэт або з'есці імбір, гэта нельга, гэта трэба было пачынаць год таму рабіць, пачніце сёння і да наступнай зімы будзеце спакойныя", - раіць Мяснікоў.

Акрамя таго, урач рэкамендуе выкінуць з галавы ўсе СМІ, якія "гундоняць" пра каронавірус і запалохалі усіх да апошняй ступені.

"Вы гатовыя выкінуць вашу котку, якая вас шкадуе і кладзецца на жывот, калі вам балюча, вы гатовыя церці ўсё санітайзерамі, вы проста сышлі з розуму, удыхніце - выдыхніце. Ёсць маса хвароб, і вы асабіста памрэце не ад гэтай проста па шанцах, паводзьце сябе годна", - кажа Мяснікоў.

Не трэба ніякай панікі

Па словах урача, нядаўні птушыны грып "мог проста ўсіх выкасіць, і пашанцавала, што ён не перадаваўся ад чалавека да чалавека", а ад звычайнага грыпу па дадзеных СААЗ памірае ў год 650 тысяч чалавек, і "ў наступны год яны таксама памруць", таму зараз не трэба ніякай "каронавіруснай" панікі.

"Хтосьці робіць свае справы - гэта іх праблемы, калісьці свет гэта даведаецца. Асабіста вы не павінны панікаваць, асабіста вы павінны выконваць правілы гігіены - яны не толькі ад каронавіруса, а ад усяго. Вы павінны выконваць дыстанцыю, і вы павінны , разумеючы, што хварэюць у асноўным пажылыя людзі, берагчы сваіх пажылых і хворых сваякоў, і не біцца ў істэрыцы, як мы робім апошнія тры месяцы", - кажа Мяснікоў.

0
Тэмы:
Каронавірус COVID-19