Гаманцы ад беларускіх вытворцаў

Насустрач дэнамінацыі: а вы прыдумалі, куды складаць капейкі?

33
(абноўлена 16:52 29.06.2016)
Карэспандэнт Sputnik вырашыла ацаніць, у што абыйдзецца не страціць на дэнамінацыі ні капейкі.

Вера Дашкевіч, Sputnik

На жаль, але прайсці дэнамінацыю зусім без страт, хутчэй за ўсё, не атрымаецца. І кошты, напэўна, скарэктуюць патрэбным чынам, ды і само з'яўленне капеек можа пацягнуць дадатковыя траты. Іх жа трэба будзе дзесьці захоўваць. Ну не ў кішэні ж.

Таму што страчаная ў дадзеным выпадку дробязь стане самай яркай і павучальнай ілюстрацыяй таго, як беларусы плацяць за дэнамінацыю са сваёй кішэні.

Добра, калі падыходзячае аддзяленне выявіцца ў наяўным кашальку. А калі не? Дзе шукаць і да якіх ўкладанняў рыхтавацца? Sputnik разгледзеў магчымыя варыянты.

Беларускі — не значыць танны

Трэба аддаць належнае айчынным вытворцам, да дэнамінацыі яны падрыхтаваліся. Пара мадэляў з манетніцамі былі ў вытворчасці найбуйнейшай мінскай фабрыкі, якая спецыялізуецца на вытворчасці сумак і скургалантарэі, і раней —  іх шылі на экспарт, для Расіі. Але абвешчаная дэнамінацыя прымусіла "Галантэю" істотна ад

Кошелек из кожзама тоже стоит недешево
© Sputnik Вера Дашкевич
Гаманец са скуразамяняльніка таксама каштуе не танна

навіць мадэльны шэраг.

"Год таму пачалі мяняць. Нейкія мадэлі мы перараблялі на базе тых, што былі. Нейкія — цалкам новыя. Да прыкладу, вось гэтая мадэль распрацавана спецыяльна для манетак", — прадэманстравала Sputnik манетніцу ў чыстым выглядзе загадчыца фірмовай крамы Наталля Духноўская.

Самая вялікая фірменная крама "Галант" размешчана побач з заводам — у, мякка скажам, негандлёвым месцы. Выпадковы пакупнік сюды наўрад ці трапіць. За 20 хвілін гутаркі з супрацоўнікамі крамы, прадаўцы пастаянна адцягваліся на наведвальнікаў. Ва ўсіх адно і тое жа пытанне — наяўнасць партманэта з манетніцай.

Дама сярэдніх гадоў спецыяльна прыехала ў фірмовы магазін беларускай фабрыкі за кашальком для бабулі. Пакруціла ў руках некалькі мадэляў, убачыла коштыы, войкнула i пайшла да дзвярэй.

"У шапіках танней. Я думала, што беларускае, як рэкламуюць, будзе даступным, але паглядзела і… ведаеце, няма словаў", — сказала напрыканцы наведвальніца.

Супрацоўнікі крамы катэгарычна адмовіліся параўноўваць сваю прадукцыю з кітайскай. І з папрокам у дарагоўлі не пагадзіліся. Так, кошт партманэ ў "Галантэі" стартуе ад 300 тысяч рублёў, але ж гаворка ідзе пра натуральную скуру, нагадалі ў краме.

В кожгалантерейных магазинах сейчас оживление
© Sputnik Вера Дашкевич
У скургалантэрэйных крамах зараз ажыўлена

Варыянт таннейшы — з шапікаў

Шчыра кажучы, знайсці тыя шапікі, дзе прадаюць істотна больш танныя партманэ, у карэспандэнта Sputnik не атрымалася. Кітайскі кашалёк з манетніцай са скуразамяняльніка ў адным з не самых модных камерцыйных гандлёвых цэнтраў прапанавалі за 280 тысяч, але ўдакладнілі, што могуць знайсці мадэль і за 200.

Партманэ са скуры там прапаноўвалі па кошце ад 400 тысяч. Тут, гэтак жа як і ў фірмовай краме беларускага вытворцы, прадаўцы не сумавалі. Пакупнікі ішлі адзін за адным.

