Зімовая вёска

Гатуем посныя супы па беларускіх народных рэцэптах

362
(абноўлена 13:12 31.12.2020)
Этнограф Ларыса Мятлеўская вучыць гатаваць смачныя стравы, якія можна ўжаваць падчас перадкаляднага посту.

Перадкалядны пост або Піліпаўка распачаўся ў каталікоў 15 лістапада, а ў праваслаўных - 28 лістапада. Згодна з царкоўнымі правіламі не лічыцца нястрогім – напрацягу ўсяго тэрміну акрамя кожнай серады і пятніцы дазваляецца ўжываць у ежу рыбу.

Тым не менш, у старадаўніх кулінарных кнігах у нярэдка сустракаюцца посныя стравы з ужываннем інгрыдыентаў, якія лічацца скаромнымі, напрыклад, сметанковае масла ці смятана. Чаму так? Гэта памылка, ці справа ў іншым? У даўніну правілы посту для свецкіх і ў манастырах адрозніваліся - для свецкіх людзей яны былі менш строгія. Тым, хто хоча прытрымливацца строгага посту, масла можна замяняць на алей, а смятану на соевае, міндальнае, макавае малако.

Дарэчы царква вызваляе ад посту цяжка хворых, вайскоўцаў і рабочых, якія цяжка фізічна працуюць. Праўда ў гэтым выпадку, ідучы да споведзі вернікі павінны былі ўсё адно пакаяцца ў парушэнні паста.

У народнай кухні немала карысных для здароўя, пажыўных і смачных посных страў. У гэтым мы сёння ў чарговы раз пераканаемся. Далей ідуць тыя, што былі папулярнымі напрыканцы ХІХ стагоддзя.

Суп з гародніны з мучной запраўкай

Інгрыдыенты:

  • 5-6 сухіх баравікоў
  • 6-7 морквін
  • 2  цыбуліны
  • 1 ст лыжка пшанічнай мукі
  • 1 корань пятрушкі
  • 1 парэй
  • 1 ст лыжка алею або масла
  • Бураковы расол па смаку
  • Соль
  • 2 л вады

Як гатаваць:

У ваду дадаць  бураковы расол, каб адчувалася кісліня, зрабіць адвар з дадаткам сухіх баравікоў і карэння (пятрушка і парэй). Дробна нашаткаваць моркву і цыбулю, падсмажыць у алеі да мяккасці, дадаць туды адну сталовую лыжку пшанічнай мукі і зноў падсмажыць, дадаць у працэджаны ад карэння адвар і закіпяціць. Па жаданню грыбы ў супе можна пакінуць.

Суп агурочны забелены

Інгрыдыенты:

  • 1,25 дробнай рыбы (яршы, акуні, карасі)
  • 2-3 шклянкі агурочнага расолу
  • 5-6 квашаных гуркоў
  • 1 - 1,5шклянкі смятаны
  • 2 морквіны
  • 1-2 корані пятрушкі
  • 2 цыбуліны
  • 1 парэй
  • 1 карняплод сельдэрэю
  • 1 ст лыжка
  • 1 ст лыжка мукі
  • Соль
  • Вада

Як гатаваць:

Прыгатаваць булён з рознага карэння, рачной дробнай рыбы і агурочнага расолу (варыць 1, 5 гадзіны), працадзіць. Муку падрумяніць у растопленым масле, заправіць гэтым суп, забяліць смятанай, дадаць звараныя асобна і нарэзаныя кружочкамі квашаныя агуркі і закіпяціць.

Боршч з грыбамі і квашанымі буракамі

  • 100-115 г сухіх баравікоў
  • 30 г шаткаванай цыбулі-рэпкі
  • 500-600 г квашаных або марынаваных буракоў
  • 50 г алею
  • 3 ч л пшанічнай мукі
  • 2 л вады
  • Соль па смаку
  • Зеляніна кропу і пятрушкі

Як гатаваць:

Замочаныя грыбы зварыць, пасаліць, адвар працадзіць праз марлю, грыбы дробна пакрышыць. Квашаныя або марынаваныя буракі  пашаткаваць саломкай і разбавіць грыбным булёнам. Дробна пашаткаваць і падсмажыць на алеі цыбулю, дадаць туды тры чайныя лыжкі пшанічнай мукі і зноў падсмажыць, укінуць гэта ў боршч і закіпяціць. Усыпаць насечаную зеляніну. Падаць з хлебам, піражкамі або варанай бульбай.

