Часнок

Таблетка ад страху і абярэг ад нячысцікаў: чым яшчэ праславіўся часнок

62
(абноўлена 18:19 19.06.2018)
Этнограф Ларыса Мятлеўская расказвае, навошта часнок елі гладыятары, і дзеліцца рэцэптам смажаных стрэлак часнаку.

Часнок у свеце вырошчваюць ужо больш за 5 тысяч гадоў. Лічыцца, што радзіма яго — Сярэдняя Азія і ён блізкі сваяк цыбулі. Можна сказаць, што цыбуля — яго маці. Ёсць навукова абгрунтаваная версія, што часнок утварыўся ад аднаго з відаў цыбулі, якая расце ў гарах Туркменіі, Цянь-Шаня, Паміры.

Заправа для цвіклені
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Крышаная цыбуля і часнок

Больш за ўсіх часнок вырошчваюць у Кітаі і Індыі, адкуль яго экспартуюць у многія краіны свету. Лічыцца, што ў Індыю яго завезлі арыі, а згадкі пра расліну ў Бібліі і Каране сведчаць пра яе вялікае значэнне для старажытных цывілізацый.

Легіянеры ў старажытным Рыме ўжывалі часнок не толькі для ўмацавання фізічных сіл, але і для памнажэння храбрасці. Тое ж тычылася і вучняў гладыятарскіх школ, якія верылі, што з'едзены зубок часнаку нараджае пагарду да смерці. А ў старажытным Егіпце будаўнікі пірамід аднойчы ўчынілі бунт з-за таго, што ў абед ім перасталі даваць часнок.

Як ажывіць змяю?

Нашы продкі прыпісвалі часнаку і магічныя якасці. Напрыклад, рассечаная змяя, на думку старажытных славян, здольная была ачуняць ад датыкнення да часнаку, або "змяінай травы". У сярэдневечнай Еўропе рыцары пад даспехамі хавалі галоўку часнаку з верай, што гэта абароніць іх ад зброі ворага. На думку чэхаў, часнок, пакладзены на страху, адводзіць маланку, а падвешаны над дзвярамі — здольны адагнаць ведзьмаў, нячыстых духаў і хваробы. Гірлянды з сушанага часнаку былі абярэгам і ў жытле грэкаў.

Выкарыстоўвалі часнок як абярэг у народным побыце і беларусы. Мяшок з часнаком вешалі на шыю каровам з мэтаю абараніць іх ад малочных ведзьм, якія станавіліся асабліва небяспечнымі напярэдадні Купалля. Тое ж рабілі і маладым коням, каб не баяліся сурокаў.

Падчас хрышчэння ў абрадавых дзеяннях маці і хросныя бацькі, папярэдне наеўшыся часнаку, хукалі на немаўлятка, адганяючы такім чынам ад ахрышчанага нячыстую сілу. Тое ж рабілі блізкія і ў дачыненні маці. Выкарыстоўвалі часнок і на вяселлі: ад чараў нявесце ў дарогу ў кішэню клалі галоўку часнаку, якую яна насіла пры сабе падчас усяго абраду. Нашыя суседзі з той самай мэтай часнок упляталі ў касу маладой. Увогуле, людзі мелі звычай заўсёды насіць у кішэнях некалькі зубкоў часнаку. Навошта? Ды на ўсялякі выпадак: ці то ведзьму адагнаць, ці то палячыцца, ці то з хлебам з'есці.

Незвычайны лекавы інгрыдыент

Лекавыя ўласцівасці часнаку вядомы многім. У старажытнасці ён быў бадай што галоўным лекавым сродкам. Сокам і адварам гаілі раны, лячылі страўнік, зубы і дзёсны, бараніліся ад чумы. У старажытным рускім лячэбніку часнок лічыўся сродкам ад многіх хвароб: "Чеснок ещё варим и толчём и прикладываем к болячкам. Кои соком чесноковым помазует главу, тогда вши и гниды умирают и власы на голове укрепляются". Каб забіць у роце ўсе мікробы, дастаткова пажаваць часнок напрацягу трох хвілін.

Чеснок
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Стрэлкі часнаку на градзе

Часнок — моцны супрацьатрутны сродак, паколькі здольны прадухіліць розныя атручэнні, у тым ліку і неякаснымі прадуктамі харчавання.

