Алімпійская чэмпіёнка Антаніна Кошаль

Як "беспрытульная" Кошаль стала алімпійскай чэмпіёнкай

56
(абноўлена 10:54 03.08.2016)
Sputnik пагаварыў са славутай гімнасткай пра кошт алімпійскага золата, добразычліўцаў і тое, чаму яна не адважылася ў адрозненні ад сябровак па камандзе на яшчэ адну Алімпіяду.

Вера Дашкевіч, Sputnik.

Антаніна Кошаль скончыла школу з залатым алімпійскім медалём. Яна марыла пра балет, але, на жаль, у балетнае яе не прынялі. У прыёмнай камісіі тады сядзеў яе трэнер па гімнастыцы Віталь Зіцырман, які пазней напаўжартам сцвярджаў, што ён адмыслова "заваліў" Кошаль.

Але і ў вялікую спартыўную гімнастыку яна прыйшла даволі позна — пераехала ў інтэрнат і стала ўзмоцнена займацца толькі ў шостым класе.

"У той час Вольга Корбут і Тамара Лазаковіч, нашы славутыя беларускія гімнасткі, ужо стаялі на п'едэсталах гонару чэмпіянатаў Савецкага Саюза, іх ужо ведаў увесь свет, а я толькі пачынала выступаць. Лічыце, ускочыла ў апошні вагон", — распавяла Кошаль.

Кошаль, Лазаковіч і Корбут — гэта роўна палова зорнай савецкай каманды па спартыўнай гімнастыцы, якая ў 1972 году заваявала алімпійскі Мюнхен.

Да апошняга была запасной

У Мюнхен прывезлі сем дзяўчат, і адбор ішоў да апошняга. Тыдзень да Гульняў — апрабаванне снарадаў і поўная няпэўнасць — апынулася вельмі не простым перыядам.

Олимпийская сборная команда СССР-1972 по спортивной гимнастике. Слева направо: Любовь Бурда, Элла Саади, Людмила Турищева, Ольга Корбут, Антонина Кошель, Тамара Лазакович
© Sputnik / Юрий Сомов
Алімпійская зборная каманда СССР-1972 па спартыўнай гімнастыцы. Злева направа: Любоў Бурда, Эла Саадзі, Людміла Турышчава, Вольга Корбут, Антаніна Кошаль, Тамара Лазаковіч

"А былі ж такія "сяброўкі" па камандзе, якія падыходзілі да цябе на трэніроўках і казалі: "навошта ты трэніруешся, стараешся, цябе ўсё адно ў каманду не ставяць". А за іншымі дзяўчаткамі хадзілі з шалямі, сачылі, паправілася — не паправілася, відаць было, што іх адмыслова даглядаюць. Я апынулася там у нейкім сэнсе беспрытульнай, таму што ні адзін трэнер за мной не сачыў. Я проста выконвала ўстаноўку свайго трэнера", — распавяла Кошаль.

Пра тое, што яна ў камандзе, абвясцілі позна ўвечары за дзень да стартаў. Усю ноч, кажа, пракручвала ў галаве практыкаванні — снарад за снарадам.

"У сне ўсё снарады адпрацавала ідэальна — нідзе не ўпала. А ў рэальнасці потым было дапушчана падзенне — на брусах, на тым снарадзе, дзе я ў прынцыпе ніколі не падала. Але гэта часцей за ўсё так і бывае", — смяецца алімпійская чэмпіёнка.

Але нават з падзеннем яна ўвайшла ў 15 наймацнейшых гімнастак, хоць калі б не ўпала, мяркуе, стала б сёмай. Затое ў камандных спаборніцтвах Кошаль ўжо не падвяла.

"Забойшчыца"

На бервяне і вольных практыкаваннях яна выходзіла на памост першай, у апорным скачку і на брусах — другой. Адпрацавала, кажа, "як гадзіннічак".

"Дзяўчаткі за мной пайшлі і не дапусцілі ніводнага падзення. У выніку атрымалі высокія ацэнкі", — распавяла Кошаль. 

