Царква Шатландыі хоча адсудзіць у скарбашукальніка палову скарба вікінгаў

Царква Шатландыі хоча адсудзіць у скарбашукальніка палову скарба вікінгаў

15
(абноўлена 16:54 17.09.2019)
Мужчына прадаў скарб музею за 1,9 мільёна фунтаў стэрлінгаў і вырашыў не дзяліцца выручкай з царквой.

МІНСК, 17 вер - Sputnik. Прэсвітэрыянская царква Шатландыі падала ў суд на скарбашукальніка, каб адсудзіць у яго палову кошту скарбу часоў вікінгаў, паведаміла газета The Independent.

Дэрэк Макленан у 2014 годзе знайшоў на пляжы ў Шатландыі найбуйнейшы ў гісторыі Вялікабрытаніі скарб X стагоддзя - сярэбраныя бранзалеты, кольца з золата, крыж і іншыя прадметы з каштоўных металаў. Пазней ён прадаў скарбы Нацыянальнаму музею Шатландыі за 1,9 мільёна фунтаў стэрлінгаў.

У Касцёле Шатландыі сцвярджаюць, што скарб 52-гадовы мужчына выявіў на землях, якія належаць ёй. Акрамя таго, раней Макленан заключыў з царквой дагавор, згодна з якім ён абавязваецца падзяліцца з ёй паловай кошту знойдзеных каштоўнасцяў.

Прадстаўнікі царквы заяўляюць, што скарбашукальнік пасля продажу скарбу дагаворныя ўмовы не выканаў і перастаў выходзіць на сувязь, менавіта таму было прынята рашэнне падаць на мужчыну ў суд.

15
Тэги:
Шатландыя, Скарб
Кастрычніцкая плошча Мінска падчас Алімпіяды-80

Алімпійскае лета-80 у Мінску: замежныя госці, яркія шкарпэткі і праменад

6
(абноўлена 06:34 22.06.2020)
Тое лета мінчанам запомнілася незвычайнай атмасферай свята, праменадамі пасля футбольных матчаў і рознакаляровымі шкарпэткамі, успамінае вядомы беларускі акцёр, намеснік дырэктара НАДТ імя М.Горкага Ігар Андрэеў.

У 1980 годзе Андрэеву было 28, ён ужо заявіў пра сябе ролямі, быў малады, прыгожы. Тое лета яму запомнілася не толькі тым, што тэатр упершыню не паехаў на гастролі, але і незвычайнай атмасферай агульнай радасці.

"У чым незвычайнасць усяго гэтага свята? Па-першае, у першы раз у Савецкім Саюзе Алімпіяда праводзілася ў Маскве. Па-дургое, гэта была падзея, якая закранула ўсё вялікага народа, і спаборніцтвы праводзіліся ў пяці гарадах - Маскве, Ленінградзе, Кіеве, Мінску і Таліне", - распавядае акцёр.

Олимпийский огонь Олимпиады-80 на площади Ленина в Минске
© Sputnik / Евгений Коктыш
Алімпійскі агонь Алімпіяды-80 на плошчы Леніна ў Мінску

"Мы, Рускі драматычны тэатр імя Горкага, прывыклі, што на чэрвень-ліпень трупа з'язджае на гастролі. А тут для нас было здзейснена нечаканым, што было загадана застацца ў Мінску, паколькі праводзіцца Алімпіяда", - распавёў Андрэеў.

Пра алімпійскую сімволіку

Асобнай алімпійскай тэмай, якая застанецца і пасля таго, як забудуць аб алімпійскіх рэкордах, будзе алімпійская сімволіка. І ў першую чаргу чароўны і кранальны Алімпійскі Мішка.