"Ведаеце, са студзеня ўжо ідуць і пытаюцца кашалькі з манетніцамі. Хоць цяпер, думаю, справа не толькі ў дэнамінацыі. Хутчэй проста хочуць абнавіць партманэ", — падзяліўся сваімі назіраннямі прадавец гандлёвай кропкі.

За бюджэтным варыянтам у інтэрнэт

Інтэрнэт абвяшчае, што самыя эканомныя маглі б прыгледзецца да сіліконавых манетніц на рамачным замку або да прасценькіх кашалькоў. Кошт пытання ад 50-70 тысяч рублёў.

Іншая справа, што адзін малабюджэтны кашалёк інтэрнэт-крамы бясплатна не павязуць. Гэта значыць, што цана пытання павялічыцца на кошт дастаўкі. Можна паспрабаваць замовіць, з нагоды, акрамя кашалька, яшчэ якіх-небудзь прыемнасцяў, але гэта ўжо гісторыя не пра эканомію…

Трэці варыянт — нагледзець сабе бюджэтную мадэль і шукаць яе ў фірмовых крамах таго ці іншага брэнда.

Кошелек с отделением для монет сейчас пользуется спросом
© Sputnik Вера Дашкевич
Гаманец з манетніцай зараз карыстаецца павышаным попытам

З чыстай цікаўнасці зірнулі, у што можа абыйсціся партманэ аматарам статусных рэчаў. Іншымі словамі, у якую бясконцасць можа паляцець кошт новага кашалька з манетніцай.

Вось, да прыкладу, мадэль знакамітага італьянскага дома моды можна набыць крыху больш чым за 10 мільёнаў рублёў. Але рашэнне аб куплі такога партманэ наўрад ці будзе прадыктавана праблемай, куды скласці і як не разгубіць капейкі.

Які абраць?

Манетніцы ў партманэ могуць быць на звычайнай маланцы, рамачным замку або кнопцы. Што надзейней і зручней, пытанне выключна перавагі пакупніка, кажуць кансультанты.

Аднак перш чым вызначацца з выбарам, марнаваць час і грошы, мае сэнс яшчэ раз зірнуць на свой цяперашні кашалёк. Раптам там выявіцца прыдатная для манет кішэнька, якая да гэтага часу выкарыстоўвалася для папер або, да прыкладу, захоўвання еўрацэнтаў.
Можна было б яшчэ адмовіцца ад наяўных ці хаця б максімальна скараціць іх выкарыстанне. Але ў дні пасля дэнамінацыі без наяўных, нажаль, не абысціся — адказныя службы ўжо папярэдзілі, што электронныя разлікі могуць і не прайсці. Так што рыхтуйце манетніцы або, калі захочаце зэканоміць, трымайце кішэнь шырэй…

33
Тэги:
Дэнамінацыя-2016, Мінск, Беларусь
Тэмы:
“Дэнамінаваная вавёрка” ці Вітаўт Вялікі: жыццё з BYN (7)
Ларыса Мятлеўская

Загадвалі жаданні і праважалі нябожчыкаў: што яшчэ рабілі беларусы праз вакно

285
(абноўлена 08:59 29.03.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра схаваны сімвалізм звычайнага праёма ў сцяне і вучыць мыць вокны пры дапамозе народных сродкаў.

Для нашых продкаў акно было не проста адтулінай у сцяне, якая служыла для асвятлення і вентыляцыі памяшкання – вокны атаясамліваліся з вачыма.

У народнай культуры значэнне акна суадносіцца з ідэяй пранікнення, якое можа быць не толькі міралюбівым, але і варожым. Так, напрыклад, калі ў хату праз вакно залятала птушка, гэта лічылася прадвесцем бяды, а калі яна проста стукала дзюбай у школа, гаспадарам варта было чакаць вестак.

У некаторых мясцовасцях Беларусі існавала традыцыя выносіць памерлых нехрышчоных дзяцей і дарослых нябожчыкаў, якія памерлі ад "гарачкі " не праз дзверы, а праз акно. У выпадку смерці ў доме на падаконнік ставілі ваду, каб "душа абмылася", туды ж ставілі чарку з гарэлкай і хлебам для нябожчыка.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
Нашы продкі лічылі вокны вачыма дома

Праз вакно адбывалася і частаванне Марозу, калі на Каляды яго клікалі есці куццю. Увогуле, ежа, якая перадавалася праз вакно заўсёды мела сакральнае значэнне. Такі абмен дарункамі і пажаданнямі адбываўся яшчэ да нядаўняга часу паміж валачобнікамі і гаспадарамі хаты.