Потым былі і слёзы, і радасць, і магчымасць, нарэшце, хоць ненадоўга затрымацца ў алімпійскай сталоўцы, якая зрабіла на савецкіх гімнастак, мяркуючы па ўсім, ашаламляльнае ўражанне.

Награды прославленной белорусской гимнастки Антонины Кошель
© Sputnik / Виктор Толочко
Узнагароды славутай беларускай гімнасткі Антаніны Кошаль

"Я ўпершыню тады ўбачыла такую ​​велізарную сталоўку, дзе было ўсё, пачынаючы ад салатаў, пірожных, марожаных і заканчваючы багатай ежай — а есці нельга! А поруч сядзяць барцы і кур цалкам паядаюць. А мы толькі аблізваемся", — дзялілася сваімі тагачаснымі перажываннямі да стартаў алімпійская чэмпіёнка.

Пасля перамогі яны ўсё ж зладзілі пір, хоць і непрацяглы. Савецкая зборная на чале з Вольгай Корбут тады скарыла ўвесь свет. Адна з самых кранальных алімпійскіх гісторый: калі Корбут упала на брусах, плакала ўся заля. Суддзі каля паўгадзіны не рашаліся агучыць ацэнкі.

"І сапраўды плакалі. І сапраўды гледачы ў яе закахаліся. Яна паказала сябе не толькі як спартсменка, але і як акторка. Яе ўбачылі як чалавечка такога — маленькую, віртуозную, артыстычную, адкрытую, усмешлівую. Мы ж на самай справе выходзім на сцэну і выконваем сваю ролю. Але адначасова была паказана і вялікая прыгожая складаная гімнастыка", — патлумачыла феномен Корбут Антаніна Кошаль.

Пасля Мюнхена гімнастак-чэмпіёнак хацелі бачыць з паказальнымі выступленнямі і ў Германіі, і ў ЗША, і ў Брытаніі. Іх прымалі авацыямі залы і ладзілі аўдыенцыі ў кіраўнікоў дзяржаў.

Не змагла адолець страх

У адрозненні ад Вольгі Корбут, якая адважылася на другую Алімпіяду і прывезла з Манрэаля ў 1976 годзе яшчэ адно "золата" і адно "серабро", Кошаль да таго часу пайшла на трэнерскую працу. Кажа, занадта была выматана і фізічна, і псіхалагічна, каб увязвацца ў новую барацьбу.

"Ведаеце, у нашым відзе спорту немагчыма ўзяць і адпачыць паўгода, нават тыдзень нельга адпачыць. Таму што знікае пачуццё бярвёны, брусаў, не націраюцца мазалі. Нават цяпер, калі дзеці адпачываюць, мы не даем ім цалкам расслабіцца, стараемся трымаць фізічную нагрузку. А ў мяне пасля Алімпійскіх гульняў у Мюнхене быў псіхалагічны зрыў. Я год баялася за ўсё", — прызналася Кошаль.

Яна баялася вісець уніз галавой, баялася пераскочыць праз каня, стукнуцца жыватом аб брусы. Даходзіла да таго, што яе трэнеру нават на чэмпіянатах падчас апрабавання снарадаў даводзілася сядзець ля мастка або лавіць яе з брусоў.

Сборная СССР по спортивной гимнастике
© Sputnik
Зборная СССР па спартыўнай гімнастыцы

Можа, калі б не тое сусветнае турнэ па гарачых слядах адразу пасля Мюнхена, калі б далі хоць крыху адпачыць, магчыма, яна змагла б паказаць клас на памосце. "Але хтосьці разлічаны і на тры Алімпіяды, а хтосьці на адну, і ты выціснуты як лімон", — заўважыла Антаніна Кошаль.

Сёння яна працуе дзяржаўным трэнерам Міністэрства спорту і турызму, па-ранейшаму заўзее за гімнастыку, перажывае, што сёлета Беларусь на Алімпіядзе ў Рыа-дэ Жанейра будуць прадстаўляць ўсяго два спартсмены, і тое не беларусы, а запрошаныя з Расіі і ЗША спартсмены.