Заўвага: Калі да гэтага баршча падаць піражкі па наступным рэцэпце, то грыбы ў яго пасля прыгатавання булёну не дадаюць.

Піражкі з грыбамі да посных супоў

Інгрыдыенты:

  • 12-15 сухіх грыбоў
  • 2 ст лыжкі масла
  • Соль
  • Перац па смаку
  • 1 цыбуліна
  • 2 яйкі

Для цеста:

400 г мукі

1 яйка

Як гатаваць:

Гэтыя піражкі часцей за ўсё падаюцца да грыбнога супа. Суп гатуецца на булёне з сухіх грыбоў, а самі грыбы вымаюцца і выкарыстоўваюць для піражкоў: грыбы адціскаюць ад вады, змешваюцца з астатнімі інгрыдыентамі.

Замясіць цеста, раскатаць яго і, адразаючы невялічкія кавалачкі, класці ў іх начынку.

Запякаюць страву ў печы, пакуль піражкі не стануць румянымі.

362
Тэги:
беларуская кухня, пост
Тэмы:
Посцім смачна: самыя цікавыя і смачныя рэцэпты (16)
Жыхарка вёскі Пагост Гомельскай вобласці ставіць у печ пірог

ў пячы пірагі сядзелі…". Як правільна развітацца з Калядамі?

53
(абноўлена 21:37 23.01.2021)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра традыцыйную страву беларускай кухні і вучыць гатаваць святочныя пірагі.

Час бяжыць так хутка, як коціцца сонца па небасхіле. Сярэдні зімовы месяц з сапраўднымі маразамі і смакам святаў блізкі да завяршэння.

Ухваляючы Раство Хрыстова, здаецца толькі ўчора ўсе збіраліся за калядным сталом, ласаваліся каўбасамі, частавалі калядоўшчыкаў, хадзілі ў царкву на Вадохрышча і ладзілі Провады Каляд. А цяпер надышоў час засяродзіцца на будзёным, і народны каляндар нагадвае аб мудрых колішніх завядзёнках.

Пасля Вадохрышча пачыналася Малая вясельніца. Калісьці гэтай парой царква дазваляла вянчанне, і таму да Масленіцы спраўлялася найбольшая колькасць вяселляў. А якое ж вяселле без смачных пірагоў? Самы час падпальваць у печы і выпякаць пірагі!

"А механошу чатыры грошы і пірог харошы…"

Пірог – святочная страва беларускай кухні, якая суправаджае ўсе сямейныя святы.

У традыцыйнай свядомасці пірог – увасабленне багацця, дастатку, заможнасці. Так пра небагатага чалавека казалі: "На хлеб мае, на пірог шукае".

У народзе звычай адорваць пірагамі заўсёды азначаў імкненне дзяліцца дабрабытам. На Каляды і Вялікдзень імі абавязкова частавалі калядоўшчыкаў і валачобнікаў. У калядных і валачобных песнях так і спяваецца: "А механошу чатыры грошы і пірог харошы…" і "...кварту гарэлкі, пшоны пірог, к таму пірагу місу тварагу...".

І цяпер, як і даўней, пірагі пякуць на хрэзьбіны, вяселле, з пірагом адпраўляюцца ў сваты, сустракаюць дарагіх гасцей. На Брэшчыне і Гарадзеншчыне існаваў нават вясельны абрад пад назвай Перагі. Падчас абраду госці нявесты праз тыдзень пасля вяселля ехалі да жаніха і, вядома ж, везлі з сабой пірагі. У вёсцы Баброўнікі Гарадоцкага раёна з гэтай нагоды казалі: "Ужэ за тыдзень пірогі робяць".

"Ой, не магу, а ем па пірагу!"

Беларускія пірагі заўсёды маюць круглую або прадаўгаватую форму, а адзін з вясельных пірагоў рагойш выпякаецца ў выглядзе рога.

"Пірог" або "пірох" гэта не толькі здобная булка, упрыгожаная шышкамі, кветкамі, каласамі і птушкамі, гэта яшчэ і бохан белага або чорнага хлеба.

Тэхналогія выпякання пірагоў была блізкай да хлеба. Сфарміраваныя боханы адпраўлялі ў печ на драўлянай лапаце з доўгай ручкай, таму пачуўшы ў гутарцы, што гаспадыня спякла "вялікі пірог хлеба на ўсю лапату" ніхто не здзіўляўся.

Дражджавыя пірагі пяклі не толькі з нагоды якога небудзь свята, але і тады, калі вельмі хацелася чаго-небудзь смачнага.