Археолаг Эдвард Зайкоўскі лічыць, што праз акно ажыццяўляецца сімвалічная сувязь са светам памерлых. У народзе верылі, што асабліва небяспечна пакідаць вокны адчыненымі  і не перахрышчанымі нанач, таму што тады праз іх могуць ўвайсці нябожчыкі і нячысцікі і задушыць спячых.

У легендах пра камяні-краўцы падкрэсліваецца, што матэрыял для пашыву адзення перадавалі змею-краўцу праз вакно і толькі праз яго атрымлівалі гатовыя вырабы.

З акном звязана і любоўная магія. Так на Каляды пры дапамозе солі, пастаўленай наччу на падваконне дзяўчына спрабавала даведацца аб будучым лёсе.

Таксама людзі верылі, што акно здольна выконваць жаданні. Лічылася, што калі ў адкрытае акно ці фортку пастаянна вымаўляць тое, чаго вельмі хочацца, гэта абавязкова спраўдзіцца.

Праз акно маглі ажыццяўляцца і злачынныя планы таму гаспадыні імкнуліся прадухіліць уздзеянне нядобрых, зайздросных позіркаў, паставіўшы на падакноннік вазон з чырвоным мушкатам (другая назва герані ці пеларгоніі - Sputnik).

Як упрыгожвалі вокны

У старажытнасці жытло будавалі практычна без вокнаў, якія мы прывыклі бачыць цяпер. Яны выглядалі, як невялікія адтуліны, зробленыя ў двух сумежных вянках сцяны, якія закрывалі драўлянай засаўкай, а пазней шклом. Гэтыя адтуліны называлі "валакавое акно" і нават цяпер уважлівы вандроўнік заўважыць гэтыя старажытныя акенцы ў сценах клецяў, хлявоў і нават сенцах. Калі нарэшце сталі рабіць вокны, а па сведчанні навукоўцаў, гэта адбылося даволі позна, іх з’яўленне суправаджалася пэўным дыскамфортам ад адкрытасці дома вонкавай небяспецы. Гэта трывога выяўлялася у падсвядомым і можа таму ў народным сонніку пазначана, што бачыць у сне акно да чакання:

  • Бачыць расчыненае акно – падарунак будзе, прыбытак;
  • Акно з пабітымі шыбамі – страты, беднасць; з чыстымі і цэлымі – шчасце, жыццё.

Колькасць вокнаў залежыла ад планіроўкі хаты. Звычайна рабілі два вакна ў падоўжанай сцяне, што выходзіла на двор, і адно ў тарцовай – на галоўным фасадзе. Такое размяшчэнне вокнаў спрыяла стварэнню ў хаце покуці або "чырвонага кута", у якім размяшчаліся абразы.

Да ўсяго ў народзе быў пашыраны звычай мець у хаце менавіта тры акны ў гонар святой Тройцы. Чацвёртае акно у глухой сцяне паміж печчу і галоўным фасадам рабілі толькі ў асобных мясцовасцях. Часта на кухні вакно ўстаўлялі насупраць вусця печы, што было зручна для гаспадыні, якая пачынала завіхацца каля яе з першымі промнямі сонца.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
Тры вакны ў хаце рабілі ў гонар Святой Троіцы

Цікава, што ў некаторых мясцовасцях існавала правіла пытаць дазвол на павялічэнне колькасці вокнаў больш за тры не толькі ў святара, але і у вясковага сходу. У другой палове ХІХ стагоддзя , калі пачала мяняцца планіроўка жылля і хату пачалі падзяляць на залу і спальню, у тарцовай сцяне, што выходзіла на вуліцу, рабілі па два вакна. 

Увогуле, месца вакна на фасадзе і яго форма адыгрывала значную ролю ў стварэнні мастацкага аблічча будынка. Аканіцы, надаконныя і падваконныя ліштвы – традыцыйныя элементы аздаблення хаты, якія адрозніваліся ў адпаведнасці з этнаграфічным рэгіёнам Беларусі. Зараз традыцыя ўпрыгажэння вокнаў рознымі элементамі не так распаўсюджана, але і дагэтуль можна напаткаць цікавыя варыянты.