Але ж яна не здаецца да апошняга. "Ну ёсць у мяне гэта ў характары, было і цяпер ёсць", — засмяялася Кошаль, згадваючы, як змагалася за месца ў зборнай. А значыць, ёсць хай пакуль і невялікія, але шанцы, што беларуская гімнастыка адваюе свае пазіцыі.

56
Тэги:
Гімнастыка, Спартыўная дысцыпліна, Спорт, Алімпійскія гульні, Антаніна Кошаль, Беларусь
Кнiгi Андрэя Макаёнка

Андрэй Макаёнак: шляхам жыцця самага беларускага драматурга

2341
(абноўлена 09:31 12.11.2020)
Сёння спаўняецца 100 гадоў са дня нараджэння драматурга і перакладчыка Андрэя Макаёнка.

Андрэй Ягоравіч Макаёнак нарадзіўся 12 лістапада 1920 года ў вёсцы Борхаў Рагачоўскага раёна. Сярэднюю школу скончыў у суседніх Журавічах, працаваў у Доме культуры.

Калі будучаму драматургу было 19 гадоў і ён вучыўся ў педагагічным тэхнікуме ў Рагачове, пачалася вайна. Макаёнак трапіў на фронт, дзе быў цяжка паранены – яму нават пагражала ампутацыя абедзвюх ног. На шчасце, Макаёнак быў своечасова эвакуяваны. У 1942 годзе ён быў прызнаны непрыгодным для службы ў войску і некаторы час працаваў ваенруком у Грузіі.

Пасля вяртання на радзіму працаваў у школе, потым – у райкоме гродзенскага камсамола, дзе ён быў прызначаны другім сакратаром гаркома.

Але ў Гродна Макаёнак пражыў нядоўга – перабраўся бліжэй да сям'і ў Магілёў, дзе працаваў партыйным рабочым на чыгуначным вузле.

Затым на працягу года Макаёнак быў памочнікам сакратара Журавіцкага райкома партыі. Крытыкі сцвярджаюць, што менавіта гэта пасада моцна паўплывала на яго творчасць, таму што там будучы драматург мог бачыць усе праблемы, якія паўставалі перад людзьмі таго часу.

Давялося Макаёнку працаваць і народным суддзёй, але юрыдычная справа яму, да таго ж не меўшаму адпаведнай адукацыі, вельмі не падабалася, таму Макаёнак неўзабаве паступіў у Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Але пасля заканчэння на партыйную работу не ўладкаваўся.

Чатыры гады, з 1949-га па 1953-і, Макаёнак працаваў загадчыкам адзела прозы ў сатырычным часопісе "Вожык". Літаратурная праца Андрэя Макаёнка пачалася яшчэ ў гады вайны – дзённікамі і замалёўкамі з фронту, а потым з'явілася магчымасць пачаць друкавацца.

Першая кніга Макаёнка выйшла ў 1951-м, а ў наступным годзе ён заявіў пра сябе як пра драматурга п'есай "На досвітку", якую паставілі на сцэне тэатра імя Янкі Купалы.  

Камедыя "Выбачайце, калі ласка!" убачыла свет у 1953 годзе і мела неверагодны поспех. Нягледзячы на вострую сатыру, Макаёнак зусім не пасягнуў ёю на савецкі лад жыцця і існаваўшую ў той час сістэму, але крыніцы сцвярджаюць, што, калі б не смерць Сталіна, п'еса наўрад ці была бы пастаўлена.

Пасля трыўмфу сатырычнай камедыі Макаёнак пакінуў журналістыку і цалкам прысвяціў сябе літаратурнай дзейнасці. Толькі ў 1966-1978 гадах ён згадзіўся на пасаду галоўнага рэдактара "Нёмана", таму што яна дазваляла спрыяць папулярызацыі сучаснай беларускай літаратуры.

