Баравік

Міколагі: грыбоў сёлета вельмі шмат

36
(абноўлена 14:59 28.07.2016)
Спецыялісты адзначылі: пасля двух тыдняў дажджоў і адноснай прахалоды прырода змагла "ачуняць" і падарыць беларусам нядрэнныя ўраджаі грыбоў і ягад.

МІНСК, 28 ліп — Sputnik. Лета бягучага года для грыбнікоў у Беларусі выдалася ураджайным, паведамілі Sputnik эксперты-мікалогіі.

Беларусы выхваляюцца колькасцю сабраных грыбоў у сацыяльных сетках. Як паведамляюць рэгіянальныя СМІ, сям'я ў Шчучынскім раёне за адзін дзень сабрала ў лесе 200 кілаграмаў баравікоў і падасінавікаў.

"Прагнозы ўраджаю грыбоў на гэты сезон былі асцярожнымі праз засушлівае надвор'е. Але пасля двух тыдняў прахалоды і дажджоў прырода ачуцілася", — распавяла Sputnik вучоны-спецыяліст па вывучэнні грыбоў у Беларусі.

Зараз збор грыбоў у рэспубліцы працягваецца: асабліва шмат іх у паўночных і заходніх раёнах рэспублікі. Радуюць і ўраджаі лясных ягад: напрыклад, чарніц сёлета значна больш, чым летась.

На гэтым тыдні ў Беларусь вярнуся спякота, аднак сіноптыкі абяцаюць ізноў невялікае пахаладанне на наступным тыдні, якое будзе суправаджацца дажджамі, што сведчыць на карысць таго, што грыбы яшчэ можна будзе знайсці ў беларускіх лясах.

36
Тэги:
Жывая прырода, Лес, Беларусь

Месцы сілы: карта прыродных святынь Мінскай вобласці

1299
(абноўлена 17:34 07.05.2021)
Сучасныя беларусы ходзяць з ахвяраваннямі да дрэў, крыніц і валуноў і просяць збавіць ад слепаты, падарыць добрага мужа і палегчыць роды. Што, дзе і ў чаго прасіць – у інфаграфіцы Sputnik.
Карта прыродных святынь Мінскай вобласці – інфаграфіка sputnik.by
© Sputnik Беларусь / Інфаграфіка

Па сціплых падліках, на Міншчыне знаходзіцца больш за 40 шанаваных прыродных святынь. Гэта камяні, крыніцы і нават дрэвы.

Гэтыя месцы здаўна ахутаныя легендамі і паданнямі. Напрыклад, побач з вёскай Крыжоўка Мінскага раёна ёсць Волас-камень, які, згодна з народнымі меркаваннямі, адказвае за ўрадлівасць і багацце. Назва каменя паходзіць ад язычніцкага бога Вялеса, які быў заступнікам хатняй жывёлай. Нават зараз на дрэвах вакол каменя можна знайсці чарапы быкоў і кароў.

Тут жа непадалёк знаходзіцца "Камень кахання", які 150 тысяч гадоў таму прынёс сюды ледавік. Да яго прыходзяць людзі не толькі ў пошуках бясконцага кахання, але і пары з просьбамі зачаць дзіця і палегчыць роды.

Самыя папулярныя прыродныя святыні Мінскай вобласці з інфармацыяй аб іх – на карце Sputnik.

КАЛІ Ў ВАС НЕ АДЛЮСТРОЎВАЕЦЦА ІНФАГРАФІКА — ГЛЯДЗІЦЕ МАТЭРЫЯЛ НА ПОЎНАЙ ВЕРСІІ САЙТА>>

1299
Тэги:
Святыні, дрэвы, камяні, Беларусь, Мінская вобласць
Тэмы:
Забытыя і знакамітыя: самыя цікавыя славутасці Беларусі
По теме
Дзе беларусы шукаюць здароўе і каханне і як у гэтым дапамагаюць камяні і вада
Беларускія вербы

Вербная магія або вярба на ўсялякую патрэбу

158
(абноўлена 16:37 24.04.2021)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра Вербную нядзелю і дзеліцца сакрэтамі народных завядзёнак.