Рама звычайна мела ад 3 да 6 шыб, а пачынаючы з ХVІ-ХVІІ стагодзя ў шляхецкіх сядзібах – да 30 і болей. Да ХІХ стагоддзя замест шкла часта выкарыстоўвалі спецыяльна вырабленыя скуры, паперу, пухіры жывёл, палатно. Зімой вокны мелі дубальты (падвойныя рамы, - Sputnik), а знадворку, калі не было аканіц, іх прыкрывалі саламянымі матамі, каб лепш захоўвалася цяпло ў хаце. Такімі матамі ўцяплялі і дзверы.

Драўляныя створкі або аканіцы звонку зачынялі кожны вечар, але з цягам часу яны страцілі сваю ўтылітарную функцыю. Разам з ліштвамі аканіцы сталі дэкаратыўнымі элементамі ў абрамленні вакна.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
У кожным рэгіёне Беларусі былі свае традыцыі ўпрыгажэння вокнаў

Асабліва ўпрыгожваліся ліштвы, на якіх можна было сустрэць разнастайныя ўзоры. Часта гэта кветкі і мудрагелістыя завіткі, але можна сустрэць і выявы зорак і сонца, птушак і цмокаў і іншае.

Такая аздоба адрозніваецца ў кожным этнарэгіёне Беларусі і, як і нацыянальны строй, з’яўляецца іх своеасаблівым пашпартам, унікальнай адметнасцю. 

Як памыць вокны народнымі сродкамі

Гаспадыні дбайна сачылі за чысцінёй шыб у вокнах. Іх чыстка была абавязковай перад Вялікаднем. Прытрымліваюцца такой традыцыі і многія сучасныя гаспадыні.

Вядома, што цяпер у краме можна набыць разнастайныя сродкі для чысткі шкла, хтосці ў ваду дадае гарэлку або кроплі аміяку і націрае шыбы да бляску старымі газетамі, вокны чысцяць нават ільняным алеем і крапівой.

У кнізе "Літоўская гаспадыня" Ганны Цюндзявіцкай, якая сабрала вопыт гаспадарчай дзейнасці сялян на пачатку ХІХ стагоддзя, ёсць цэлы шэраг парадаў для захавання вокнаў чыстымі і светлымі.

Каб шыбы не трацілі празрыстасці, нельга мыць іх вадой, асабліва раніцай ці ўдзень, бо сонечныя прамяні уздзейнічаюць на вільготнае шкло, псуюць яго і змяняюць колер.

Варта рабіць гэта ўвечары, а зранку яшчэ раз выцерці шыбы сухой анучай. Для лепшага выніку суконку трэба пасыпаць дробным мелам і выцерці шкло насуха.Перад выкарыстаннем мел трэба прасеяць, каб ён не пакідаў драпіны на шкле.

Чытайце таксама:

285
Тэги:
Беларусь, Народныя традыцыі, Ларыса Мятлеўская
Тэмы:
Спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў
Мед

Беларускія народныя рэцэпты ад прастуды

146
(абноўлена 09:20 31.03.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская дзеліцца цікавымі рэцэптамі і нагадвае, што з цяжкімі захворваннямі лепш не эксперыментаваць і звяртацца да доктара.

Нашы продкі для барацьбы з хваробамі выкарыстоўвалі тое, што было пад рукой. Для барацьбы з вясновымі прастудамі быў свой топ-3, у які ўваходзілі лазня, зёлкі і парады дасведчаных народных лекараў.

Спосабы лячэння некаторых хвароб нашымі продкамі апісаў у кнізе "Рэчыцкае Палессе" этнограф Часлаў Пяткевіч яшчэ на пачатку ХХ стагоддзя. Магчыма часам камічныя рэцэпты маюць рацыянальнае зерне і могуць пашырыць досвед сучасніка, які цікавіцца народнай медыцынай.

Вядома ж, у век росквіту навуковай медыцыны варта заўсёды раіцца з доктарам, якому давяраеш і пры моцным захворванні звяртацца па дапамогу ў паліклініку, але азнаёміцца з вопытам продкаў будзе таксама карысна і цікава.