Неўзабаве з'явіліся наступныя яго творы: "Каб людзі не журыліся" (1957), "Лявоніха на арбіце" (1961), "Зацюканы апостал" (1969), "Таблетку пад язык" (1972), "Верачка" (1976) і іншыя. Акрамя п'ес Макаёнак пісаў сцэнарыі для фільмаў, а таксама займаўся перакладчыцкай дзейнасцю.

Драматург быў узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, "Знакам Пашаны", Кастрычніцкай Рэвалюцыі і шматлікімі медалямі, а таксама званнем "Народны пісьменнік БССР". Макаёнак з'яўляецца лаўрэатам Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы і Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа.

Драматург раптоўна пайшоў з жыцца ва ўзросце 62 гадоў і быў пахаваны на Усходніх могілках. У 1986 годзе ў Мінску на доме №10 па Вайсковым завулку яму была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.

Цытаты з п'есы "Зацюканы апостал"

Чытайце таксама:

2341
Тэги:
біяграфія, Тэатр, Андрэй Макаёнак
Сяргей Нарышкін

Нарышкін назваў тры лепшыя рускія школы: балета, матэматыкі і разведкі

16
(абноўлена 14:44 03.11.2020)
Вялікае інтэрв'ю кіраўніка службы знешняй разведкі Расіі - пра традыцыі мінулага, выклікі сучаснасці і бачанне будучыні.

Дваццатага снежня гэтага года Служба знешняй разведкі Расіі будзе адзначаць свой стогадовы юбілей. Прайшоўшы шлях ад Замежнага аддзела ВЧК да СЗР, разведка здабыла велізарны аб'ём найкаштоўнейшай інфармацыі, неабходнай для суверэннай развіцця, бяспекі і абароны нацыянальных інтарэсаў сваёй Айчыны.

Пра тое, якое месца СЗР зараз займае сярод іншых спецслужбаў свету, у чым складаюцца прыярытэты ў працы расійскай вонкавай разведкі і якія матывы рухаюць замежнікамі, якія дапамагаюць ёй, дырэктар СЗР Сяргей Нарышкін распавёў у вялікім інтэрв'ю РІА "Новости", якое ён даў генеральнаму дырэктару МІА "Россия сегодня "Дзмітрыю Кісялёву.

У першай частцы гутаркі Нарышкін таксама падзяліўся прагнозам развіцця сітуацыі ў ЗША пасля прэзідэнцкіх выбараў, адзначыў няспынныя спробы Захаду сеяць хаос у розных раёнах свету і паведаміў пра памкненнях Вашынгтона раскалоць супрацоўніцтва Расіі і Кітая.

Аб прызначэнні разведкі сёння

- Сяргей Яўгенавіч, у 70-х гадах, і гэта вядома, у ФБР вісеў партрэт Юрыя Андропава, шэфа КДБ, і самі амерыканцы тады тлумачылі гэта тым, што лічылі Камітэт дзяржаўнай бяспекі СССР лепшай выведкай свету. Ці магчыма, што цяпер, калі знешняя выведка выдзелена ў асобную арганізацыю, у ФБР вісіць ваш партрэт? Іншымі словамі, ці з'яўляецца Служба знешняй разведкі Расіі цяпер лепшай у свеце?

- Думаю, што майго партрэта там няма, хоць напэўна ёсць дасье на ўсіх дырэктараў Службы знешняй разведкі Расіі, таму што расійская разведка сапраўды з'яўляецца адной з наймацнейшых у свеце, уваходзіць у пяцёрку або тройку самых магутных, самых эфектыўных разведвальных службаў. І гэта не выхвальства, не хвальба, гэта аб'ектыўна.

Справа ў тым, што любая разведвальная служба будуецца на традыцыях, на вопыце папярэдніх пакаленняў, на адпрацаваных тэхналогіях дзейнасьці выведкі. Вы самі сказалі, спасылаючыся на амерыканцаў, што савецкая разведка была мацнейшай і найбуйнейшай у свеце, так што, сапраўды, наша разведвальная школа з'яўляецца адной з вядучых у свеце. Гэта, ведаеце, як школа рускага балета або школа савецкіх і расійскіх матэматыкаў, матэматычнай навукі. Гэта аб'ектыўна.