Символ Олимпиады-80 — Олимпийский Мишка — был в это время повсюду
© Sputnik / Сергей Гунеев
Сімвал Алімпіяды-80 - Алімпійскі Мішка - быў у гэты час паўсюль

"За год да Алімпіяды мы былі на гастролях у Венгрыі і прывезлі сувеніры. Гэта былі паштоўкі, маленькія значкі з Мішкай. У нас адрывалі іх з рукамі і з нагамі, мы былі самымі дарагімі гасцямі. Нас частавалі ў лазні півам толькі таму, што мы паднеслі нейкую маленькую паштоўку з Мішкай", - успамінае артыст.

Паводле яго слоў, сувеніры з алімпійскай сімволікай былі дадатковым пропускам на любое мерапрыемства.

Пра замежнікаў

Па сцвярджэнні многіх, Алімпіяда-80 стала пэўным "глытком замежнага паветра". Вось як успамінае той час артыст Андрэеў:

"У той перыяд, у 80-я, не вельмі віталі кантакты з замежнікамі. Але ў той лета было нейкае паслабленне. Не тое, што мы лезлі з зносінамі да гасцей горада, але проста калі ты прыходзіш у нейкі пункт грамадскага харчавання, рэстаран, кафэ, дзе шмат людзей, размовы завязваліся вельмі спантанна і арганічна. На якой мы мове размаўлялі, я не памятаю, але слова "алімпіяда" збліжала ўсіх, і ў гэтым была атмасфера свята.

Паводле яго слоў, асаблівая атмасфера ў горадзе панавала і пасля футбольных матчаў. (У беларускай сталіцы праходзілі адборачныя матчы). Пасля футбола, ад стадыёна "Дынама" публіка ішла па цэнтры горада - стараліся зайсці ў рэстараны, летнія кафэ.

Ён таксама ўзгадвае той час, калі ўсім было радасна за краіну, за Савецкі Саюз, калі ніхто не дзяліў людзей на нацыянальнасці - на рускіх, беларусаў, казахаў.

Пра рознакаляровыя шкарпэткі

Сімвалам савецкіх часоў быў татальны дэфіцыт, у тым ліку і на адзенне. Але Алімпіяда ўнесла і тут свае карэктывы. "Джынсы з'явіліся, нейкія асаблівыя тэніскі яркія. А брэсцкая фабрыка выпусціла шкарпэткі любога колеру, не толькі чорнага або сіняга. Але яны жоўтыя, чырвоныя, блакітныя. У гэтым быў таксама адмысловы настрой", - успамінае акцёр.

Пра фарцоўку

Фарцавалі ў той час заўсёды, асабліва блізкая да фарцоўшчыкаў была багема, залатая моладзь. Тэатр імя Горкага, як вядома, знаходзіцца ў асаблівым месцы, пра яго размяшчэнне нават анекдоты ходзяць. На маленькім пятачку - тэатр, гасцініца, турма, радзільня.

"Гасцініца "Мінск" у той час была цэнтр замежнікаў. І там народ пасвіўся. А нашы хлопцы з тэатра там набывалі - абутак і джынсы. Кошты, вядома, былі залімітавыя. Але затое джынсы можна было насіць вельмі доўга", - сказаў Андрэеў.

Месцы тусовак

Ён таксама ўзгадвае, што ў Мінску падчас алімпіяды была вельмі добрае надвор'е.

"Многія людзі гулялі па горадзе, у парках, у скверах. На жаль, тады вельмі абмежаваныя былі месцы тусовак. Народ проста гуляў па горадзе. А па цэнтральным праспэкце ў Менску ў цёплыя летнія вечары прайсціся можна было з тым, каб сябе паказаць і іншых паглядзець", - успамінае акцёр.

Паводле яго слоў, публіка шпацыравала ад Палаца прафсаюзаў, міма ГУМа, да плошчы Леніна.

"Гэта такі праменад. Ён быў заўсёды запоўнены, не было свабодных месцаў, у скверыку каля тэатра Янкі Купалы, у Аляксандраўскім скверы. Вось гэтыя месцы былі проста заўсёды запоўненыя людзьмі", - распавёў Андрэеў.