Пад прастуднымі захворваннямі у народнай медыцыне разглядалі такія хваробы, як грып, вострыя рэспіраторныя захворванні, ангіну, бранхіт, ларынгіт, пнеўманію, рэўматызм, фарынгіт і іншыя. Лічылася, што ў аснове гэтых хвароб ляжыць пераахалоджванне арганізму, якога і варта пазбягаць.

Пры першых знаках прастуды - павышэнні тэмпературы, галаўной болі, насмарке, кашалі, ламоце -  народныя лекары раілі выпіць паўшклянкі вады, ў якой трэба было размяшаць пяць кропляў ёду. Калі ногі мокрыя, іх неабходна было нацерці гарэлкай і надзець сухія шкарпэткі. Добра было паставіць на грудзі і спіну некалькі сухіх банак, выпіць дзве-тры шклянкі  гарачай гарбаты з імбірам і мёдам.

Каб зрабіць карысную гарбату правільна, трэба чвэрць шклянкі ачышчанага і нацёртага на тарцы імбіра заліць медам і ваць некалькі хвілін, не даводзячы на кіпення, бо гэта шкодзіць карысным уласцівасцям мёда. У кубак з кіпенем трэба дадаць палову чайнай лыжкі атрыманай сумесі і піць цёплым.

Имбирь
© CC0 / Pixabay/Couleur
Імбір - лепшы сродак для імунітэта

Такім рэцэптам карысталіся сучаснікі, бо ў нашых продкаў у зялёнай аптэцы імбіра не было. Яны пілі любую патагонную гарбату з ліповага цвету, бузіны, маліны. Затым народныя лекары раілі закутацца ў коўды і класціся спаць. Звычайна пасля такіх працэдур прастура сыходзіла.

Калі не, то на наступны дзень раілі нічога не есці, а толькі піць журавінавы морс або ваду, падкіслёную лімонам. На ноч цела націралі спіртавой настойкай ядлоўцу або бярозавых пупышак, калі такой не было, абціраліся карачай вадой з воцатам.

Перад сном можна было выпіць поўшклянкі хатняга віна з чорнай смародзіны, разведзенага  паловай шклянкі гарачай вады. Праз гадзіну хворы пачынаў пацець і тады трэба было памяняць бялізну, якую ўвогуле падчас прастуды мяняць трэба часта.

Далей варта было ізноў выпіць віно, а раніцай лёгка паснедаць і зноў выпіць таго ж віна, але без вады.

Калі прастуда суправаджалася моцным кашлем, для яго гатавалі настойку з палыну і гарэлкі: 20 грамаў палыну настойвалі ў 500 грамах гарэлкі як мага больш. Ужывалі такую мікстуру тры разы на дзень на адной лыжцы, але дзецям такія лекі не давалі.

Для лепшага выхаду макроты лічылася карысным ужываць сіроп брусніц, змешаны з цукрам ці мёдам.

Сезон брусники только начался, но она уже на прилавках
© Sputnik / Валерия Берекчиян
Кожная гаспадыня мела ў хаце запас брусніц

Добрым сродкам ад кашлю лічылася морква і рэдзька. Каб прыгатаваць лекавую сумесь палову сока морквы ці рэдзькі трэба было змяшаць з малаком і прымаць пяць-шэсць разоў на дзень.

Палескія народныя лекары пры прастудных захворваннях раілі ўжываць экстракт з маладых сасновых парасткаў і часта нюхаць шкіпінар.

Вось які рэцэпт лячэння хворага горла прыводзіцца ў кнізе Часлава Пяяткевіча: "Мёд добра перапалі разжараным гваздом, развядзі гарэлкаю дай палашчы тры разы ў дзень. Прыкладай к горлу цёрты хрэн або вужовае лініло з цестам. Таксама палошчуць горла адварам шалфея, а калі т.зв. завалкі (ангіна), то робяць кампрэсы з моцна нагрэтага аўса ці ячменю".

А так на Палессі лячыліся ад кашлю: "Напар ліповага цвету, напійся з мёдам да на печы добра спацей, то і пройдзе. Адвар каліны(цвету)  і маліны (ягад і карэння) таксама ўжываюць каб выклікаць паценне. Пры вельмі цяжкім кашалі хвораму прыкладваюць гарачыя цагліны ці камяні, загорнутыя ў анучы. Пры катары выкарыстоўваюць тыя ж самыя сродкі.што і пры кашалі, і ў дадатак раюць умывацца вельмі халоднаю вадою, асабліва мыць за вушамі і ўцягваць ваду ў нос". 