Нарэшце распусцілася вярба і ў паветры залунала свята. Паабапал дарог, на фоне яшчэ шэрых лясоў жоўтыя ад пяшчотных кветак вербы, свецяцца нібыта свечы ў храмах, нагадваючы ўсім аб надыходзе свята.

Вербніца – прадвесніца Вялікадня – узнёслае ўрачыстае свята. У хрысціянстве яно прымеркавана да Уваходу Ісуса Хрыста ў Іерусалім, дзе народ сустракаў яго пальмавым лісцем. У беларусаў сімвал свята – вярба, якую падчас набажэнства асвячаюць у храмах. Чаму свецяць вярбу, а не пальмавае лісце ў народзе тлумачылі так:

"Ну, а ў нас пальмаў ужэ ж няма, то і рашылі вярбу. Вот паэтаму і вярба".

У некаторых мясцінах Гарадзенскай губерніі яшчэ ў 19 стагоддзі на Вербніцу прывозілі ў цэрквы вярбу цэлымі дрэвамі з карэннямі і пасля асвячэння ламалі з яе галіны.

Што пра свята людзі кажуць

Аб тым, як Хрыстос уваходзіў у Іерусалім, народ складаў легенды. На Гомельшчыне гэтую падзею пажылыя людзі апісвалі так:

"Бог ехаў на кані. Людзі расцілалі палотны, багатыя расцілалі каўры, дарогу ўсцілалі. А бедныя ўсцілалі ветачкі. Так Бог не паехаў па каўрах і палотнах, а паехаў па ветачках".

З цягам часу "вярбой" у народзе сталі называць галінкі вярбы, аздобленыя каляровымі сухімі кветкамі, травамі, каласкамі, мохам і інш. Яны імітавалі сабой "пальмы". Вядома ж, у розных рэгіёнах Беларусі ёсць свае, адметныя традыцыі аздаблення велікодных верб з выкарыстаннем прыродных матэрыялаў. Сярод іх асабліва вылучаюцца вядомыя на ўвесь свет так званыя "Віленскія пальмы". У мастацкім аздабленні гэтых вербаў удала спалучыліся народныя традыцыі і беларусаў, і літоўцаў. "Пальмы", падобныя на "віленскія", распаўсюджаны таксама і ў заходняй частцы Беларусі, якая мяжуе з Літвой, на Браслаўшчыне, Гарадзеншчыне, у Лідзе, Гродна, на Астравеччыне.

Вербы са Скідзеля
© Photo : Ларыса Мятлеўская
Вербы са Скідзеля

Для вырабу такіх "пальм" нарыхтоўваюцца палачкі рознага памеру ад 50 да 70 см. Каб складаўся ўзор, да іх прывязваюцца ў адпаведным парадку сухія кветкі рознакаляровага геліхрызума і іншых сухацветаў, каласы збожжа, сухія травы, якія ў сваю чаргу фарбуюцца ў яркі зялёны колер. Над іх стварэннем напрацягу года працуюць цэлыя сямейныя дынастыі, ствараючы сапраўдныя творы традыцыйнага мастацтва.

У Вербную нядзелю "пальмы" можна сустрэць і нават набыць на кірмашах каля цэркваў і касцёлаў буйных гарадоў. І не толькі набыць, але і пагутарыць, даведацца шмат цікавага аб народных завядзёнках, бо яшчэ жывая вера аб магічных уласцівасцях вербных галінак.

Вербныя завядзёнкі

Як толькі ў народзе не выкарыстоўвалі асвечаную вярбу! Ёю лячылі не толькі людзей, жывёл але і прадметы побыту, з ёй варажылі на замужжа, хадзілі на могілкі, асвячалі агарод і інш. Асабліва моцнай яна лічылася ў Вербніцу. Вось некаторыя прыклады народных завядзёнак і побытавай магіі.