6
Тэги:
Алімпіяда-1980
Тэмы:
Алімпіяда - 80
Футболкі з эмблемамі Алімпійскіх гульняў у Маскве 1980 года

"Алімпійка", штроксы і вятроўкі: як Алімпіяда-80 змяніла моду ў СССР

15
(абноўлена 11:40 11.06.2020)
Вядомы беларускі дызайнер, аўтар шматлікіх калекцый адзення Эльвіра Жвікава падзялілася сваімі ўражаннямі і ўспамінамі аб тым, якой стала мода ў СССР пасля Алімпіяды-80.

Алімпійскае маскоўскае лета 1980 года не толькі ўвайшло ў гісторыю вялікай краіны, але стала памятным ў жыцці будучага знакамітага і тытулаванага беларускага дызайнера. Віцебская дзяўчынка Эльвіра Жвікава тады прыехала паступаць у Маскоўскі тэкстыльны інстытут.

"Я выдатна памятаю гэтае лета. Экзамены з-за Алімпіяды змясціліся на сярэдзіну жніўня - гэта была спякота і напалову пустая Масква. Посталімпійскія настроі вельмі адчуваліся", - успамінае яна. Гэта потым, пасля заканчэння прэстыжнага маскоўскага ВНУ, яна вернецца ў Мінск і заваюе многія вяршыні ў прафесіі. А з таго лета яна запомніла, як Алімпіяда-80 мяняла людзей: не толькі ўнутрана, але і знешне.

Летом 80-го страна дышала Олимпиадой
© AP / -
Улетку 80-га краіна дыхала Алімпіядай

Худзі родам з 80-х

Жвікава ўпэўненая, да прыкладу, што паняцце "алімпійкі", тое, што сёння стала адным з самых модных і запатрабаваных прадметаў гардэроба, - худзі на маланцы і з белымі палоскамі - родам з той Масквы 80-х.

Спортсмены в Олимпийской деревне в Москве
© Sputnik / Юрий Сомов
Спартсмены ў Алімпійскай вёсцы ў Маскве

Але мяжой летуценняў ўсіх моднікаў і модніц вялікай краіны тады былі джынсы.

"Вядома ж, усе насілі джынсы. У маёй сяброўкі быў такі цудоўны джынсавы камбез. Гэта проста была мая мара. Тады мы ўсе таксама захварэлі штроксами, усім захацелася іх займець. У фарцоўшчыкаў гэта каштавала казачных грошай, студэнцкая стыпендыя не дазваляла набыць іх. Але галота на выдумкі хітрая - мы знайшлі ў продажы вельвет і, каб атрымаць дробны рубчыкі, выстрыгалі нажніцамі", - успамінае яна.

"Вельветавую" тэматыку, як і іншыя модныя фішкі, прыўнеслі замежныя госці, якія тады прыехалі на Алімпіяду.

Иностранные туристы в олимпийской Москве
© Sputnik / Александр Лыскин
Замежныя турысты ў алімпійскай Маскве

"Потым яна надоўга ўвайшла ў гардэробы самых модных персанажаў тусовак і ў Мінску, і Маскве. Усе насілі вельветавыя пінжакі, вельветавыя джынсы, штроксы", - распавяла дызайнер.

Пра "бабуліны" балеткі і сафары

Алімпіяда-80 стала папярэднікам многіх сучасных трэндаў у адзенні і абутку, Жвікава распавяла, як маскоўскія студэнткі-дызайнеры стваралі "шэдэўры" з бабуліных тапак.

"У той час у модзе былі балеткі - гэта было вельмі дэфіцытна і модна. Набыць іх можна было толькі за валюту ў "бярозках"(крамы ў СССР, якія гандлявалі за валюту і чэкі - Sputnik). А мы, студэнты куплялі бабуліны тапкі на плоскім хаду і распісвалі, лакам задзімалі - усё ж такі мы былі мастакі! І, па меншай меры, на адзін-два выхады куды-небудзь на дыскатэку схадзіць хапала", - успамінае Эльвіра.