Старадаўнія рэцэпты

Каб адчуць гісторыю на смак, прапаную некалькі даўніх рэцэптаў пірагоў ад беларускіх кухарак, якія спадзяюся прыйдуцца вам да спадобы.

Рагойш

З чаго гатаваць. Для цеста:

  • 500 г мукі,
  • 2 ст лыжкі сметанковага масла,
  • 15 г дражджэй,
  • 200 г малака,
  • 2 яйкі,
  • 2 ст лыжкі алею,
  • цукар,
  • соль.

Для накрыпкі.

  • 400 г мяса птушкі (курыца, гусь, індык),
  • 100 г цыбулі,
  • соль і перац па смаку.

Як гатаваць. У цёплым малацэ распусціць дрожджы і ўсыпаць палову мукі. Падрыхтаваную рошчыну пакінуць у цёплым месцы на гадзіну. Калі аб’ём рошчыны павялічыцца ў два разы і яна пачне паціху апускацца, дадаць соль, цукар, сметанковае масла, астатнюю муку і замясіць цеста. Паставіць цеста для закісання ў цёплае месца яшчэ на дзве гадзіны.

Пасыпаць стол мукой і выкласці на стол гатовае цеста, падзяліць яго на два роўныя кавалкі, кожны з якіх раскачаць у пласт таўшчынёй у 3 см і пакласці у іх сярэдзіну накрыпку, надаць форму рога.

Рагойшы пакласці на бляху вышмараваную алеем, памазаць яйкам, зрабіць праколы для выйсця пары і выпякаць у печы або духоўцы да гатовасці.

Для накрыпкі асобна спячы мяса птушкі, пакрышыць яго, дадаць туды падсмажаную на алеі цыбулю, соль, перац, перамяшаць, укласці ў раскачанае цеста.

Пірог на кожны дзень

А гэты рэцэпт упершыню быў надрукаваны ў Вільні ў 1854 годзе ў кнізе Вінцэнты Завадскай "Першая беларуская кулінарная кніга. Літоўская кухарка".

З чаго гатаваць.

  • 3 л мукі,
  • 80 г дражджэй,
  • 1 л малака,
  • 5 яек,
  • 0,75 шклянкі топленага масла,
  • 1 шклянка цукру,
  • горкі міндаль,
  • соль па смаку.

Як гатаваць. Уліць пакаёвай тэмпературы малако ў вялікую ёмістасць, пасаліць, працадзіць туды дрожджы, усыпаць столькі мукі, каб можна было лёгка зрабіць камячкі, накрыць і паставіць, каб цеста падышло.

Калі рошчына падрасце, моцна выбіць, уліць жаўткі, узбітыя з цукрам да белага колеру, дадаць тоўчаны міндаль, узбітую з бялкоў пену, пасля дадавання кожнага інгрыдыенту мяшаць.

Потым мясіць моцна, дасыпаючы столькі мукі, каб цеста можна было рэзаць нажом, не пакідаючы на ім слядоў ад нажа, у канцы ўліць масла, яшчэ добра вымешаць з маслам і пакінуць, каб падышло.

Потым рабіць булкі і класці іх на бляху, вышмараваную маслам і пасыпаную мукой.

Паставіць у цёплае месца і калі падрастуць, памазаць яйкам і выпякаць гадзіну.

Смачна есці!

53
Тэги:
Каляды, беларуская кухня
Тэмы:
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі
Рамонкавы чай, архіўны фотаздымак

Чайныя гісторыі. Гарбата ці чай?

48
(абноўлена 21:47 22.01.2021)
Этнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра паходжанне традыцыйнага гарачага напою і вучыць гатаваць беларускі "глінтвейн".

Пра нешта прыемнае на смак, далікатнае і адначасова святочнае ў народзе кажуць: "Смачна бы чай". Марознае надвор’е вымагае часцей, як звычайна, гатаваць гарачыя напіткі, сярод якіх на першым месцы вядома ж гарбата або чай.

Цяпер мала каму вядома, што гэты цудоўны заморскі напітак, які мы прывыклі ўжываць кожны дзень, прыжыўся ў Беларусі толькі ў пазамінулым стагоддзі. Здольны хутка сагрэць, пазбавіць смагі і стомы, чай быў вядомы ў асяроддзі шляхты яшчэ ў ХVІІ ст, але з-за сваёй дарагоўлі за межы палацаў не выходзіў.

Усё памянялася ў пачатку ХІХ ст, у якім чай стаў дасягальным не толькі для заможнай вярхушкі тагачаснага грамадства, але і гарадскога насельніцтва.

