Янка Купала і Якуб Колас

Не творчасцю адзінай: каго кахалі беларускія пісьменнікі

83
(абноўлена 11:08 14.02.2020)
У самае рамантычнае свята года Sputnik вырашыў узгадаць гісторыі кахання знакамітых беларускіх пісьменнікаў.

Кажуць, што многія таленавітыя творцы не сталі б такімі, калі б не іх музы – жанчыны, якія суправаджалі па жыцці і натхнялі на подзвігі. У Дзень усіх закаханых варта ўзгадаць гісторыі кахання, якія прама ці ўскосна паўплывалі на беларускую літаратуру.

Наравістая Паўліна

Гісторыю кахання беларускага песняра Янкі Купалы і настаўніцы, актрысы і пісьменніцы Паўліны Мядзёлкі па праве можна назваць адной з самых вядомых у беларускай літаратуры. Вакол іх адносінаў заўсёды было шмат чуткаў і дагэтуль дакладна невядома, што адбывалася паміж гэтымі людзьмі.

Гісторыкі ў адзін голас кажуць, што Купала кахаў Мядзёлку ўсім сэрцам. А дзяўчына, хоць і прымала знакі ўвагі ад маладога чалавека і нават выйшла на сцэну, выконваючы галоўную ролю ў яго "Паўлінцы", узаемнасцю яму не адказала. Не схілілі яе нават шматлікія прысвячэнні, якія паэт пакідаў на многіх сваіх творах.

Спектакль Паўлінка
© Photo : Купаловский театр
Сцэна са спектаклю "Паўлінка" ў пастаноўцы Купалаўскага тэатра

Праз некаторы час Мядзёлка выйшла замуж за Томаша Грыба, а Купала ажаніўся з Уладзіславай Станкевіч. Хадзілі чуткі, што для маладой актрысы гэтая падзея стала абсалютнай нечаканасцю, яна навата пачала курыць і не змагла пазбавіцца гэтай прывычкі да самай смерці.

Постаць Паўліны Мядзёлкі суправаджала Купала ўсё жыццё: іх нават бачылі за некалькі гадзін да трагічнай і загадкавай смерці паэта, пасля якой жанчына патрапіла ў псіхіятрычную клініку.

Клапатлівая Марыся

Яшчэ адна значная веха у беларускай літаратура – паэт Якуб Колас – таксама ўсё жыццё кахаў адну жанчыну, але яму пашчасціла і тая стала яго жонкай. Абставіны знаёмства маладога пісьменніка і Марыі Каменскай застаюцца таямніцай.

Семейные фотографии семьи Якуба Коласа
© Sputnik / Ирина Букас
Сямейныя фотаздымкі сям"і Якуба Коласа

Жонку Колас называў сваёй "зоркай, натхненнем, спадзяваннем і шчасцем". Ён таксама прысвячаў любай Марысі вершы, але ніколі і нікому не паказваў той маленькій сшытачак. Ён трапіў да жанчыны значна пазней, калі каханыя ўжо ажаніліся.

Марыя была сапраўднай жонкай паэта-генія: не толькі была першым чытачом, але і ўзяла на сябе ўсе побытавыя справы -  вяла гаспадарку, займалася выхаваннем дзяцей, любіла прымаць гасцей. Застоллі ў Коласаўскім доме любілі ўзгадваць многія паэты і пісьменнікі.

Памерла "слаўная Марусечка" ў 1945 годзе і Колас яшчэ доўга не мог ачуняць ад гэтай страты.

Святая Леаніла

Яны пазнаёміліся ў 1919 годзе ў Вільні: Гарэцкі выкладаў там на беларускіх настаўніцкіх курсах, а Леаніла Чарняўская працавала настаўніцай. Неўзабаве яна стала не проста яго жонкай, і паплечніцай і вернай спадарожніцай.

Беларускі пісьменнік Максім Гарэцкі
Беларускі пісьменнік Максім Гарэцкі

Максім Гарэцкі ўзгадваў, што з першага погляду зразумеў: яна – тая дзяўчына, якая яму патрэбна. Леаніла ж у сваіх успамінах казала пра букет руж, з якім аднойчы пісьменнік завітаў да яе ў госці. Яна запэўнівала, што не трэба было так турбавацца, а сама ціха радавалася ўзаемнаму пачуццю.