Чаму свецяць вярбу? На гэта пытанне адказваюць па-рознаму. Напрыклад, жыхары вёсак Полацкага раёна мяркуюць, што "вярбу свецяць, каб жыта ішло такое высокае і чыстае, як вярба. А ядловец засцерагае ад усякага зглазу, ад уреда" (Ганна Баратынская, 1912 г.н., в. Мураўшчына).

Традыцыйныя вербы і паштоўкі
© Photo : Ларыса Мятлеўская
Традыцыйныя вербы і паштоўкі, зробленыя дзецьмі Нядзельнай школы

Куды дзець старую вярбу? Гараджане пакідаюць іх у скрынях каля царквы, калі прыходзяць на набажэнства. А на вёсцы свае завядзёнкі. Мінулагоднія вербы палілі, а вось прыгожых букецікаў, якімі была аздоблена вярба, было шкада, таму часта іх надоўга пакідалі за абразамі, далучаючы да новых вербаў. Так і цяпер амаль у кожнай сялянскай хаце абраз упрыгожваюць галінкі асвечанай вярбы.

Вербны букецік замацоўвалі за абразамі, каб не толькі ўпрыгожваў покуць, але і засцерагаў хату ад маланкі. Летам, як толькі ў небе загрыміць – выстаўлялі ў вакно сухія галінкі вярбы і грымоты абыходзілі сялібу бокам.

Перш чым трапіць за абразы на покуці, асвечаныя галінкі вярбы раздавалі ўсім, хто меў у іх патрэбу. Каб не наклікаць на сябе бяды, лічылася, што калі вярба трапіла ў хату на покуць, адорваць ёю, або пазычаць камусьці было ўжо нельга.

"Не я б’ю – вярба б’е! Хіра ў лес, а здароўе ў косці!" У народных уяўленнях лічылася, што гэта дрэва ўплывае на жыццяздольнасць і здароў’е чалавека і жывёл, засцерагае ад нечысці. Іначай, чым патлумачыць жыццядзейнасць старажытнага абрада, згодна з якім "білі" (пасцёбвалі) не толькі дзяцей, каб яны хутчэй раслі, але і дарослых, каб не хварэлі. Цяжка вытлумачыць радасць, якая нараджаецца ў сэрцы, калі чуеш адвечнае:

"Не я б’ю – вярба б’е.
За тыдзень – Вялікдзень.
Будзь багаты, як зямля,
Будзь здаровы, як вада,

Як лёд – на ўвесь год!"

Чароўныя словы народнай замовы!

Што яшчэ лячылі вярбой? Ліхаманка, паразіты і хворыя зубы падуладны пупышкам асвечанай вярбы. Для гэтага дастаткова было з’есці па дзевяць пупышак з асвечанай вярбы. Часам вярбу запальвалі і акурвалі ёю ад ліхаманкі хату, клалі вярбу ў ваду і тады, калі купалі ў ёй хворае дзіця. Пупышкі давалі дзецям ад гельмінтаў, попелам ад спаленай вярбы пасыпалі месца вакол калыскі навароджанага дзіцяці, каб прадухіліць усялякія негатыўныя ўздзеянні нябачных варожых сіл.

Ідзём з вярбой на могілкі. На Радаўніцу прынята віншаваць з Вялікаднем памерлых продкаў. На магілы блізкіх людзей неслі галінкі вярбы, асвечанай у царкве ў Вербную нядзелю. Галінкі клалі на могілкі, каб павіншаваць такім чынам са святам памерлых продкаў. Цяпер на гэту традыцыю практычна забыліся і замест вербаў нясуць на могілкі букеты штучных кветак, якія з часам ператвараюцца ў смецце.

Каб скацінка здаровая была, а кароўка давала шмат малачка. Для гэтага, пасля набажэнства ў Вербную нядзелю з вербамі абыходзілі хлявы. Кароўку, авечак і іншых хатніх жывёл сцябалі галінкамі, каб добра вяліся, здаровыя былі, ліхога вока не баяліся. Частку вярбы пакідалі ў хлеве, а часткай пасля выганялі скаціну на пашу ў Юр’я.