З чым яшчэ асацыюецца мода тых гадоў, дык гэта са стылем сафары. У 1968-м Іў Сен-Ларан выпусціў сваю першую знакамітую калекцыю ў стылі сафары, і далей у 1970-я не раз прапаноўваў розныя варыянты падобнага адзення. Да Алімпіяды-80 трэнд быў на піку ў СССР: тэма накладных кішэняў, батнікаў-газет была вельмі моднай і актуальнай.

Модная спадчына Алімпіяды

Кажучы пра ўплыў на стрыт-стайл наступных гадоў, Жвікава звярнула ўвагу на папяровыя курткі-вятроўкі, якія некалькі сезонаў назад літаральна ўварваліся на подыумы модных сталіц.

"Мне здаецца, як спадчына Алімпіяды, засталіся гэтыя папяровыя курткі-вятроўкі, на якіх была нанесеная алімпійская сімволіка. Гэта знакамітыя маскоўскія будынкі, выведзеныя ў выглядзе алімпійскіх дарожак, а таксама з выявай талісмана - алімпійскага мішкі", - сказала дызайнер.

Девушки-волонтеры берут автографы у чемпионов по пятиборью Анатолия Старостина, Павла Леднева и Евгения Липеева
© Sputnik / Сергей Субботин
Дзяўчыны-валанцёры бяруць аўтографы ў чэмпіёнаў па пяціборстве Анатоля Старасціна, Паўла Леднева і Яўгена Ліпеева

Паводле яе слоў, у 1980 годзе вельмі шмат савецкіх людзей былі валанцёрамі алімпіяды, і ў іх засталіся гэтыя вятроўкі. "Яны хадзілі ў гэтых папяровых куртках - гэта было вельмі крута. Гэтыя бомберы з мятай, жаванай паверхняй! Гэта было вельмі эфектна", - успамінае дызайнер.

Мара вінтажніцы

Маючы за спіной шматгадовы вопыт працы ў якасці паспяховага дызайнера, Эльвіра аддае належнае таленту мастакоў, якія працавалі над алімпійскай вопраткай і аксэсуарамі.

"Сумкі - вельмі класная тэма. Сёння такая сумка была б прадметам зайздрасці любой вінтажніцы. Таму што шыкоўная форма - прастакутнік, пакладзены на доўгі бок з закругленымі кутамі, з кантамі, з алімпійскай сімволікай", - сказала яна.

Такие сумки с олимпийской символикой сейчас можно купить на аукционах примерно за 100 долларов США
© Photo : eBay Inc.
Такія сумкі з алімпійскай сімволікай зараз можна купіць на аўкцыёнах прыкладна за 100 долараў ЗША

Разам з тым яна прызнае, што тагачасная "залатая моладзь" аддавала перавагу сумкі з надпісамі на замежнай мове.

З моманту маскоўскай алімпіяды прайшло 40 гадоў. Яна стала не толькі падзеяй у спартыўным і палітычным жыцці вялікай краіны, ніхто не стане ўжо спрачацца з тым, што яна аказала каласальны ўплыў на моду, у тым ліку і спартыўную.

Так выглядела олимпийская форма советских спортсменов
© Sputnik / -
Так выглядала алімпійская форма савецкіх спартсменаў

"Усе могуць успомніць бясконцыя кранштэйны з маркотнымі трэніках. Мне здаецца, што Алімпіяда-80 асвяжыла гэтую спартыўную частка адзення белымі кантраснымі лампасамі, якія потым перавандравалі з алімпійскай формы ў прамысловую распрацоўку.