Як успамінала дачка Максіма Гарэцкага Галіна, жонку ён называў святой. Такое выдатнае званне было апраўданым: яна працягнула сваё каханне праз гады яго турэмнага зняволення і ссылкі. І гэта нягледзячы на нястачу і прапановы мужа забыць яго. Пасля арышту ў 1930 годзе Гарэцкі ў сваіх лістах да Леанілы пісаў, што ён "выйшаў у тыраж" і нічым не звязвае сваю каханую і нават дазваляе ёй "пагуляць", але сям’я засталася з ім да канца.

Верная Любоў

Яўген Скурко больш вядомы нам пад псеўданімам Максім Танк са сваёй будучай жонкай Любоўю Асаевіч пазнаёміўся ў беларускай гімназіі, дзе яны разам вучыліся. Ажаніліся каханыя ў 1940 годзе ў Вілейцы.

Яны пражылі разам 56 гадоў і увесь гэты час жонка была першым слухачом, галоўным крытыкам і цэнзарам. Яны амаль заўсёды былі разам, а калі прыходзілася раз’язджацца, вельмі сумавалі. Яўген некалькі разоў удзельнічаў у сесіях ААН у Нью-Ёрку і пісаў жонцы працяглыя лісты, распавядаючы кожную дробязь, і нават замаўляў падарункі: жонцы – футра, дзецям – навамодную вопратку з нейлону.

Смерць жонкі ён перажываў вельмі цяжка: яго не стала ў 1995 годзе праз чатыры месяцы пасля таго, як пайшла з жыцця яна. Цяжкая страта пагоршыла стан здароўя і без таго хворага мужчыны. Мужа і жонку пахавалі ў адной труне на радзіме паэта побач з яго бацькамі.

Лідзія (і анёльская Клаўдзія)

Іван Мележ пазнаёміўся са сваёй жонкай Лідзіяй ў гады Другой сусветнай вайны, а калі яму было 22 гады, ажаніўся. Праз некаторы час яны пераехалі ў Мінск, нарадзілі дзюх дачок.

Беларускі пісьменнік Іван Мележ
© Sputnik / Юрий Иванов
Беларускі пісьменнік Іван Мележ

У 1950-ыя гады ён часта ездзіў папраўляць здароўе на чарнаморскі бераг, таму пацверджаннем іх кахання з’яўляюцца і іх лісты. Ён вельмі сумаваў і нават жартаўліва называў яе "бессаромнай" за тое, што пакінула яго ў адзіноце.

Быў у гэтай гісторыі кахання яшчэ адзін важны персанаж – цешча Клаўдзія Іванаўна. Мележ казаў, што яго праца і доўгае жыццё – яе заслуга – і называў жанчыну сваім "анёлам-ахоўнікам". Жонка згадвала, што ўся гаспадарка дома трымалася цалкам на плячах яе маці.

83
Тэги:
Максім Гарэцкі, Максім Танк, Якуб Колас, Янка Купала
Тэмы:
Беларуская літаратура (31)
Ларыса Мятлеўская

Загадвалі жаданні і праважалі нябожчыкаў: што яшчэ рабілі беларусы праз вакно

287
(абноўлена 08:59 29.03.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра схаваны сімвалізм звычайнага праёма ў сцяне і вучыць мыць вокны пры дапамозе народных сродкаў.

Для нашых продкаў акно было не проста адтулінай у сцяне, якая служыла для асвятлення і вентыляцыі памяшкання – вокны атаясамліваліся з вачыма.

У народнай культуры значэнне акна суадносіцца з ідэяй пранікнення, якое можа быць не толькі міралюбівым, але і варожым. Так, напрыклад, калі ў хату праз вакно залятала птушка, гэта лічылася прадвесцем бяды, а калі яна проста стукала дзюбай у школа, гаспадарам варта было чакаць вестак.