Асвячэнне вярбой агарода. Гэта абрад мог бы быць карысны для дачнікаў. Вярбе прыпісвалі здольнасці апладняць зямлю, паляпшаць яе ўраджайнасць. Для гэтага пасля выгану жывёлы вярбу ўтыкалі ў зямлю (у чатырох вуглах нівы) або разламвалі галінкі і раскладвалі іх па палях. Або выкарыстоўвалі попел ад спаленай мінулагодняй вярбы. Яго высыпалі на грады, каб забяспечыць добры ўраджай, абараніць ад шкоднікаў і ахаваць агарод ад стыхійных бедстваў. Казалі:

"Каб ураджай добры ўвосені сабраць, каб усё так хутка расло, як вярба на мяжы суседа, каб чэрві ды жукі не нападалі".

Для большай пэўнасці чыталі замову:

 "Чэр* нападаіць, кор пад’ідаіць. Чэр кіпучая, чэр магучая, ідзі з нашага поля на мхі, на балоты, на гнілыя калоды, а калі ня пойдзеш, то святэй Міхайла-арханій сашлець пціц з нябес з жалезным носам. Будуць драць, кляваць, вашу жысць рашаць. Ва векі амінь".

*Чэр – чарвяк, вусень.

Вярба, як зваць суджанага? Калісьці дзяўчаты, як прыйдуць з царквы, садзіліся каля хаты на лаўку і пачыналі чакаць. Як толькі міма праходзілі якія-небудзь хлопцы з дапамогаю вербачкі варажылі: сцебануўшы незнаёмага хлопца, пыталі ў яго імя, спадзяючыся даведацца пра імя свайго суджанага. Уяўляю, як гэта выглядала б каля падхезда якога-небудзь дома ў горадзе. Ва ўсялякім разе весела. Дзяўчаты, чаму б не паспрабаваць?

"Лячэнне" дзяжы. У хаце пасля вяртання з царквы накіроўваліся да дзяжы з мэтай яе "палячыць", калі гаспадыня заўважала, што хлебнае цеста апошнім часам у ёй не ўдаецца. Падыходзічы да дзяжы, гаспадыня сцёбала яе і прамаўляла:

"Што ж ты, мая дзежачка, апошнім часам збунтавалася? Каб у табе заўжды хлеб удаваўся! Глядзі ж, каб выправілася!"

Цікава, ці дапаможа такі абрад тым гаспадыням, у якіх каструлі не хочуць варыць смачную ежу? Можа з імі таксама пагутарыць шчыра? Смех смехам, а толькі мне думаецца, што ў гэтым выпадку трэба галінкамі "лячыць" кухарку-няўмеку.

Вось такія яны, чароўныя галінкі асвечанай вярбы!

Прыемна назіраць, як у вялікім горадзе на Вербніцу ад царквы расцякаюцца чэрады святочна апранутых людзей з асвечанымі вербамі ў руках. Схадзіла ў царкву і я. Прайшлася з зацікаўленым вокам па вербным кірмашы, прыцанілася, набыла колькі вербаў і засталася задаволеная. Вярнуўшыся дадому разам з чароўнымі галінкамі, сваякам і суседзям занесла святочны, добры настрой.

Шануйце звычаі продкаў – і яны будуць спрыяць вам штодня!

158
Тэги:
завядзёнкі, сакрэты, Вербная нядзеля, Ларыса Мятлеўская, этнограф, вярба, магія
На рынку Новы Лябяжы

Валяр’янава vs Табары: які рынак нам патрэбны?

2
(абноўлена 12:32 14.05.2021)
У мінулым годзе за МКАД пачалі працаваць два новыя рынкі. На выездзе па Лагойскім тракце, каля вёскі Валяр'янава, - экарынак, па гродзенскай трасе, у Табарах, - найбуйнейшы ў краіне аптова-рознічны.