15
Тэги:
Алімпіяда-1980, СССР
Тэмы:
Алімпіяда - 80
Алена Хлопцава з Ларысай Паповай на спаборніцтвах у Маскве (Вялікая Маскоўская рэгата)

Па чатыры трэніроўкі ў дзень! Чэмпіёнка Алена Хлопцава - пра Алімпіяду-80

0
(абноўлена 10:19 02.07.2020)
Алімпійская чэмпіёнка ў акадэмічным веславанні Алена Хлопцава распавяла аб знясільваючай падрыхтоўцы да Алімпіяды-80, гучнай перамозе і прычынах, па якіх сышла з вялікага спорту.

Выбітная спартсменка Алена Хлопцава прынесла сваёй краіне адзінае золата ў акадэмічным веславанні на Алімпіядзе-80. У тым спаборніцтве яна плыла ў двойцы з Ларысай Паповай: сёння прызнаецца, што хвалявалася куды менш, чым напарніца.

Sputnik папрасіў спартсменку падзяліцца ўспамінамі пра Алімпіяду-80 і распытаў пра цяперашняе жыццё - пасля заваявання мноства спартыўных вяршынь.

Баялася вады! З чаго ўсё пачалося

У сям'і Алены Хлопцавой не было спартсменаў. Суразмоўніца прызнаецца: вяршыняў пакараць не імкнулася, і жыццё спорту прысвячаць не збіралася - так атрымалася.

"Як я прыйшла ў спорт? Проста пайшла вучыцца плаваць: за кампанію з аднакласніцай. Я нават вады баялася, ужо не памятаю дакладна, як мне ўдалося перамагчы страх - памятаю толькі, што на першым занятку ў ваду так і не зайшла, была на борціку. А потым неяк паплыла паволі", - сціпла распавядае суразмоўца.

Сегодня Елена Хлопцева с удовольствием работает тренером в бассейне: учит плавать детей и взрослых
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Сёння Алена Хлопцава з задавальненнем працуе трэнерам у басейне: вучыць плаваць дзяцей і дарослых

Да веславання, якое прынесла Алене мноства перамог, ёй і плаванне цалкам давалася: ужо ў 13 гадоў яна стала майстрам спорту. Здольнасці і перспектывы ўбачыў трэнер, дзеліцца спартсменка: так дзяўчынка хутка апынулася ў юнацкай зборнай па плаванні.

"Дзеці ж нічога не разумеюць, прыходзяць - хто за чым: адны забаўляюцца, іншыя проста плаваць вучацца. А я трэніравалася, і вынік быў у наяўнасці. Думаю, усё ўзаемазвязана: не будзь таленту, я б, можа, і стала майстрам спорту, але потым", - разважае яна.

Пра першы заробак і адмову ад плавання

У складзе юнацкай зборнай СССР па плаванні ў алены атрымалася паездзіць па свеце, набрацца багатых уражанняў - тады мала каму быў даступны выезд за мяжу.

Четверка: Татьяна Башкатова, Ольга Каспина, Елена Хлопцева и Лариса Попова
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Чацвёрка: Таццяна Башкатава, Вольга Каспина, Алена Хлопцава і Ларыса Папова

"Памятаю, што на першы заробак купіла нешта маме ў падарунак. На якія забавы марнаваць грошы савецкім дзецям? Тады не было гаджэтаў і аквапаркаў, усё было ў двары, у перапынках паміж школай і трэніроўкамі", - успамінае яна.

З плавання Алена Хлопцава сышла (як гэта часта здараецца ў спартсменаў) пасля таго, як знікла магчымасць займацца з любімым трэнерам. Удавацца ў падрабязнасці суразмоўца адмаўляецца, кажа толькі, што трэнера вымусілі зьехаць - разам з ёй знікла і цікавасць да плавання.

"Група распалася: нас сталі аддаваць то аднаму, то другому трэнеру. А кожны з іх усё роўна займаўся ў першую чаргу са сваімі спартсменамі, а ўжо потым з тымі, хто з'явіўся. Мяне сталі перавучваць - перш у "кроль" аддалі, потым у "дэльфін".