У некаторых мясцовасцях Беларусі існавала традыцыя выносіць памерлых нехрышчоных дзяцей і дарослых нябожчыкаў, якія памерлі ад "гарачкі " не праз дзверы, а праз акно. У выпадку смерці ў доме на падаконнік ставілі ваду, каб "душа абмылася", туды ж ставілі чарку з гарэлкай і хлебам для нябожчыка.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
Нашы продкі лічылі вокны вачыма дома

Праз вакно адбывалася і частаванне Марозу, калі на Каляды яго клікалі есці куццю. Увогуле, ежа, якая перадавалася праз вакно заўсёды мела сакральнае значэнне. Такі абмен дарункамі і пажаданнямі адбываўся яшчэ да нядаўняга часу паміж валачобнікамі і гаспадарамі хаты.

Археолаг Эдвард Зайкоўскі лічыць, што праз акно ажыццяўляецца сімвалічная сувязь са светам памерлых. У народзе верылі, што асабліва небяспечна пакідаць вокны адчыненымі  і не перахрышчанымі нанач, таму што тады праз іх могуць ўвайсці нябожчыкі і нячысцікі і задушыць спячых.

У легендах пра камяні-краўцы падкрэсліваецца, што матэрыял для пашыву адзення перадавалі змею-краўцу праз вакно і толькі праз яго атрымлівалі гатовыя вырабы.

З акном звязана і любоўная магія. Так на Каляды пры дапамозе солі, пастаўленай наччу на падваконне дзяўчына спрабавала даведацца аб будучым лёсе.

Таксама людзі верылі, што акно здольна выконваць жаданні. Лічылася, што калі ў адкрытае акно ці фортку пастаянна вымаўляць тое, чаго вельмі хочацца, гэта абавязкова спраўдзіцца.

Праз акно маглі ажыццяўляцца і злачынныя планы таму гаспадыні імкнуліся прадухіліць уздзеянне нядобрых, зайздросных позіркаў, паставіўшы на падакноннік вазон з чырвоным мушкатам (другая назва герані ці пеларгоніі - Sputnik).

Як упрыгожвалі вокны

У старажытнасці жытло будавалі практычна без вокнаў, якія мы прывыклі бачыць цяпер. Яны выглядалі, як невялікія адтуліны, зробленыя ў двух сумежных вянках сцяны, якія закрывалі драўлянай засаўкай, а пазней шклом. Гэтыя адтуліны называлі "валакавое акно" і нават цяпер уважлівы вандроўнік заўважыць гэтыя старажытныя акенцы ў сценах клецяў, хлявоў і нават сенцах. Калі нарэшце сталі рабіць вокны, а па сведчанні навукоўцаў, гэта адбылося даволі позна, іх з’яўленне суправаджалася пэўным дыскамфортам ад адкрытасці дома вонкавай небяспецы. Гэта трывога выяўлялася у падсвядомым і можа таму ў народным сонніку пазначана, што бачыць у сне акно да чакання:

  • Бачыць расчыненае акно – падарунак будзе, прыбытак;
  • Акно з пабітымі шыбамі – страты, беднасць; з чыстымі і цэлымі – шчасце, жыццё.

Колькасць вокнаў залежыла ад планіроўкі хаты. Звычайна рабілі два вакна ў падоўжанай сцяне, што выходзіла на двор, і адно ў тарцовай – на галоўным фасадзе. Такое размяшчэнне вокнаў спрыяла стварэнню ў хаце покуці або "чырвонага кута", у якім размяшчаліся абразы.

Да ўсяго ў народзе быў пашыраны звычай мець у хаце менавіта тры акны ў гонар святой Тройцы. Чацвёртае акно у глухой сцяне паміж печчу і галоўным фасадам рабілі толькі ў асобных мясцовасцях. Часта на кухні вакно ўстаўлялі насупраць вусця печы, што было зручна для гаспадыні, якая пачынала завіхацца каля яе з першымі промнямі сонца.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
Тры вакны ў хаце рабілі ў гонар Святой Троіцы

Цікава, што ў некаторых мясцовасцях існавала правіла пытаць дазвол на павялічэнне колькасці вокнаў больш за тры не толькі ў святара, але і у вясковага сходу. У другой палове ХІХ стагоддзя , калі пачала мяняцца планіроўка жылля і хату пачалі падзяляць на залу і спальню, у тарцовай сцяне, што выходзіла на вуліцу, рабілі па два вакна. 