Першы пазіцыянуе сябе як пляцоўка па продажы экалагічна чыстых, натуральных прадуктаў, другі - як самы танны. Sputnik з'ездзіў на два рынкі, каб даведацца, як прадаўцы асвойваюць новыя тэрыторыі і што думаюць пакупнікі пра тамтэйшыя тавары і цэны.

Валяр’янава: "самы экалагічны"

Афіцыйна новы экарынак называецца "Гандлёвы комплекс "Валяр’янава". Ён з'явіўся на месцы даўгабуда за два кіламетры ад Мінска ў мінулым лістападзе, аналагаў, як заяўляюць яго інвестары, няма ва ўсёй Беларусі.

Дабрацца да рынка можна на любым аўтобусе ці маршрутцы, што ідуць у бок Бараўлянаў, або на машыне - на тэрыторыі гандлёвага аб'екта ёсць велізарная паркоўка.

Усё жыццё на рынку пакуль кіпіць на першым паверсе, дзе разгарнуліся гандлёвыя рады на 140 месцаў, харчовы магазін і іншыя кавава-цукерачныя прылаўкі. Верхнія ўзроўні - а іх усяго чатыры - пакуль закрыты. Па задумцы, там будуць размешчаны крамы з экапрадукцыяй. Якой - пакуль невядома.

Рынок Валерьяново
© Sputnik / Виктор Толочко
На тэрыторыі "Валяр"янава" ёсць велізарная паркоўка

Канцэпцыя рынку простая - купля і продаж гародніны, садавіны, мяса і "малочкі" з паметкай "эка". Гэта значыць усяго таго, што вырашчана і выраблена без выкарыстання угнаенняў на ўласным падворку. Але ці так гэта на справе?

На ўваходзе на рынак нас сустракае прылавак з іранскімі кавунамі, азербайджанскімі гранатамі, эквадорскімі бананамі, іспанскімі апельсінамі, турэцкімі таматамі і польскімі яблыкамі. З беларускага "прапіскай" тут толькі цяплічныя агуркі і капуста. Але гэта пакуль, запэўніваюць прадаўцы: з чэрвеня на прылаўках з'явяцца айчынныя садавіна і гародніна, за выключэннем ужо зусім экзатычных.

Фермер Юрый з гонарам паказвае нам сваю прадукцыю. А гонар яго - каралеўскія шампіньёны і бараніна, выгадаваныя на ўласным падворку.

"Гандлюю з адкрыцця. Наведвальнікаў трохі, але свае кліенты ў мяне ўжо ёсць. Прадукцыя вельмі высокай якасці. У мяне такі кантынгент кліентаў, якія прыязджаюць толькі за якасцю. На Камароўцы яны не будуць браць за 34 рублі (адзін кілаграм бараніны - Sputnik), лепш возьмуць тут даражэй, але вельмі якасны тавар", - тлумачыць Юрый і распавядае, чаму гандлюе ў "Валяр’янава", а не на той жа Камароўцы.

Рынок Валерьяново
© Sputnik / Виктор Толочко
Беларускай агародніны і садавіны на рынку пакуль няшмат

"Тут побач вёска, дзе я жыву і трымаю баранчыкаў. Сюды зручна дабірацца. Так, арэнда тут даражэй, але яно таго варта", - кажа фермер.

Фішка экарынка - прадукты з аленіны. Сюды яго пастаўляе Слуцкая паляўнічая гаспадарка "Белы бор".

"Мы аддаём аленіну на апрацоўку на мясакамбінат у Маладзечне, робім тушонку. Яна топавая! А цэннік у нас, як бачыце, не моцна высокі: каўбаса з аленіны - ад 6 рублёў, тушкі - ад 18. Кілаграм у сярэднім - 29-68 рублёў . Народ бярэ, есць, падабаецца", - канстатуе прадавец.