Але варта памятаць, што ва ўсім трэба мець меру, бо тое, што лечыць, можа і скалечыць. І часнок не можна ўжываць цяжарным, людзям з хваробамі нырак, жоўцекамневай хваробай, анеміяй, язвамі страўніка і кішэчніка.

Таксама трэба памятаць, што часнок супрацьпаказаны тым, хто хоча пахудзець, бо гэтая расліна добра ўзбуджае апетыт.

Універсальная прыправа і самастойная страва

Вясковыя гаспадыні ніколі не куплялі часнок у краме — заўсёды меліся свае запасы, якія захоўваліся вельмі старанна. Без дробных водарных зубкоў не было дамашняй каўбасы і квашаніны. Як выдатнай заправай часнаком націралі пры пасолцы сала, дадавалі яго не шкадуючы і тады, калі квасілі ў кадках агуркі і грыбы.

Зараз у агароднікаў надзвычайнай папулярнасцю карыстаецца азімы часнок. У адрозненне ад яравога (летняга), яго садзяць не вясной, а ўвосені, каб у жніўні атрымаць ураджай.

Крышаныя стрэлкі часнаку
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Крышаныя стрэлкі часнаку

Прапаную рэцэпт смачнай стравы са стрэлак часнаку, рэцэпт якой даведалася ў старажытнай беларускай вёсцы Бездзеж Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці.

Інгрыдыенты:

  • 200 гр стрэлак часнаку
  • 2-3 ст. лыжкі пшанічнай мукі
  • 50 гр алею
  • Соль і перац па смаку

Як гатаваць:

Памыць стрэлкі часнаку, пакрышыць на роўныя кавалачкі, кінуць у кіпяток і зварыць да гатоўнасці ў падсоленай вадзе. Дастаць з вады шумоўкай і злёгку абсмажыць іх на алеі. Асобна на разагрэтай патэльні абсмажыць муку і дадаць да стрэлак, перамяшаць і патроху дадаць ваду, увесь час мяшаючы, каб утварыўся мучны соус, як густая смятана. Пасля гэтага неабходна дадаць крыху перцу і солі.

Дарэчы, стрэлкі часнаку можна не толькі смажыць, аде і квасіць, марынаваць, саліць і тушыць.

Смачна есці і не хварэць!

62
Тэги:
Народныя традыцыі, беларуская кухня, Ларыса Мятлеўская
Тэмы:
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі (76)
По теме
Добра жыць і не тужыць, або Народныя парады для мужоў і жонак
Навошта кувае зязюля і што пра гэта кажуць у народзе
Кухня нашых продкаў: каперсы з капуцынаў і дзікія качкі з белым соусам
З кіслых агуркоў можна прыгатаваць шмат розных страў

Нашы стравы ў красавіку або крупнік з кіслымі агуркамі

21
(абноўлена 10:03 17.04.2021)
Этнограф Ларыса Мятлеўская раіць усім заглянуць у камору з прыпасамі і вучыць гатаваць розныя стравы з кіслых агуркоў.

Калісьці другая палова красавіка ў вёсцы лічылася даволі галодным часам. Гартаючы народны каляндар, знаходзіш таму пацвярджэнне. Дзень Палікарпа, які святкуюць 15 красавіка, у сялян атаясамліваўся з голадам, бо лічылі, што ад гэтага дня пачынаецца бясхлебіца. Да гэтага часу стараліся адсеяцца і часта ў справу ішло апошняе зерне. Вядома ж, зусім застацца без зерня было крайнім выпадкам. Таму гаспадыні пры выпечцы хлеба, каб эканоміць муку, дадавалі ў цеста і вараную бульбу, і пшоную кашу, і муку з каранёў рагозу, і пырніку, і батву лебяды і інш.

Хоць і лічыцца, што бульба – другі хлеб, усё ж без яго ніяк. Кажуць жа людзі: "Без хлеба яда – да парога хада"!

Не ведаю наколькі смачным быў той хлеб, але грэбаваць ім не даводзілася. Пра непераборлівасць галоднага ў народзе жартаўліва казалі: "У кішку, хоць ялову шышку" або "Што мох, што воўна абы кішка поўна"!

А вясною ў кожнага, занятага працай на зямлі, спраў хапала, бо вясновы дзень год корміць. Выручалі прыпасы, назапашаныя мінулым летам. Чым бы карміла гаспадыня сям'ю, каб у каморы не было ані кіслага агурка, ані бурака, ані капусты і іншай гародніны?