Мне гэта не спадабалася, цікавасць знік, і я кінула", - прызнаецца Алена.

Але да ад'езду трэнер Рыма Войцік паспела пазнаёміць Алену з трэнерам па веславанні Ядвігай Руткоўскай: па словах спартсменкі, яна і не ведала да гэтага, што ёсць такі від спорту. Магчыма, пры іншых абставінах і занялася б чымсьці іншым, разважае суразмоўца.

Елена Хлопцева и Лариса Попова, фото сделано сразу после победы на Олимпиаде-80 перед пресс-конференцией
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Алена Хлопцава і Ларыса Папова, фота зроблена адразу пасля перамогі на Алімпіядзе-80 перад прэс-канферэнцыяй

Пра (не)дзяцінства і дзікія нагрузкі

"Можа, гэта дзіўна, але я не магу сказаць, што жыць не магла без спорту. Мне прапанавалі, і я стала займацца: усё неяк будзённа. Не было думак і мараў, як і вялікіх амбіцый - усё само атрымлівалася", - кажа Алена Хлопцава.
Паводле яе слоў, у той час не было такога павальнага захаплення спортам і здаровым ладам жыцця. У кожнага была свая матывацыя: Алену вось цікавілі ў першую чаргу зносіны з цікавымі людзьмі ў зборнай. І ўсё ж, чым больш трэніруешся, тым цікавей становіцца - хочацца паляпшаць вынікі і перамагаць на спаборніцтвах.

"Трэніроўкі цяжкія былі, не без гэтага. Я б нават так сказала: дзіўна, што выжылі. Вельмі вялікія нагрузкі, працавалі літаральна на знос - самі ўявіце, на зборах у спартсменаў па чатыры трэніроўкі ў дзень!" - успамінае яна.

Алена Хлопцава кажа, што і дзяцінства ў яе было - маўляў, да дзевяці гадоў у двары "расла". Ды і ў юнацтве спартсменка мала перажывала, што бачыцца са старымі прыяцелямі зрэдку, прыязджаючы са збораў.

Кінуўшы плаванне ў 15 гадоў, ужо ў 16 Алена трапіла ў дарослую зборную каманды СССР па веславанні. Яна ўспамінае: установачны збор стартаваў восенню, там збіралася шмат весляроў з усяго Саюза, а да вясны частку адсеівалі.

В составе юношеской сборной СССР по плаванию Елене удалось поездить по миру
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
У складзе юнацкай зборнай СССР па плаванні Алене давялося паездзіць па свеце

"Мяне там прымацавалі да трэнера, але на вадзе часцей даводзілася бываць адной. Сказалі, што займацца мной асабліва няма калі - людзей да Чэмпіянату свету рыхтуюць. Так што давалі заданне, а я сама сабе трэніравалася. Увесну адбіралі людзей у каманду: трэба было добра выступіць у адзіночцы. Я і выступіла - так мяне сталі рыхтаваць да дарослага Чэмпіянату свету, дзе я ўпершыню выступіла ў 17 гадоў. Дарэчы, на юнацкім пабывала на год пазней", - дзеліцца яна.

"Алімпіяды баяліся, асабліва напарніца"

Алена Хлопцава ўспамінае: да Алімпіяды-80 рыхтавалася старанна. Спартсменка да таго моманту не першы год выступала за каманду Саюза, неаднаразова выязджала на чэмпіянаты свету - недалёка "маячылі" і Гульні.

"Першапачаткова рыхтавалася выступаць у чацвёрцы, цэлы год амаль. А потым вырашылі паспрабаваць у двойцы. Вядома, складана было: нагрузкі ў зборнай камандзе пабольш за хатнія. Перакусіў, адпачыў, патрэніраваўся, адпачыў, патрэніраваўся, перакусіў... І так па крузе. Усе засяроджана на тым, каб хапала адпачынку і было досыць трэніровак. На тое яны і зборы", - успамінае Алена.