Рынок Валерьяново
© Sputnik / Виктор Толочко
Фішка экарынка - прадукты з аленіны

Ёсць тут і іншыя дэлікатэсы - казіны сыр, крывянка, беларускае прашута, морапрадукты, розныя саленні. Цэны, праўда, не для любога кашалька. Кілаграм казінага сыру, да прыкладу, абыдзецца ў 39 рублёў. Прадстаўлены на рынку і розныя агракамбінаты, якія гандлююць рознай драбязой, але ў зале пакуль шмат пустых вітрын і закрытых павільёнаў. Рынак сямімільнымі крокамі пачынаюць асвойваць фермеры.

"Гэта прадукцыя са Шчучынскага раёна, вырашчана як арганічная, натуральная. Ёсць нават спецыяльныя сертыфікаты. "Чыстая" ялавічына каштуе ў нас не шмат: рабрынкі - 14, шыя - 16, лапатка - 18. Самае дарагое - паляндвіца - 25 рублёў. Нешта танней у параўнанні з крамай, нешта - даражэй. Але такога ў краме не купіш, усё зроблена сваімі рукамі", - запэўнівае нас прадавец Міла, да экарынка яна адпрацавала 25 гадоў на Камароўцы.

Пытаем пра рэнтабельнасць і выгаду. Паводле яе слоў, "калі будзеш працаваць, будзе і заробак".

"Людзі хочуць есці добрае мяса. Прыязджаюць прадаўцы нават з Камароўкі і перакупляюць, каб потым прадаць даражэй. Усё трымаецца на пастаянных пакупніках", - працягвае Міла.

У плане санітарыі на рынку ўсё прыгожа. На ўваходзе ёсць рукамыйнікі, дзе можна памыць рукі і скарыстацца антысептыкам. Прылаўкі чыстыя і не блішчаць ад крыві (для раздзелкі мяса адведзены спецыяльныя памяшканні), а ў паветры не лунае жудасны пах рыбных адходаў.

Рынок Валерьяново
© Sputnik / Виктор Толочко
На ўваходзе ёсць рукамыйнікі, дзе можна памыць рукі і скарыстацца антысептыкам

Пакупніца Ірына адзначае, што на рынку знаходзіцца прыемна: цёпла і сучасная аздабленне. Ды і кошты тут, па яе словах, такія ж, як і ў краме, а прадукцыя - больш высокай якасці.

"Кошт, напэўна, як і ўсюды. Можа, крыху даражэй, чым у стандартнай краме ці на Камароўскім рынку. Сюды закупляцца хаджу, таму што жыву недалёка. А прадукты сапраўды добрай якасці - што мяса, што "малочка", - рэзюмуе яна.

Табары: Бангладэш у мініяцюры

У лютым 2020 года харчова-рэчавага рынку "Лябяжы" ў Мінску афіцыйна не стала. Яго зачынілі, а зямлю аддалі пад жылую забудову.

Новая "Лябяжка" пасялілася ў вёсцы Табары за 10 км ад Мінска па гродзенскай трасе М6. Нейкія прадаўцы пераехалі ў "Свет Моды", што ў гандлёвым доме "Ждановічы", астатнія адправіліся асвойваць новыя тэрыторыі, спадзеючыся, што іх пастаянныя кліенты будуць ездзіць у Табары.

Зараз у "Новы Лябяжы" некалькі раз у дзень ходзіць маршрутка ад станцыі метро "Каменная Горка". Да красавіка 2021-га яна была бясплатнай, сёння ж пасажырам, каб дабрацца да рынку, трэба плаціць 2,5 рубля.

Рынок Новый Лебяжий
© Sputnik / Виктор Толочко
Зараз у "Новы Лябяжы" некалькі разоў у дзень ходзіць маршрутка ад станцыі метро "Каменная Горка"

Мы прыехалі на найбуйнейшы ў краіне і самы танны, як ён сябе пазіцыянуе, аптова-рознічны рынак на машыне - балазе вялікая стаянка на 700 месцаў бясплатная. Першае ўражанне: суцэльны паток машын, якія раз-пораз хаатычна ездзяць туды-сюды, як у Бангладэшы ці Індыі. ПДР тут не існуе, усім кіруюць рынкавыя правілы. Больш за ўсё ў гэтым патоку фур, якія разгружаюць опт. А прадаўцоў больш, чым пакупнікоў.