Ведалі пра чай і вяскоўцы, якія часта бывалі ў Расіі на заробках, а таксама тыя, што прыязджалі ў горад на кірмаш або па іншых справах. Часам ім даводзілася заходзіць у гарбатню або карчму, дзе прапаноўвалі выпіць шклянку цёмнага духмянага чаю з абкладанікам*, пернікам або баранкамі. Асаблівым попытам карыстаўся гарачы чай на Масленіцу, калі ў горад на кірмаш сцякаўся народ з навакольных вёсак. Міжволі ў сялян чай стаў атаясамлівацца з горадам, паколькі толькі там яго можна было пакаштаваць.

У гэты ж час, як самастойная містычная з’ява, чай уваходзіць у народны тлумачальнік сноў. Так, пабачыць сон, у якім фігурыруе чай, лічылася добрым знакам.

Народны соннік пра чай

  • Піць чай у сне  -  нечаканы падарунак, бяседа або паездка ў горад, дзе можна пачуць навіны, а можа і ўзапраўду пашанцуе напіцца чаю.
  • Калі чай будзе з малаком соннік папярэджваў - будзе сварка.
  • Калі прысніцца проста кубачак гарбаты, то гэта да нечаканых гасцей.

Моўнае паходжанне

Асноўным пастаўшчыком чаю ў свеце з ХVІІ ст быў Кітай. Менавіта з кітайскай мовы пайшла ўсім вядомая назва напітка "чай", які атрымліваюць з маладога лісця шматгадовага кустарніка або дрэва. На "кантонскім" дыялекце "ча" і "чаэ" перакладаюцца як "напітак" і "чай-ліст".

Але ж, у беларускай мове існуе і другая назва гэтага напітка – гарбата. Дарэчы, "гарбата" і "чай" уяўляюць сабой сінонімы.

Слова "гарбата" таксама па сваім паходжанні звязана з кітайскім словам "ча", якое трансфармавалася ў лацінскай мове ў "tea-herba", што азначае "трава тэа". З цягам часу слова "гарбата" выйшла з ужывання і заменена словам "чай".

На Гарадзеншчыне ў Гальшанах, Ашмянах, Смаргоні, у Воранаўскім раёне ў народнай гаворцы і цяпер можна пачуць: "Чаю наварыла, а сама ляту да суседкі", "Каб горонцай вады ды заварыць чай", "Тут чай яму гарачы".

І, тым не менш, апошнім часам можна назіраць, што старая назва "гарбата" калі-некалі адраджаецца зноў.

Крыху гісторыі

У Беларусь чай трапляў або з захаду праз Польшчу або з Кітаю праз Расію. Кошт добрай кітайскай гарбаты вынікаў не толькі з ручной працы, складанага працэсу апрацоўкі сыравіны, але і з транспартных і гандлёвых расходаў. Чайнае падарожжа ад Кітая да Еўропы і па сушы, і па моры было даволі працяглым. Ад Кітая да Масквы чайныя "цягнікі" пераадольвалі 11000 кіламетраў напрацягу шасці месяцаў.

Нават тады, калі чай перастаў быць прадметам раскошы, ён працягваў заставацца каштоўным прадуктам. Купляючы чай наўпрост у Кітаі, англічане, галандцы і рускія актыўна гандлявалі ім у іншых краінах.

У другой палове ХІХ стагоддзя з розных палітычных і эканамічных прычын чай нарэшце патаннеў. Амаль у кожным буйным горадзе і ў мястэчках  былі адчынены чайныя крамы і бакалейныя лаўкі. Тут можна было набыць чай на любы густ і ў любой колькасці. У такіх крамах прыемны водар чайнага ліста нагадваў селяніну духмянае, добрае сена і ў народзе склалі показку: "Сена бы чай".

Шляхецкія парады

Паклапаціцца аб захаванні тонкага водару чаю павінна была гаспадыня. У гэтым была пераканана шляхцянка Ганна Цюндзявіцкая, якая ў сярэдзіне ХІХ стагоддзя жыла непадалёк ад Мінска і пакінула цэлы шэраг каштоўных гаспадарчых і кулінарных парад. Многія з іх не страцілі сваёй актуальнасці і сёння. Яна адзначала, што гарбата вельмі распаўсюджаны сярод шляхты напітак. Але ён не заўсёды бывае аднолькава добрага смаку і гэта залежыць ад умення правільна яго захаваць.