Успамінаючы эмоцыі напярэдадні Алімпіяды, суразмоўніца прызнаецца: да спаборніцтваў ставілася спакайней за напарніцу Ларысу Папову.

Награждение сразу после победного заезда на Олимпиаде-80: слева от Поповой и Хлопцевой соперницы из Германии, справа - румынки
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Узнагароджанне адразу пасля пераможнага заезду на Алімпіядзе-80: злева ад Паповай і Хлопцавой суперніцы з Германіі, справа - румынкі

"Яна значна больш перажывала. У яе ўжо быў вопыт выступлення на Алімпійскіх гульнях, яна была старэй і заграбная - больш адказнасці. Перада мной стаяла задача падтрымліваць яе падчас гонкі, паспяваць усё. Так усё і выйшла", - дзеліцца яна.

Хлопцава кажа, што ў той час усе ў "сацлагеры" былі наймацнейшымі: румыны, балгары, і асабліва нямецкая каманда, якая забірала амаль усе прызы на чэмпіянатах свету.

"Так вось у нас выступалі чэмпіёнкі Алімпійскіх гульняў-76 з Румыніі і чэмпіёнкі свету 1979 гады - немкі. А самі мы, уласна кажучы, у двойцы ў першы раз на вялікіх спаборніцтвах выступалі, таму што да гэтага толькі ўнутрысаюзнай былі. Вельмі адказна, вядома", - прызнаецца спартсменка.

Якой была перамога

На перамозе Алена Хлопцава падрабязна не спыняецца: "усё і так напісана". Паводле інфармацыі НАК, у папярэднім заездзе на Алімпійскіх гульнях у Маскве ў двойкі Хлопцава-Папова не было ніякага тактычнага плана. Але спачатку румынская лодка перасекла створ праз дзве секунды, а пасля на секунду адстала і нямецкая.

У цэлым, падчас фінальнага спаборніцтвы савецкая двойка адразу сышла са старту хутчэй іншых і лідзіравала да фінішу: перамога атрымалася пераканаўчая.

Победный экипаж: Лариса Попова и Елена Хлопцева
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Пераможны экіпаж: Ларыса Папова і Алена Хлопцава

Той момант не забыўся і праз шмат гадоў, прызнаецца спартсменка. "Мы ўздыхнулі з палёгкай, што выйгралі, - усё ж напружанне было вельмі вялікае. Радаваліся па-вар'яцку, тым больш, што наш медаль аказаўся адзіным золатам СССР у акадэмічным веславанні. Было прыемна, што столькі намаганняў і часу не сышлі марна", - усміхаецца Алена Хлопцава.

Кажа, толкам не святкавалі: адразу пасля спаборніцтваў адправіліся на прэс-канферэнцыю, а потым - у вёску.
"Мы асабліва не святкавалі: Алімпіяда працягвалася, на наступны дзень людзі таксама выступалі, а мы жылі ў дамах, у якіх трэба было выконваць цішыню і парадак, каб нікому не перашкодзіць. Але, натуральна, віншавалі нас усё", - распавядае алімпійская чэмпіёнка.

Паводле яе слоў, Алімпіяда запомнілася і многім іншым, не толькі хваляваннем і эйфарыяй пасля перамогі: удзельнікамі ў розных незвычайных строях, выступленнямі артыстаў - уражанняў хапала. А потым з перамогай рабят прынялі дома захопленыя бацькі.

Елена Хлопцева с тренером Анатолием Поповым на Чемпионате мира 1983 года, он тренировал их с Ларисой Поповой
© Sputnik из личного архива Е.Хлопцевой
Алена Хлопцава з трэнерам Анатолем Паповым на Чэмпіянаце свету 1983 года, ён трэніраваў іх з Ларысай Паповай

"Спытайце пра ўзнагароду? Мне далі прэмію за Алімпійскія гульні, а яшчэ магчымасць без чаргі набыць аўтамабіль. Прэмія была чатыры тысячы (з іх 800 рублёў падаходнага падатку). Не магу сказаць, шмат гэта ці мала, але "Волга" каштавала 12. Я яе купіла ў выніку, праўда, праз некалькі гадоў", - кажа Хлопцава.