Дбаючы ўлетку пра зіму – у маразы балююць

Назапашванне прадуктаў на "галодны час" у крыві ў большасці беларусаў. І цяпер у вёсцы няма гаспадыні, якая б гэтым не займалася. Напрасіся ў якой спраўнай цётачкі зазірнуць у камору, то пабачыш такую колькасць слоікаў з хатнімі нарыхтоўкамі, што як цяпер кажуць, крама няхай адпачывае.

Поўная клець – сведчанне правільнай гаспадаркі, маўляў, хто дбае, той і мае. Але да лета рукой падаць, а доўгая зіма, як мятлой падмяла паліцы з прыпасамі. Ізноў выпрабаванні і пакуты для гаспадыні, якой штодня трэба прыдумаць, з чаго гатаваць абед.

Аўталавачка-выручалачка

Дзякуй Богу цяперашнім часам накарміць сям’ю не так складана, як даўней. Нават у самыя аддаленыя куточкі Беларусі, дзе няма харчовых крам, прадукты прывозіць аўталаўка. Яе прыезд вымушае гаспадароў адарвацца ад сваіх падворкаў і, апрануўшыся ў лепшае, як гэтага вымагае вясковы этыкет, ісці да месца, дзе яна звычайна спыняецца.

Аўталаўка – гэта як міні-кірмаш. Чакаючы яе, можна не горш за газеты і тэлевізар даведацца, што ў свеце робіцца. Тым больш, што пра навіны ў суседняй вёсцы ў газеце не напішуць.

- Як ты там, браце?

- А так: то на двары, то ў хаце! (з народа)

Аб чым гутаркі? Ды пра надзённае: ці ўсе жывыя, хто ажаніўся, хто нарадзіўся, у каго карова ацялілася, ці прадаюць дзе курэй і парасят і якім коштам, ці садзіў ужо хто цыбулю, а ці вылез з зямлі часнок, а ці не зарана капусту сеяць і іншае.

Гутаркі перапыняюцца толькі тады, калі сігналячы на ўсю вёску, урачыста ўязджае аўтамагазін і пачынаецца гандаль:

"Мукі, алею, цукру, дайце кількі, селядцоў.., як, скумбрыя ё? Не, не хачу, дайце печанёвай каўбасы, баранкі ё? Давайце яшчэ цукеркі... Ага, бывайце здаровыя"!

Задаволеныя пакупкамі вяскоўцы разыходзяцца па хатах і жыццёвы лад, парушаны прыездам крамы, вяртаецца ў звыклае русла. Гаспадарова справа – поле, а гаспадыня займаецца звыклымі хатнімі справамі.

Вось і цяпер, аглядаючы ў клеці прыпасы, жанчына акінула вокам паліцы, прыкмеціўшы нізку сушаных баравікоў і некалькі слоікаў з салёнымі агуркамі. Адразу ж наспеў план: што з гэтага можна прыгатаваць. Адкаркаваўшы адзін са слоікаў, паглядзела ці добрыя агуркі, і засталася задаволеная, агуркі ўдаліся. У меру салёныя, духмяныя, хрумсцяць так, што аж за вушамі піск! Ёсць сярод іх трохі мяккаватыя, але вось такія ёй сёння і патрэбны, для таго, каб зварыць крупнік з салёнымі агуркамі.

Крупнік з агуркамі

У вёсцы такі крупнік часам называюць расольнікам і гатуюць даволі проста, як кажуць без кулінарных выкрутасаў. У гаршчок укладаюць усе інгрыдыенты разам, адмяраючы іх "на вока". На гаршчок у 2,5 літра кладуць кавалак мяса або костку, 1-2 невялікія цыбуліны, цэлую моркву, 2-3 невялікія скрышаныя бульбіны, жменю панцаку або аўсянай крупы, крыху вымачаны і дробна пакрышаны вялікі кіслы агурок, які звычайна не абіраюць, некалькі памытых сушаных грыбкоў для закрасы, солі па смаку ды лаўровы ліст. Усё заліваюць крынічнай вадой і ставяць тушыцца ў выпаленую печ на некалькі гадзін. Калі печ моцна гарачая, то гаспадыня сочыць, каб расольнік не выкіпеў, і па патрэбе далівае гатаваную ваду.