У тыя часы пастаўкі гарбаты не былі рэгулярныя і таму яе набывалі адразу шмат. Гарбату, расфасаваную па порцыях вагой у фунт (409,5 г), трэба было захоўваць толькі ў халодных памяшканнях і далёка ад водарных рэчаў. Фунты гарбаты шчыльна пакаваліся ў скрынях, засланых унутры фольгай. Каб прадухіліць страту водару і перасыханне спрэсаванага чаю, зверху яго накрывалі не толькі паперай, але і чыстым, без паху мыла, палатном. Улетку скрыні апускалі ў лядоўню і трымалі на адмыслова зробленых для гэтага паліцах.

Паколькі гарбата была сапраўдным скарбам, часта яе трымалі ў крышталёвым або шкляным посудзе ў шафе, якая замыкалася гаспадыняй на ключ. Перад запарваннем гарбаты гаспадыня выдавала кухару патрэбную колькасць заваркі. Але Цюндзявіцкая раіла не захоўваць гарбату ў шкле і вось чаму: "На расход бярыце не цэлы фунт адразу, а патроху насыпайце ў скрыначку, таксама з фольгай. Пры гэтым націскайце на гарбату праз фольгавую абгортку і паперу. Ніколі не трымайце гарбату ў крышталёвым ці шкляным посудзе. Бо ў ім па-першае, на яе нельга націснуць, а, па-другое, усялякае перасыпанне гарбаты вядзе да таго, што пах канчаткова вытыхаецца".

А як на вёсцы?

Вёска не спяшаліся мяняць свае густы і па ранейшаму працягвала ўжываць правераныя часам мясцовыя традыцыйныя напіткі, зрэдку наведваючыся ў горад. Тут у чайных крамах ды лаўках можна было набыць чай на любы густ і ў любой колькасці. Прыемны водар чайнага ліста нагадваў селяніну духмянае, добрае сена і ў народзе склалі показку: "Сена бы чай".

Чорны чай на вёсцы сталі "варыць" толькі ў другой палове ХХ стагоддзя паралельна з ранейшымі фруктовымі ўзварамі і зельнай гарбатай.

Чайная "алхімія"

Каб зварыць добрую гарбату ў ХІХ стагоддзі гаспадыні бралі ваду з ракі або карысталіся свежай дажджавой вадой, якую папярэдне фільтравалі. Вада для гарбаты павінна была быць мяккай і не мець ніякіх пахаў. Калі ж вада была жорсткая, то ёй патрэбна было адстаяцца.

Наліўшы ваду ў імбрык, ставілі яго на агонь да таго часу, пакуль тая не пачынала шумець бы хвоя ў лесе ад подыху ветра. Тады накрыўку здымалі і, калі  бачылі, што вада злёгку калыхаецца, ёю можна было заліваць сухую гарбату ў загадзя прагрэтым фарфоравым або фаянсавым імбрычку.

Каб атрымаць добрую гарбату неабходна ўзяць імбрычак аб’ёмам не менш за 0,5 л. У большасці краін дзе любяць піць гарбату прынята норма – чайная лыжка на шклянку. Заліўшы гарбату вадой чакаюць 2-3 хвіліны, а пасля перамешваюць заварку лыжкай і чакаюць яшчэ 2 хвіліны. Важна памятаць, што чым больш заварваецца гарбата, тым горшай на смак яна становіцца. Якасная гарбата павінна мець яркі колер і быць празрыстай.

У канцы ХІХ стагоддзя было прынята піць гарбату з дадаткам сырых вяршкоў або малака, з лімонам, варэннем, фруктовым цукрам, журавінавым морсам, віном, ромам і нават гарэлкай. Гатуючы гарбату, гаспадыні раілі класці ў імбрык кавалачак цукру, які на іх думку дапамагаў чаінкам лепш раскрыцца і больш эфектыўна ўзбагаціць напітак  водарам. Каб палепшыць смак таннай гарбаты і зрабіць яе больш моцнай, у гарбату дадавалі крышачку соды.

Вось некалькі зімовых старадаўніх рэцэптаў.

Гарбата з чырвоным віном.

З чаго гатаваць на 1 порцыю.

  • 1-1,5 ч лыжкі гарбаты,
  • 200 г вады,
  • 50-100 г чырвонага сухога віна.

Як гатаваць. Заварыць моцную гарбату, прафільтраваць, пасаладзіць па смаку, дадаць добрае чырвонае сухое віно. Падаць у шклянках або высокіх кубках.

Гарбата з мёдам і гарэлкай

З чаго гатаваць.