Увогуле, месца вакна на фасадзе і яго форма адыгрывала значную ролю ў стварэнні мастацкага аблічча будынка. Аканіцы, надаконныя і падваконныя ліштвы – традыцыйныя элементы аздаблення хаты, якія адрозніваліся ў адпаведнасці з этнаграфічным рэгіёнам Беларусі. Зараз традыцыя ўпрыгажэння вокнаў рознымі элементамі не так распаўсюджана, але і дагэтуль можна напаткаць цікавыя варыянты.

Рама звычайна мела ад 3 да 6 шыб, а пачынаючы з ХVІ-ХVІІ стагодзя ў шляхецкіх сядзібах – да 30 і болей. Да ХІХ стагоддзя замест шкла часта выкарыстоўвалі спецыяльна вырабленыя скуры, паперу, пухіры жывёл, палатно. Зімой вокны мелі дубальты (падвойныя рамы, - Sputnik), а знадворку, калі не было аканіц, іх прыкрывалі саламянымі матамі, каб лепш захоўвалася цяпло ў хаце. Такімі матамі ўцяплялі і дзверы.

Драўляныя створкі або аканіцы звонку зачынялі кожны вечар, але з цягам часу яны страцілі сваю ўтылітарную функцыю. Разам з ліштвамі аканіцы сталі дэкаратыўнымі элементамі ў абрамленні вакна.

Вёска Свяцілавічы
© Sputnik Альфрэд Мікус
У кожным рэгіёне Беларусі былі свае традыцыі ўпрыгажэння вокнаў

Асабліва ўпрыгожваліся ліштвы, на якіх можна было сустрэць разнастайныя ўзоры. Часта гэта кветкі і мудрагелістыя завіткі, але можна сустрэць і выявы зорак і сонца, птушак і цмокаў і іншае.

Такая аздоба адрозніваецца ў кожным этнарэгіёне Беларусі і, як і нацыянальны строй, з’яўляецца іх своеасаблівым пашпартам, унікальнай адметнасцю. 

Як памыць вокны народнымі сродкамі

Гаспадыні дбайна сачылі за чысцінёй шыб у вокнах. Іх чыстка была абавязковай перад Вялікаднем. Прытрымліваюцца такой традыцыі і многія сучасныя гаспадыні.

Вядома, што цяпер у краме можна набыць разнастайныя сродкі для чысткі шкла, хтосці ў ваду дадае гарэлку або кроплі аміяку і націрае шыбы да бляску старымі газетамі, вокны чысцяць нават ільняным алеем і крапівой.

У кнізе "Літоўская гаспадыня" Ганны Цюндзявіцкай, якая сабрала вопыт гаспадарчай дзейнасці сялян на пачатку ХІХ стагоддзя, ёсць цэлы шэраг парадаў для захавання вокнаў чыстымі і светлымі.

Каб шыбы не трацілі празрыстасці, нельга мыць іх вадой, асабліва раніцай ці ўдзень, бо сонечныя прамяні уздзейнічаюць на вільготнае шкло, псуюць яго і змяняюць колер.

Варта рабіць гэта ўвечары, а зранку яшчэ раз выцерці шыбы сухой анучай. Для лепшага выніку суконку трэба пасыпаць дробным мелам і выцерці шкло насуха.Перад выкарыстаннем мел трэба прасеяць, каб ён не пакідаў драпіны на шкле.

Чытайце таксама:

287
Тэги:
Беларусь, Народныя традыцыі, Ларыса Мятлеўская
Тэмы:
Спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў
Мед

Беларускія народныя рэцэпты ад прастуды

146
(абноўлена 09:20 31.03.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская дзеліцца цікавымі рэцэптамі і нагадвае, што з цяжкімі захворваннямі лепш не эксперыментаваць і звяртацца да доктара.

Нашы продкі для барацьбы з хваробамі выкарыстоўвалі тое, што было пад рукой. Для барацьбы з вясновымі прастудамі быў свой топ-3, у які ўваходзілі лазня, зёлкі і парады дасведчаных народных лекараў.

Спосабы лячэння некаторых хвароб нашымі продкамі апісаў у кнізе "Рэчыцкае Палессе" этнограф Часлаў Пяткевіч яшчэ на пачатку ХХ стагоддзя. Магчыма часам камічныя рэцэпты маюць рацыянальнае зерне і могуць пашырыць досвед сучасніка, які цікавіцца народнай медыцынай.