Такі расольнік звычайна бывае падобны да кашы, але так і павінна быць. Вясковы чалавек не ўспрымае рэдкія першыя стравы. Яны для яго прыкмета нястачы, бядноты. Традыцыйныя беларускія супы амаль заўсёды былі густыя, паколькі ў абед у будні дзень другая страва не падавалася. Такі суп не наліваюць, а "насыпаюць" у глыбокую міску і ядуць у прыкуску з хлебам.

Частуючы такім супам, жыхарка палескай вёскі Цераблічы Марыя Іванаўна Паўловіч казала мне так: "Ларыска, сядай, дай я табе супу насыплю, а то вы гарадскія любіце, каб вам усё жыдзенько было".

Гатуючы розныя віды расольнікаў, бяруць розныя віды мяса. Сярод іх ялавічына, ялавічныя ныркі, свініна, курыца і рыба. Крупы і агуркі перад варкай часам адмыслова рыхтуюць. Можна прыгатаваць расольнік і з адной гародніны, без мяса. Вось некалькі цікавых рэцэптаў гэтай смачнай стравы з майго кулінарнага сшытка.

Суп агурочны празрысты ад Вінцэнты Завадскай

З чаго гатаваць:

  • 1,25 кг ялавічыны,
  • 1 ялавічная нырка,
  • 2 лаўровыя лісты,
  • некалькі зярнят перцу,
  • 1 корань пятрушкі,
  • 1 карняплод сельдэрэю,
  • 1 парэй,
  • 3-4 сухія баравікі,
  • 5-6 кіслых агуркоў,
  • агурочны расол,
  • соль па смаку.

Як гатаваць. Зварыць булён з ялавічыны і ныркі (нырку папярэдне вымачыць напрацягу 2 гадзін у вялікай колькасці халоднай вады, часта змяняючы ваду, і выразаць з яе пратокі). Уліць у булён агурочнага расолу столькі, каб суп быў прыемны на смак. Дадаць набор карэння, можна некалькі сухіх баравікоў (папярэдне вымачыўшы іх і вымыўшы) ды варыць.

Нарэзаць кружочкамі некалькі абабраных ад скуркі кіслых агуркоў, зварыць іх асобна, адцадзіць, заліць празрыстым булёнам і падаць на стол разам з парэзанай на пласцінкі ныркай.

Для разнастайнасці гэты суп можна падаць забеленым смятанай.

Посны расольнік з грыбамі

З чаго гатаваць:

  • агуркі кіслыя 60 г,
  • морква 20 г,
  • бульба 40 г,
  • цыбуля 15 г,
  • пшано 10 г,
  • зеляніна кропу або пятрушкі 5 г,
  • смятана 20 г,
  • грыбы сухія 10 г,
  • соль і спецыі па смаку.

Як гатаваць. Добра вымыць у цёплай вадзе грыбы і зварыць амаль да гатоўнасці. Выбраць грыбы і пашаткаваць іх саломкай, укінуць іх у грыбны булён. Кіслыя агуркі ачысціць ад скуркі і выдаліць насенне, астатнюю мякаць нарэзаць дробнымі кубікамі.Такімі ж кубікамі накрышыць бульбу, моркву і цыбулю і разам з агуркамі усыпаць у булён. Як закіпіць, дадаць пшано і варыць на малым агні да гатоўнасці.

Падаць са смятанай, зелянінай і жытнім хлебам.

Расольнік хатні

З чаго гатаваць:

  • 500 г ялавічыны,
  • 1/4 качана капусты,
  • 5 бульбін,
  • 1 ст лыжка сметанковага масла,
  • 1 морква,
  • 2 кіслыя агуркі,
  • 1 корань пятрушкі з зелянінай,
  • 0,5 кораня сельдэрэю,
  • 1 цыбуліна,
  • 0,5 шклянкі смятаны,
  • соль, перац, лаўровы ліст.

Як гатаваць. Зварыць мясны булён. Кіслыя агуркі ачысціць ад скуркі і выдаліць насенне, нарэзаць дробнымі кубікамі. У падсолены булён, які кіпіць, апусціць нашаткаваную капусту і варыць 10 хвілін, затым пакласці накрышаную бульбу і падсмажанае з цыбуляй натаркаванае карэнне морквы і пятрушкі. У канцы варкі пакласці падрыхтаваныя агуркі, перац, лаўровы ліст і пасаліць. Калі мала кіслаты, то ўліць крыху агурочнага расолу і некалькі хвілін паварыць.

Падаваць трэба з жытнім хлебам, зелянінай, а таксама са смятанай.