"Людзі слабавата ходзяць. Ды і на маршрутках гэтых асабліва не наездзішся. Цяпер іх яшчэ і платнымі зрабілі. З той жа Чыжоўкі або Курасоўшчыны тры перасадкі трэба рабіць. Натуральна, яны сюды не паедуць. Для нас жа, прадаўцоў, умовы створаны нармальныя. Чыста і пад навесам", - распавядае жанчына, якая гандлюе плодаагародніннай прадукцыяй.

Рынок Новый Лебяжий
© Sputnik / Виктор Толочко
Цэннік на гародніну і садавіну ў Табарах сапраўды прыемны

Цэннік тут сапраўды прыемны. Вось, напрыклад, некаторыя пазіцыі: апельсіны - 2 рублі 30 капеек, яблыкі - 1,5-2,5 рубля, грушы і клубніцы - 5 рублёў. Капуста і лук - 1,20, морква і буракі - 1,30, тамат - 4,50, радыска і зялёны лук - 55 капеек.

"Стары рынак быў лепшы", - кажа іншы прадавец з каўказскім акцэнтам і на секунду задумваецца. "Але і тут нядрэнна. Ёсць выгоды - санвузел, рукамыйнікі..."

Прадаўцы з мясамалочных шэрагаў, зрэшты, ні на што не скардзяцца. Пакупнікоў, па іх словах, хапае, і добра.

Порой кажется, что продавцов больше, чем покупателей
© Sputnik / Виктор Толочко
Часам здаецца, што прадаўцоў больш, чым пакупнікоў

"Мы тут год працуем, як рынак адкрыўся. На старой "Лябяжцы" таксама працавалі. Потым нам далі месца тут. Шмат хто кажа, што з наведвальнікамі напружна. А мы не заўважаем гэтага. Ходзяць, купляюць. Кошт арэнды тый жа - 900 з лішнім рублёў у месяц", - тлумачыць прадавец мясамалочкі.

Ну ўжо хто сапраўды сумуе ў чаканні кліентаў, так гэта "вещевики". За тры першыя гадзіны працы на рынку мы сталі першымі суразмоўцамі для аднаго з прадаўцоў.

"Пакупнікі? Калі вы што-небудзь у мяне купіце, то будзеце першымі на сёння", - кажа жанчына, якая гандлюе майкамі, шортамі і ўсялякай "спарціўкай". Яна адна з першых прадаўцоў, хто пераехаў сюды год таму. Паводле яе слоў, у першыя дні продаж ішоў больш-менш нядрэнна, але калі здарылася "карона", народ і зусім перастаў хадзіць.

"Цяпер сітуацыя не лепш. Нават выхадныя не ратуюць. На мінулых доўгіх (выхадных - Sputnik) людзям было не да рынкаў. Многія яшчэ не ведаюць, што тут, акрамя мандарынаў, рэчы прадаюцца. Напэўна, трэба час, каб людзі прывыклі", - адзначае яна.

Рынок Новый Лебяжий
© Sputnik / Виктор Толочко
Многія проста не ведаюць, што ў Табарах можна купіць не толькі прадукты, але і адзенне

Паміж шэрагаў - пустата. Адна з прадавачак раскладвае бялізну на прылаўках. Цікавімся, як у яе ідуць справы з пакупнікамі.

"Справы ідуць дрэнна, нашмат горш, чым было год таму. Зусім не весела. Добра, што вы прыйшлі, хоць пагаварыць з кімсьці. У сярэднім 8-10 чалавек у дзень прыходзіць. Не зусім далёка ад Мінска, але вельмі нязручна дабірацца. Маршруткі маленькія і ходзяць некалькі разоў ў дзень. Калі б яшчэ аўтобус які-небудзь пусцілі... "- разважае яна.

Пацвярджаюць гэта і пакупнікі - у Табары, калі няма свайго транспарту, не наездзішся.

2
Тэги:
вёска, МКАД, рынак