Вядома ж, у век росквіту навуковай медыцыны варта заўсёды раіцца з доктарам, якому давяраеш і пры моцным захворванні звяртацца па дапамогу ў паліклініку, але азнаёміцца з вопытам продкаў будзе таксама карысна і цікава.

Пад прастуднымі захворваннямі у народнай медыцыне разглядалі такія хваробы, як грып, вострыя рэспіраторныя захворванні, ангіну, бранхіт, ларынгіт, пнеўманію, рэўматызм, фарынгіт і іншыя. Лічылася, што ў аснове гэтых хвароб ляжыць пераахалоджванне арганізму, якога і варта пазбягаць.

Пры першых знаках прастуды - павышэнні тэмпературы, галаўной болі, насмарке, кашалі, ламоце -  народныя лекары раілі выпіць паўшклянкі вады, ў якой трэба было размяшаць пяць кропляў ёду. Калі ногі мокрыя, іх неабходна было нацерці гарэлкай і надзець сухія шкарпэткі. Добра было паставіць на грудзі і спіну некалькі сухіх банак, выпіць дзве-тры шклянкі  гарачай гарбаты з імбірам і мёдам.

Каб зрабіць карысную гарбату правільна, трэба чвэрць шклянкі ачышчанага і нацёртага на тарцы імбіра заліць медам і ваць некалькі хвілін, не даводзячы на кіпення, бо гэта шкодзіць карысным уласцівасцям мёда. У кубак з кіпенем трэба дадаць палову чайнай лыжкі атрыманай сумесі і піць цёплым.

Имбирь
© CC0 / Pixabay/Couleur
Імбір - лепшы сродак для імунітэта

Такім рэцэптам карысталіся сучаснікі, бо ў нашых продкаў у зялёнай аптэцы імбіра не было. Яны пілі любую патагонную гарбату з ліповага цвету, бузіны, маліны. Затым народныя лекары раілі закутацца ў коўды і класціся спаць. Звычайна пасля такіх працэдур прастура сыходзіла.

Калі не, то на наступны дзень раілі нічога не есці, а толькі піць журавінавы морс або ваду, падкіслёную лімонам. На ноч цела націралі спіртавой настойкай ядлоўцу або бярозавых пупышак, калі такой не было, абціраліся карачай вадой з воцатам.

Перад сном можна было выпіць поўшклянкі хатняга віна з чорнай смародзіны, разведзенага  паловай шклянкі гарачай вады. Праз гадзіну хворы пачынаў пацець і тады трэба было памяняць бялізну, якую ўвогуле падчас прастуды мяняць трэба часта.

Далей варта было ізноў выпіць віно, а раніцай лёгка паснедаць і зноў выпіць таго ж віна, але без вады.

Калі прастуда суправаджалася моцным кашлем, для яго гатавалі настойку з палыну і гарэлкі: 20 грамаў палыну настойвалі ў 500 грамах гарэлкі як мага больш. Ужывалі такую мікстуру тры разы на дзень на адной лыжцы, але дзецям такія лекі не давалі.

Для лепшага выхаду макроты лічылася карысным ужываць сіроп брусніц, змешаны з цукрам ці мёдам.

Сезон брусники только начался, но она уже на прилавках
© Sputnik / Валерия Берекчиян
Кожная гаспадыня мела ў хаце запас брусніц

Добрым сродкам ад кашлю лічылася морква і рэдзька. Каб прыгатаваць лекавую сумесь палову сока морквы ці рэдзькі трэба было змяшаць з малаком і прымаць пяць-шэсць разоў на дзень.

Палескія народныя лекары пры прастудных захворваннях раілі ўжываць экстракт з маладых сасновых парасткаў і часта нюхаць шкіпінар.

Вось які рэцэпт лячэння хворага горла прыводзіцца ў кнізе Часлава Пяяткевіча: "Мёд добра перапалі разжараным гваздом, развядзі гарэлкаю дай палашчы тры разы ў дзень. Прыкладай к горлу цёрты хрэн або вужовае лініло з цестам. Таксама палошчуць горла адварам шалфея, а калі т.зв. завалкі (ангіна), то робяць кампрэсы з моцна нагрэтага аўса ці ячменю".