Смачна есці!

21
Тэги:
стравы, агуркі, Ларыса Мятлеўская, этнограф
Тэмы:
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі (76)

Дзіцячы вясновы абрад гукання вясны “Жаваронкі”

83
(абноўлена 11:44 13.04.2021)
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
Абрад прайшоў у вёсцы Забалаць Любанскага раёна Беларусі 10 красавіка. У ім удзельнічалі дзіцячыя калектывы "Верабейкі" з Любані і "Нашчадкі" з Забалацця.

Па вясковай вуліцы з чырвонай хусткай (трымаючы яе за чатыры рагі) ходзяць малыя дзеткі. Яны наведваюцца да самых старых бабуль. Падыходзячы да двара, яны гукаюць бабулю: "Баба Маня, выходзь жаваронкаў страчаць!" і пачынаюць спяваць песню "Жавароначкі прыляціце".

Ходзяць з хусткаю па колу. Бабуля кладзе ў хустку выпячаныя ёю птушачкі-жаваронкі.

Бабуля просіць снег патаптаць, каб хутчэй вясна прыйшла. Дзеткі скачуць і спяваюць:

Ой, топчам мы, ой топчам мы?
А што ж мы да вытапчам?
А ці снег і з лёдам?

А ці зіму з марозам?

Падораных бабулямі птушачак-жаваронкаў саджаюць на палачкі, якія нясуць падняўшы ў гару, па дарозе водзяць кругавыя карагоды услед за сонцам.

Дзеткі ідуць да наступнага двара па дарозе, спяваючы вяснянкі. Абыйшоўшы некалькі двароў, да скрыжавання дарог сходзяцца гурты дзетак, яны бяруцца за рукі, аб’ядноўваюцца ў карагод. У сярэдзіне становяцца дзеці з жаваронкамі. Дзяўчаты ідуць па ходу сонца, а дзеці супраць і падкідваюць жаваронкаў на палачках.

Потым дзеці ідуць да высокага месца, дзе складзены невялікі касцёр.

Дзеці разбіраюць жаваронкаў і садзяць іх на тонкія пруцікі, падымаюць у гару, утыкаюць палачкі вакол кастра са словамі: "Няхай нашы жавароначкі пагрэюцца, каб хутчэй вясна прыйшла".

Затым кожны гурт па чарзе спявае сваю вяснянку, пасля разбіраюць птушачак і з'ядаюць кожны сваю.

Рукавіцы, рукавічкі, рукаўкі, рукавачкі…
© Photo : Ларыса Мятлеўская
Потым ідуць кідаць тварог на бярозу, няхай птушкі прыляцяць, паядуць і на крыльцах вясну прынясуць. Усе запяваюць: "Вол бушуе, вясну чуе", закідаюць тварог на бярозу так, каб ён каціўся па ствале. Потым дзяўчаты развітваюцца з зімовым прадзівам, пад песню "Ой, вясна, ой, вясна, да чужые людзі ткуць кросна" яны падыходзяць да жанчыны з пасмай кудзелі, і высмыкваюць ад яе па кавалку, далей бягуць да бліжэйшых дрэў і чапляюць кудзелю на галінкі, прыгаворваючы "каб болей пальчыкі не калола, каб болей вечарочкі не караціла".

Затым усе ўдзельнікі павязалі рознакаляровыя стужачкі на галіны дрэў для выканання жаданняў і ў дар прыродзе, каб тая стала дабрэй і адарыла добрым ураджаем! Канчаецца свята народнымі танцамі з салодкім сталом.

Глядзіце таксама:

83
  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Абрад прайшоў у вёсцы Забалаць Любанскага раёна.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Удзельнікамі свята сталі дзіцячыя калектывы «Верабейкі» з Любані і “Нашчадкі” з Забалацця.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Пачынаецца абрад з таго, што па вясковай вуліцы з чырвонай хусткай (трымаючы яе за чатыры рагі) ходзяць малыя дзеткі.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Малыя дзеткі наведваюцца да самых старых бабуль.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Ад аднаго двара да другога дзеткі ідуць, спяваючы вяснянкі.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Абыйшоўшы некалькі двароў, да скрыжавання дарог сходзяцца гурты дзетак, яны бяруцца за рукі, аб’ядноўваюцца ў карагод.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзяўчаты чапляюць кудзелю на галінкі, прыгаворваючы “каб болей пальчыкі не калола, каб болей вечарочкі не караціла”.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Усе ўдзельнікі павязваюць рознакаляровыя стужачкі на галіны дрэў для выканання жаданняў і ў дар прыродзе.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Жаваронкаў дзеці садзяць на тонкія пруцікі і ходзяць вакол кастра са словамі: “Няхай нашы жавароначкі пагрэюцца, каб хутчэй вясна прыйшла”.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзеці разбіраюць тварог, дзякуючы якому будуць заклікаць вясну.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Тварог кідаюць на бярозу, каб птушкі прыляцелі, паелі і на крыльцах вясну прынеслі.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Пасля свята дзеці разбіраюць птушачак і з'ядаюць кожны сваю.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Пасля песень і карагода можна і птушачкай пачаставацца.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзеці з задавальненнем водзяць карагоды і спяваюць.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзеці ўздымаюць палачкі са словамі: “Няхай нашы жавароначкі пагрэюцца, каб хутчэй вясна прыйшла”.

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзеці штогод з нецярпеннем чакюць абраду гукання вясны "Жаваронкі".

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Дзяўчаты развітваюцца з зімовым прадзівам, пад песню “Ой, вясна, ой, вясна, да чужые людзі ткуць кросна".

  • Дзіцячы веснавы абрад гукання вясны Жаваронкі
    © Sputnik Альфред Микус

    Рознакаляровыя стужачкі на галінках дрэў - дар прыродзе, каб тая стала дабрэй і адарыла добрым ураджаем!

Тэги:
Гуканне вясны, вясна, абрады

Самыя прыгожыя пейзажы нашай планеты

47
(абноўлена 14:57 17.04.2021)
  • Бярозы ў блакітнай вадзе Новасібірскай ЦЭЦ-5
  • Пляж ў пячоры Бенагіл у Партугаліі.
  • Музей-запаведнік Кіжы ў Карэліі.
  • Восень у палацава-паркавым ансамблі Араніенбаум
  • Востраў Каменны ў Сямозеры ў Пражынскім раёне Карэліі
  • Млечны шлях ля Альхонскага мыса Кабылья Галава ў раёне возера Байкал
  • Удзельнікі спаборніцтваў падчас усерасійскай паруснай рэгаты ў акваторыі Геленджыкскай бухты
  • Лодкі на возеры Байкал
  • Парусная яхта ля скалы Царскія вароты ў Бірусінскім заліве Краснаярскага вадасховішча
  • Рысавыя палі ў Краснадарскім краі.
  • Дарога на гары Ай-Петры ў Крыме
  • Лебедзь-клікун на Лебядзіным возеры ў прыродным комплексным заказніку Лебядзіны ў Алтайскім краі
  • Узбярэжжа Атлантычнага акіяна каля вёскі Азеньяш-ду-Мар у Партугаліі.
  • Паўночнае ззянне ў наваколлі ракі Ура Мурманскай вобласці.
  • Турысты на беразе высакагорнага возера Арляня на тэрыторыі Сафійскай даліны ў Рэспубліцы Карачаева-Чаркесіі.
  • Від на горы ў Майкопскім раёне ў рэспубліцы Адыгея.
  • Лёд на возеры Байкал.
  • Карадахская цясніна ля Гацатлінскага вадасховішча ў Рэспубліцы Дагестан.
  • Млечны шлях у даліне ракі Анга, якая ўпадае ў возера Байкал
  • Віды скал на паўвостраве Рыбачы ў Мурманскай вобласці.
Млечны шлях над возерам Байкал, паўночнае ззянне ў Мурманску, парусная рэгата ў акваторыі Геленджыкскый бухты, залатая восень у "Араніенбауме", атлантычнае ўзбярэжжа Партугаліі.

Пейзаж, які здаецца чалавеку незвычайна гарманічным, звычайна з'яўляецца адлюстраваннем свету, які хаваецца ў яго душы.

Сумны туманны пейзаж без адзінага воблака, нібы без адзінай думкі, прыцягне меланхоліка. Яркае сонца, залатая лістота або беласнежныя пікі горных вяршынь - актыўнага і жыццярадаснага чалавека.

А што абярэце вы?

Глядзіце таксама:

47
  • Бярозы ў блакітнай вадзе Новасібірскай ЦЭЦ-5
    © Sputnik / Александр Кряжев

    Бярозы ў блакітнай вадзе Новасібірскай ЦЭЦ-5.