Липовый цвет
© Photo : pixabay.com
Гарбата з ліпавага цвеіу не толькі смачная, але і карысная

Часта ўвесну, калі дзьмуць халодныя вятры, узнікала такая хвароба як ячмень. Згодна з дадзенымі Чэслава Пяткевіча, "пры кожнай хваробе вачэй, а перш за ўсё пры запаленні павекаў, што называецца ячменем, выкарыстоўваюць прамыванне халоднай вадою і сырадоем. Кожны, хто спаткае хворага, дае яму хвігу, кажучы:

- У цябе ячмень усходзіць!

- Усходзіць, да не ўродзіць, - павінен быў адказаць хворы ".

Хваравітым людзям народныя лекары раілі ужываць бярозавы і кляновы сокі з невялікай колькасцю мукі ці крухмалу.

А вось як прастудныя захворванні лячылі паэтычным народным словам: "На Сіянскім моры едзе Марыя залатым мастом; залаты мост разбівала, на мора брасала, явара зварачала. З явара выйшла сем дзевак. Ох. Мора, мора валнавалася! Там сем дзевак чыталі, пісалі, прастуду ўгаворвалі, вадзяную. Ветраную, прастудзёную. Угаваралі з ручак, з ножак, з пальчыкаў, з сустаўчыкаў, з сярэдзінкі , із галавы, із вушэй, із ачэй.

Вы, угоднікі гасподнія, прыступайце, мне, рабе божай Настассі (імя знахаркі), прастуду ўгавараць памагайце, на Сіянскае мора ссылайце, дзе вецер не вее, сонца не грэе,, там прастудзе прабываць, каб яна там піла, ела, спала, у целе прыбывала".

146
Тэги:
Народныя традыцыі, Беларусь, Ларыса Мятлеўская
Транснафта пачала пастаўкі нафты на НПЗ Беларусі

"Транснафта" пачала пастаўкі нафты на НПЗ Беларусі

1
(абноўлена 11:30 06.04.2020)
Беларускі бок разлічвае атрымаць у красавіку 2 мільёны тон сыравіны для сваіх нафтаперапрацоўчых заводаў без выплаты прэміі пастаўшчыкам сыравіны.

МІНСК, 6 кра - Sputnik. "Транснафта" пачала пастаўкі нафты на беларускія НПЗ, паведаміў журналістам афіцыйны прадстаўнік кампаніі Ігар Дзёмін.

Раней прэм'ер-міністр Беларусі Сяргей Румас заявіў, што нафта будзе пастаўляцца на нафтаперапрацоўчыя заводы без выплаты прэміі расійскім пастаўшчыкам.

Пры гэтым кіраўнік беларускага ўрада адзначыў, што ў красавіку нафта будзе пастаўляцца па кошце каля 4 долараў за барэль. Усяго Беларусь разлічвае атрымаць 2 мільёны тон чорнага золата ў бягучым месяцы.

"Пастаўкі на НПЗ Беларусі ідуць у адпаведнасці з аформленымі маршрутнымі даручэннямі", - распавёў дарадца прэзідэнта "Транснафты" Ігар Дзёмін.

У прэс-службе канцэрна "Белнафтахім" пацвердзілі, што расійская кампанія аператар трубаправода "Дружба" пачала пастаўкі нафты на айчынныя НПЗ.

Згодна з падпісаным у мінулым годзе пагадненнем аб балансе попыту і прапановы на энергетычным рынку, Беларусь павінна атрымаць 24 мільёны тон нафты.

У першым квартале 2020 года НПЗ у Наваполацку і ​​Мазыры працавалі на 50% ад уласнай магутнасці з-за адсутнасці кантракту на пастаўкі расійскай нафты.

Дамовіцца аб аднаўленні перапрацоўкі расійскай нафты атрымалася ў канцы сакавіка. Пасля чаго беларускі і расійскі бок узгаднілі дэталі паставак сыравіны.

1
Тэги:
Нафта, Беларусь, Транснафта
Тэмы:
Пытанне паставак нафты ў Беларусь