А так на Палессі лячыліся ад кашлю: "Напар ліповага цвету, напійся з мёдам да на печы добра спацей, то і пройдзе. Адвар каліны(цвету)  і маліны (ягад і карэння) таксама ўжываюць каб выклікаць паценне. Пры вельмі цяжкім кашалі хвораму прыкладваюць гарачыя цагліны ці камяні, загорнутыя ў анучы. Пры катары выкарыстоўваюць тыя ж самыя сродкі.што і пры кашалі, і ў дадатак раюць умывацца вельмі халоднаю вадою, асабліва мыць за вушамі і ўцягваць ваду ў нос". 

Липовый цвет
© Photo : pixabay.com
Гарбата з ліпавага цвеіу не толькі смачная, але і карысная

Часта ўвесну, калі дзьмуць халодныя вятры, узнікала такая хвароба як ячмень. Згодна з дадзенымі Чэслава Пяткевіча, "пры кожнай хваробе вачэй, а перш за ўсё пры запаленні павекаў, што называецца ячменем, выкарыстоўваюць прамыванне халоднай вадою і сырадоем. Кожны, хто спаткае хворага, дае яму хвігу, кажучы:

- У цябе ячмень усходзіць!

- Усходзіць, да не ўродзіць, - павінен быў адказаць хворы ".

Хваравітым людзям народныя лекары раілі ужываць бярозавы і кляновы сокі з невялікай колькасцю мукі ці крухмалу.

А вось як прастудныя захворванні лячылі паэтычным народным словам: "На Сіянскім моры едзе Марыя залатым мастом; залаты мост разбівала, на мора брасала, явара зварачала. З явара выйшла сем дзевак. Ох. Мора, мора валнавалася! Там сем дзевак чыталі, пісалі, прастуду ўгаворвалі, вадзяную. Ветраную, прастудзёную. Угаваралі з ручак, з ножак, з пальчыкаў, з сустаўчыкаў, з сярэдзінкі , із галавы, із вушэй, із ачэй.

Вы, угоднікі гасподнія, прыступайце, мне, рабе божай Настассі (імя знахаркі), прастуду ўгавараць памагайце, на Сіянскае мора ссылайце, дзе вецер не вее, сонца не грэе,, там прастудзе прабываць, каб яна там піла, ела, спала, у целе прыбывала".

146
Тэги:
Народныя традыцыі, Беларусь, Ларыса Мятлеўская
Падняцца на Рэйхстаг: цяпер кожны можа стаць сцяганосцам – віртуальна

Падняцца на Рэйхстаг: цяпер кожны можа стаць сцяганосцам віртуальна

0
(абноўлена 12:02 07.04.2020)
Пакуль зачыненыя межы, і на Рэйхстаг доступу няма, сучасныя тэхналогіі дазволілі зрабіць гэта віртуальна, прычым у ролі сцяганосца савецкай арміі. Як гэта адбываецца - глядзіце на відэа.

Падняцце сцягоў Чырвонай арміі над Рэйхстагам зараз даступна ў фармаце VR-рэканструкцыі - у рамках праекта "Невядомы сцяганосец", які створаны сумесна Грамадскім грамадзянска-патрыятычным рухам "Бессмяротны полк Расіі" і РІА "Новости" пры падтрымцы медыягрупы "Чырвоны квадрат".

Праект падрыхтаваны да 75-годдзя Вялікай Перамогі і ў фармаце віртуальнай рэальнасці распавядае аб устанаўленні на Рэйхстаг сцягоў Чырвонай арміі, аб сімвалічным і стратэгічным значэнні спецаперацыі "Сцяг Перамогі", у якой планава і стыхійна прымалі ўдзел дзясяткі штурмавых груп і байцоў-адзіночак.

У праекце, які выкананы ў тэхналогіі VR-рэканструкцыі, прадстаўлена гісторыя 12 сцягоў, а таксама груп чырвонаармейцаў, якія імкнуліся і змаглі ўсталяваць свае сцягі над Рэйхстагам.

Праект узнаўляе падзеі 30 красавіка - 2 мая 1945 года. У першай сцэне праекта карыстальнік аказваецца "у целе" аднаго з байцоў Чырвонай арміі, яго задача - усталяваць Сцяг Перамогі. У другой распавядаецца гісторыя цэлага тузіна чырвоных сцягоў, якія развязаліся над зрынутай сталіцай Трэцяга рэйха падчас і пасля баёў. У эпілогу прадстаўлена сцэна-метафара вызваленай ад нацызму Еўропы.