  • 3-4 ч лыжкі гарбаты,
  • 1 шклянка мёду,
  • 200 г гарэлкі,
  • 600-700 г вады.

Як гатаваць. Заварыць моцную гарбату і крыху астудзіць, перамяшаць яе з мёдам і гарэлкай; усё падагрэць. Падаць у маленькіх кубачках.

«Чайны» слоўнічак

  • Чай – гарбата/чай
  • Чайная – гарбатня/чайная
  • Травяны чай – зельная гарбата/чай з зёлак
  • Чай заварыўся – гарбата нацягнула, запарылася
  • Імбрычак – заварачны чайник
  • Абкладанік – бутэрброд, луста хлеба з мясам, сырам і інш.
48
Тэги:
чай, беларуская кухня
Тэмы:
Прыродная сталоўка: гатуем з таго, што пад нагамі

Аўтар "паліць": Пуцін у кімано і Лукашэнка ў хакейнай форме - відэа

0
(абноўлена 19:16 27.01.2021)
Ігар Каперскі стварае ўнікальныя карціны ў тэхніцы піраграфіі. У калекцыі майстра ёсць розныя сюжэты: славутасці, пейзажы і партрэты вядомых людзей, у тым ліку Лукашэнкі і Пуціна. Глядзіце на відэа, як атрымліваюцца "вогненныя малюнкі".

Трэнер па дзюдо з Жодзіна Ігар Каперскі займаецца піраграфіяй больш за 40 гадоў. Дэкаратыўна-прыкладному мастацтву ён навучыўся на школьных гуртках па працы. У часы СССР такое хобі было практычна ва ўсіх хлапчукоў.

"Назва мастацтва дэкаратыўна прыкладнога… яно з'явілася зусім нядаўна, ну можа гадоў 20, а да гэтага лічылася гэта выпальванне па дрэве і дошцы", - распавядае піраграфіст Ігар Каперскі.

У калекцыі майстра розныя сюжэты, майстар па-майстэрску "паліць" і пейзажы, і партрэты вядомых асоб. Да прыкладу, карціны Аляксандра Лукашэнкі ў хакейнай форме і Уладзіміра Пуціна ў кімано. Малюнак расійскага лідэра памерам метр на метр майстар выпальваў паўгода.

Самыя "зручныя" матэрыялы для піраграфіі адзначае аўтар, хвоя і бяроза. Дрэва не жоўкне, а трэшчыны з часам амаль не з'яўляюцца. Для выпальвання майстар выкарыстоўвае прыборы з маркіроўкай "Зроблена ў СССР", у яго арсенале такіх каля 30 штук і ўсе яны рабочыя.

За 40-гадовы творчы шлях Ігар Каперскі стварыў каля 200 карцін. Мастак тлумачыць: на адну працу сыходзіць каля месяца або двух, бо справа яго трапяткая. Спачатку праз капіравальную паперу акуратна пераносіць на фанеру контуры малюнка, толькі затым прыступае да выпальвання.

Па словах Каперскага, піраграфістаў у Беларусі не так шмат. Год таму ён адкрыў у Жодзіна адзіную ў краіне, а можа быць і свеце, галерэю піраграфіі і цяпер рэгулярна там выстаўляецца. Знаходзіцца яна, дарэчы, у тым жа будынку, дзе майстар вучыць дзяцей баявым мастацтвам. Акрамя Жодзіна, яго аўтарскія выставы прайшлі ў Мінску, Магілёве, Гродне, Віцебску, Салігорску, Маладзечна і некаторых расійскіх гарадах - Маскве, Санкт-Пецярбургу, Цверы. Людзі ахвотна ідуць паглядзець на карціны, якія "намаляваныя агнём".

Аўтар драўляных карцін запэўнівае - у піраграфіі няма ўзроставага цэнзу, таму Каперскі перадае справу сваім вучням.

"Я бачу, што гэта знікаючы выгляд дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Дзеці сядзяць у тэлефонах і таму мне хацелася, каб яны адцягваліся ад гэтых тэлефонаў, каб было праяўленне духоўнасці, цярпення, уседлівасці, вось гэта дае мастацтва", - адзначае піраграфіст.

Свае работы майстар не толькі прадае, але і дорыць. Некалькі карцін Ігар прэзентаваў вядомым людзям, у іх ліку спявак Аляксандр Разенбаум і біятланіст Аляксандр Ціханаў.

Глядзіце таксама:

0
Тэги:
малюнкі, Жодзіна