І вы ўспомнілі імя Юрыя Уладзіміравіча Андропава, чалавека, якога ў Службе знешняй разведкі мы памятаем, шануем. Гэта па-сапраўднаму буйны дзяржаўны дзеяч, і на працягу многіх гадоў знаходзіўся на пасадзе старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі. І ён з асаблівай увагай ставіўся да разведвальных падраздзяленняў. Тады гэта было Першае галоўнае ўпраўленне Камітэта дзяржаўнай бяспекі.

Адна такая дэталь: усе кіраўнікі КДБ стаялі на партыйным ўліку ў тым ці іншым падраздзяленні. Юрый Уладзіміравіч быў членам партарганізацыі Першага галоўнага ўпраўлення, разведкі, браў актыўны ўдзел у іх прафесійным жыцці. Больш за тое, нават сустракаўся з замежнымі крыніцамі Першага глаўка. І вядома, мы яму абавязаны адным вельмі важным рашэннем, якое па яго ініцыятыве было прынята на пачатку 70-х гадоў - аб пераездзе Першага глаўка з цэнтра горада за межы Масквы, у Ясеневе, дзе зараз размяшчаецца штаб-кватэра нашай Службы.

- На свежае паветра?

- На свежае паветра. І важна, што гэта дало магчымасць развіваць і чалавечы, і тэхналагічны патэнцыял. Гэты патэнцыял, бо прайшло 50 гадоў з таго рашэння, - гэты патэнцыял не вычарпаны.

І зноў жа, успамінаючы Юрыя Уладзіміравіча, скажу вам, што два гады таму, калі спаўнялася 80 гадоў нашай навучальнай установе, якую ў сярэдзіне 90-х гадоў перайменавалі з Чырванасцяжнага інстытута ў Акадэмію знешняй разведкі, акадэмія зноў атрымала імя Юрыя Уладзіміравіча Андропава. Тады, у 90-х, неяк сарамліва яно з назвы навучальнай установы сышло. А два гады таму прэзідэнт пагадзіўся, рашуча і адразу пагадзіўся з нашай прапановай - і акадэмія зноў носіць імя гэтага чалавека.

- Сяргей Яўгенавіч, Вы вельмі вытанчана параўналі разведку з балетам. І ваша сістэма аргументацыі ў адказе на маё пытанне, калі я спытаў, ці можна лічыць расійскую разведку лепшай у свеце, зводзілася да таго, што яна будавалася на традыцыях, як школа матэматыкі, школа балета. Я задам, напэўна, безнадзейнае пытанне: ці можна ў вымяраных велічынях чымсьці пацвердзіць тое, што расійская разведка знаходзіцца, як вы сціпла сказалі, у пяцёрцы лепшых у свеце, у вымяраных велічынях. Так ці не? Я разумею, калі вы скажаце, што не.

 - Не.

 - Гэта быў адказ разведчыка. Ну добра, цяпер усё больш адкрытых крыніц і ўсё больш інфармацыі чэрпаецца з адкрытых крыніц. Ці можна ўявіць сабе, што разведка пачне адміраць?

 - Ведаеце, інфармацыя, якая выкарыстоўваецца для прыняцця таго, ці іншага рашэння, павінна адказваць вызначаным крытэрам: актуальнасць, дакладнасць, паўната. Нават у такім штодзённым жыцці мы атрымліваем шмат, як вы сказалі, інфармацыі са СМІ, з інтэрнэту, і спрабуем яе пераправерыць, патэлефанаваўшы па ўказаным тэлефоне, або спытаўшы таварышаў ці знаёмых, якія сустракаліся з падобнай задачай. Адказнасць рашэнняў, што прымаюцца на дзяржаўным узроўні нашмат вышэй, а, значыць, і патрабаванні да інфармацыі нашмат вышэй, у тым ліку і патрабаванні па дакладнасці, актуальнасці і паўнаты. Таму інфармацыя павінна быць пераправерана і паступаць з розных крыніц.