  • Пляж ў пячоры Бенагіл у Партугаліі.
    © Sputnik / Александр Вильф

    Пляж ў пячоры Бенагіл у Партугаліі.

  • Музей-запаведнік Кіжы ў Карэліі.
    © Sputnik / Илья Тимин

    Музей-запаведнік "Кіжы" ў Карэліі.

  • Восень у палацава-паркавым ансамблі Араніенбаум
    © Sputnik / Алексей Даничев

    Восень у палацава-паркавым ансамблі "Араніенбаум".

  • Востраў Каменны ў Сямозеры ў Пражынскім раёне Карэліі
    © Sputnik / Илья Тимин

    Востраў Каменны ў Сямозеры ў Пражынскім раёне Карэліі.

  • Млечны шлях ля Альхонскага мыса Кабылья Галава ў раёне возера Байкал
    © Sputnik / Владимир Смирнов

    Млечны шлях ля Альхонскага мыса Кабылья Галава ў раёне возера Байкал.

  • Удзельнікі спаборніцтваў падчас усерасійскай паруснай рэгаты ў акваторыі Геленджыкскай бухты
    © Sputnik / Виталий Тимкив

    Удзельнікі спаборніцтваў падчас усерасійскай паруснай рэгаты ў акваторыі Геленджыкскай бухты.

  • Лодкі на возеры Байкал
    © Sputnik / Игорь Онучин

    Лодкі на возеры Байкал.

  • Парусная яхта ля скалы Царскія вароты ў Бірусінскім заліве Краснаярскага вадасховішча
    © Sputnik / Илья Наймушин

    Парусная яхта ля скалы Царскія вароты ў Бірусінскім заліве Краснаярскага вадасховішча.

  • Рысавыя палі ў Краснадарскім краі.
    © Sputnik / Виталий Тимкив

    Рысавыя палі ў Краснадарскім краі.

  • Дарога на гары Ай-Петры ў Крыме
    © Sputnik / Алексей Мальгавко

    Дарога на гары Ай-Петры ў Крыме.

  • Лебедзь-клікун на Лебядзіным возеры ў прыродным комплексным заказніку Лебядзіны ў Алтайскім краі
    © Sputnik / Владимир Вяткин

    Лебедзь-клікун на Лебядзіным возеры ў прыродным комплексным заказніку "Лебядзіны" ў Алтайскім краі.

  • Узбярэжжа Атлантычнага акіяна каля вёскі Азеньяш-ду-Мар у Партугаліі.
    © Sputnik / Александр Вильф

    Узбярэжжа Атлантычнага акіяна каля вёскі Азеньяш-ду-Мар у Партугаліі.

  • Паўночнае ззянне ў наваколлі ракі Ура Мурманскай вобласці.
    © Sputnik / Павел Львов

    Паўночнае ззянне ў наваколлі ракі Ура Мурманскай вобласці.

  • Турысты на беразе высакагорнага возера Арляня на тэрыторыі Сафійскай даліны ў Рэспубліцы Карачаева-Чаркесіі.
    © Sputnik / Денис Абрамов

    Турысты на беразе высакагорнага возера Арляня на тэрыторыі Сафійскай даліны ў Рэспубліцы Карачаева-Чаркесіі.

  • Від на горы ў Майкопскім раёне ў рэспубліцы Адыгея.
    © Sputnik / Виталий Тимкив

    Від на горы ў Майкопскім раёне ў рэспубліцы Адыгея.

  • Лёд на возеры Байкал.
    © Sputnik / Владимир Смирнов

    Лёд на возеры Байкал.

  • Карадахская цясніна ля Гацатлінскага вадасховішча ў Рэспубліцы Дагестан.
    © Sputnik / Денис Абрамов

    Карадахская цясніна ля Гацатлінскага вадасховішча ў Рэспубліцы Дагестан.

  • Млечны шлях у даліне ракі Анга, якая ўпадае ў возера Байкал
    © Sputnik / Владимир Смирнов

    Млечны шлях у даліне ракі Анга, якая ўпадае ў возера Байкал.

  • Віды скал на паўвостраве Рыбачы ў Мурманскай вобласці.
    © Sputnik / Павел Львов

    Віды скал на паўвостраве Рыбачы ў Мурманскай вобласці.

Тэги:
Партугалія, Мурманск, Паўночнае ззянне, Байкал, возера, Млечны шлях