Спярша стамілася і кінула, потым прыйшлося сысці

"Упершыню я кінула грэблю ў 1985-м. Стамілася, сіл не было ніякіх. Галоўны трэнер зборнай СССР прапанаваў мне адпачыць, паездзіць са зборнай у якой заўгодна якасці. І я год адпрацавала са сваёй камандай масажысткай (у мяне і "скарыначка" была). Таксама няпроста было: хлопцы двухмятровыя, паспрабуй адмасіруй. Трэнер разлічваў, што я перадыхну - вернецца жаданне веславаць. А я выйшла замуж і нарадзіла дзіця", - гаворыць адкрыта чэмпіёнка.

Вярнуцца ў грэблю Алену Хлопцаву ўгаварылі толькі праз 2,5 гады: яна апынулася ў пары з Кацярынай Хадатовіч. А ў апошні раз выступіла на Алімпійскіх гульнях у Барселоне, ужо за зборную каманду СНД: у моцнай парнай чацвёрцы, якая прывезла на радзіму бронзавыя медалі.

Елена Хлопцева и Лариса Фадеева победили во время заезда в двойке на юношеском ЧМ в 1978 году
© Photo : из личного архива Е.Хлопцевой
Алена Хлопцева і Ларыса Фадзеева (у цэнтры) перамаглі падчас заезду ў двойцы на юнацкім ЧС ў 1978 годзе

"А далей мы сталі кожны па сваіх месцах рыхтавацца. Я думала, што калі выступала 18 гадоў за зборную СССР, усюды трапляла і адбіралася, медалі дадому прывозіла, то і ў зборнай Беларусі змагу яшчэ гадоў дзесяць папросту трэніравацца. У мяне на той момант цалкам хапала яшчэ і сіл, і жаданні. Як аказалася, усё не так проста: скончылася ўсё сумна.

З-за канфлікту (я не стану называць прозвішчаў) нам сталі літаральна ўстаўляць палкі ў колы: не давалі бензіну на катэр перад чэмпіянатам, не дазвалялі гоначную лодку з вёсламі браць... Ніхто нас не хацеў разумець, у тым ліку ранейшае кіраўніцтва спорткамітэта. Мне імкнуцца было ўжо няма куды, а прыніжацца не хацелася. Тады яшчэ маладую Кацю Хадатовіч я падбадзёрвала, маўляў, усё наперадзе. Яна перасела ў адзіночку, а я вырашыла завязаць з веславаннем", - успамінае яна.

На той момант у Алены ўжо была сям'я: спартсменка вырашыла, што дома - лепш, чым дзе-небудзь. Сёння яна з задавальненнем працуе трэнерам у басейне: вучыць плаваць дзяцей і дарослых.

"Мне падабаецца інструктарскіх праца. Аб трэнерстве і падрыхтоўцы дзяцей да спаборніцтваў я і не думала: мне іх шкада. Я памятаю, як гэта: хіба магу, зведаўшы на сабе, прымушаць дзіця плыць, калі яно кажа "я не магу"? Ды і раз'ездаў я не хацела", - прызнаецца Алена Хлопцава.

Яна да гэтага часу мае зносіны з тымі самымі цікавымі людзьмі з алімпійскага мінулага, якія і былі для яе адным з галоўных задавальненняў. Да прыкладу, з Ларысай Паповай, напарніцай з пераможнай лодкі на Алімпіядзе-80, раней нават ездзілі адзін да аднаго ў госці - і цяпер часцяком сазваніваюцца.

0
Тэги:
Алімпіяда-1980
Тэмы:
Алімпіяда - 80