Директор Службы внешней разведки РФ Сергей Нарышкин (слева) во время интервью РИА Новости, которое он дал генеральному директору МИА Россия сегодня Дмитрию Киселеву
© Sputnik / Евгений Биятов
Кіраўнік СВР Сяргей Нарышкін падчас інтэрв"ю генеральнаму дырэктару МІА "Россия сегодня" Дзмітрыю Кісялёву

Разведка ў любой дзяржаве з'яўляецца вось такой крыніцай дадатковай інфармацыі, на падставе якой, у тым ліку, кіраўніцтва краіны прымае тыя ці іншыя рашэнні. Акрамя таго, кіраўніцтва дзяржавы зацікаўлена ў атрыманні інфармацыі, якая яшчэ не перанесена на электронныя або папяровыя носьбіты, і знаходзіцца ў задумах, у галовах, у думках. Вось такую інфармацыю і павінна здабываць і пастаўляць кіраўніцтву краіны разведвальная служба.

Так што прафесія разведчыка не знікне, не памрэ, таксама як і прафесія журналіста. Я запэўніваю вас, што кіраўніцтва краіны вельмі ўважліва ставіцца да інфармацыі, якую атрымліваюць ад сродкаў масавай інфармацыі, з інтэрнэту. Так што для нас з вамі яшчэ хопіць працы на многія-многія дзесяцігоддзі наперад.

 - Нас разглядаюць праз лупу, правільна?

 - Думаю, так. У добрым сэнсе гэтага слова.

Пра тых, хто служыць СЗР

 - Вядома. Ну, добра, а як трапляюць у Службу знешняй разведкі, і якім крытэрам павінен адпавядаць кандыдат? Можна ўявіць сабе падлеткам, які марыць стаць разведчыкам. Ён будзе разведчыкам, калі адпавядае вызначаным крытэрам? Альбо гэта заўсёды нейкі, як цяпер кажуць, рандомны выбар, і возьмуць чалавека, які нават і не думаў і ні з кім не дзяліўся сваёй марай?

 - Паступіць на працу ў Службу знешняй разведкі Расіі можа патэнцыйна кожны малады чалавек з вышэйшай адукацыяй ва ўзросце да 30 гадоў уключна. І ўсё, што неабходна для гэтага, маецца на сайце Службы знешняй разведкі, усе дакументы, якія ён павінен падаць і накіраваць заказным лістом па пошце ці перадаць асабіста, выкарыстоўваючы для гэтага прэс-службу нашай Службы. І з гэтага моманту пачынаецца даволі працяглы перыяд вывучэння кандыдата на працу. У гэтым прымаюць удзел супрацоўнікі кадравай службы, і ў ходзе гутарак, у ходзе вывучэння профілю ў сацсетках і іншымі спосабамі вывучаюць, я б сказаў, унутраны свет кандыдата.

 - Ужо разглядаюць не праз лупу, а праз мікраскоп?

 - Праз мікраскоп. Ну, вядома, важны крытэр - гэта інтэлектуальныя здольнасці. І вельмі важна зразумець сапраўдныя матывы кандыдата на працу. Патрабаванні вельмі высокія былі заўсёды, ва ўсе папярэднія амаль сто гадоў дзейнасці айчыннай знешняй выведкі. Такія ж высокія крытэрыі застаюцца і сёння.

Адцягнуся на секунду - хацеў бы важнае сказаць для разумення матывацыі. Неяк пару гадоў таму ў такім жа інтэрв'ю тэлеканалу "Расія" я ўспомніў майго добрага таварыша Анатоля Пшанічнага, з якім працаваў разам у Брусэлі, ён ужо з'яўляецца ветэранам Службы знешняй разведкі. Акрамя таго, што ён таленавіты супрацоўнік, ён яшчэ і таленавіты паэт, член Саюза пісьменнікаў Расіі, піша шмат вершаў, вядома, пра службу, песень. І вось я тады прывёў чатырохрадкоўі, калі вы не супраць, паўтару яго цяпер: "Кто-то целил в карьеру метко, кто-то полнить стремился казну. Мы же просто пошли в разведку, за Россию, за нашу страну". Гэта пра матывацыю.