Агучвалі праект вядомыя расійскія артысты Ягор Бяроеў, Віктар Дабранраваў, Ігар Пятрэнка, Максім Дземчанка. У запісе прыняў удзел тэлевядучы, генеральны дырэктар МІА "Россия сегодня" Дзмітрый Кісялёў.

"Для працы мы выкарыстоўвалі вялікую колькасць архіўных матэрыялаў, фотаздымкаў, дакументальнай здымкі. Увесь дах Рэйхстага цалкам нам прыйшлося ўзнаўляць па чарцяжах і абрывачных малюнках, - распавяла намеснік галоўнага рэдактара МИА "Россия сегодня" Наталля Лосева. - Я рада, што нам удалося па кавалачках сабраць нейкую частку асабістых гісторый байцоў і груп. Гэта ж тычыцца гісторыі сцягоў, абставінаў баявых дзеянняў тых дзён".

"Адкрываючы новыя старонкі гісторыі, асабліва звязаныя з пераможным завяршэннем страшнай вайны, мы яшчэ глыбей апускаемся не проста ў мінулае, а ў тую рэальнасць, у якой жылі нашы бабулі і дзядулі. Яны не шкадавалі свайго жыцця і здароўя дзеля сваіх унукаў. Каб яны маглі намі ганарыцца, кожны з нас павінен быць сцяганосцам ў добрых мэтах і ў працы, - лічыць кіраўнік Выканкама руху "Бессмяротны полк Расіі" Арцём Хутарскі. - Інтэрактыўны праект "Невядомы сцяганосец" - гэта частка вялікага праекту "Сцяганосцы Перамогі".

"Аб Перамозе можна расказваць рознай мовай, у тым ліку з дапамогай такіх імерсіўных, высокатэхналагічных праектаў, - адзначыў генеральны дырэктар "Чырвонага квадрата" Ілля Крывіцкі. - Зараз канкурэнцыя за ўвагу аўдыторыі асабліва высокая, і маладых людзей, дзяцей трэба ўражваць, дзівіць, каб прымусіць спыніцца і задумацца. Магчыма, паглядзеўшы "Невядомага сцяганосца", хтосьці ўпершыню вырашыць прачытаць кнігу пра вайну ці паглядзіць гістарычны фільм. Увогуле, такія праекты - гэта свайго роду працэс выхавання, пытанне культуры".

Праект "Невядомы сцяганосец" працягвае серыю эксперыментаў МІА "Россия сегодня" ў галіне высокатэхналагічнай журналістыкі. Ён даступны ў дадатку РІА.Lab, які можна спампаваць на прылады з iOS ў AppStore і Android у Google Play у дадатку. Для прагляду карыстачу неабходныя акуляры віртуальнай рэальнасці любога фармату, уключаючы кардонныя. Таксама даступны прагляд без кардборда ў рэжыме 360.

РІА "Новости" - флагманскі інфармацыйны рэсурс медыягрупа "Россия сегодня". Агенцтва з'яўляецца самым цытуемым сярод расійскіх СМІ і ў сацсетках. Сайт RIA.ru чытаюць каля чатырох з паловай мільёнаў карыстальнікаў штодня, што выводзіць рэсурс у лідары сярод усіх навінавых парталаў Рунэту. Карэспандэнцкая сетка агенцтва ахоплівае больш за 100 гарадоў свету. Сукупная аўдыторыя РІА "Новости" ў сацыяльных сетках Facebook, Twitter, УКантакце, Аднакласнікі, Instagram, G + і Youtube складае каля дзевяці мільёнаў падпісчыкаў.

Агульнарасійски грамадски грамадзянска-патрыятычны рух "Бессмяротны полк Расіі" быў створаны 30 верасня 2015 года. Яго задача - увекавечанне подзвігу салдат Вялікай Айчыннай вайны, захаванне памяці аб доблесці і гераізме народа, асэнсаванне вопыту гераічных продкаў, аднаўленне пераемнасці пакаленняў. Афіцыйны сайт: http://polkrf.ru.

0
Тэги:
МІА "Россия сегодня", Вялікая Айчынная вайна