 - А калі казаць пра матывацыю замежнікаў? Бо замежнікі, вядома ж, працуюць на Службу знешняй разведкі Расіі - і гэта цяжка адмаўляць, без гэтага Служба была б недзеяздольнай, напэўна. На якія матывы вы абапіраецца? Ну, напэўна, гэта магчыма і нейкая матэрыяльная зацікаўленасць, як гэта ва ўсіх выведках свету. Але, напэўна, ёсць і ідэйныя матывы, як гэта было ў "кембрыджскай пяцёркі". Што працуе зараз?

 - Вы задалі вельмі цікавае пытанне, Дзмітрый. Ідэйная аснова, ідэйныя матывы - гэта дастаткова шырокае паняцце. Гэта не толькі прынцыпы грамадскага, палітычнага ладу дзяржавы і грамадства. Гэта яшчэ і стаўленне да міжнароднай палітыкі, ну ў дадзеным выпадку нашай краіны. Стаўленне да культурных, гуманітарных, сямейным каштоўнасцяў і арыенціраў. І паверце, у свеце вельмі шмат разумных, незалежных людзей, якім сімпатызуе знешняя палітыка Расіі, гатоўнасць Расіі абараняць і адстойваць агульначалавечыя каштоўнасці, праводзіць міралюбную палітыку, ну і, калі хочаце, імпануе здольнасць Расіі пры неабходнасці абараняць слабога. Адным словам, гэтыя людзі добра разумеюць, дзе чорнае, а дзе белае, дзе дабро, дзе зло. І яны хочуць быць на баку дабра і справядлівасці, як на баку дабра і справядлівасці былі і ўдзельнікі легендарнай "кембрыджскай пяцёркі", пра якую вы згадалі.

 - Я разумею, што гэта так, і ў агульным чакаў такога адказу, і сам думаў пра гэта. Я абсалютна з гэтым згодны. Расія зараз для думаючых людзей вельмі прывабная, менавіта светапоглядна прывабная.

 - Ну і матэрыяльны фактар часам таксама існуе.

 - Адно другому не супярэчыць ніяк. У старыя часы, у савецкія, было паняцце - "галоўны праціўнік". Вось ёсць яно зараз?

 - Служба знешняй разведкі будуе сваю працу на аснове і ў рамках прынятага яшчэ ў 1996 годзе закона аб знешняй выведцы. У гэтым базавым нарматыўным акце такога паняцця няма. Ну і ў цэлым, я хачу падкрэсліць, што расейская выведка не дзейнічае супраць якога-небудзь ці супраць якіх-небудзь дзяржаў. Расійская разведка абараняе інтарэсы нашай краіны, нашага грамадства і вырашае галоўную задачу па выяўленні ўсяго комплексу знешніх пагроз нашай дзяржаве і нашым грамадзянам.
Галоўная задача - забяспечыць кіраўніцтва краіны важнай інфармацыяй для прыняцця рашэнняў у сферы палітыкі, эканомікі, у абароннай сферы, у навукова-тэхнічнай сферы. Ну і акрамя таго, перад Службай варта задача - гэта адказнасць Службы знешняй выведкі, - забеспячэнне бяспекі расійскіх замежных і расійскіх грамадзян за мяжой. Часам, асабліва ў цэлым шэрагу краін Блізкага Усходу, Паўночнай Афрыкі, Сярэдняга Усходу, Цэнтральнай Азіі гэтая задача стаіць досыць востра, і мы яе вырашаем.

Працяг чытайце на русскамоўнай версіі Sputnik>>>

16
Тэги:
Расія, Сяргей Нарышкін
Гуканне вясны

Тэст: што азначаюць беларускія фразеалагізмы?

1143
(абноўлена 16:02 04.12.2020)
Прайдзіце тэст і даведайцеся, ці зможаце вы правільна падабраць аналаг беларускаму фразеалагізму ў рускай мове.

Фразеалагізмы, якія існуюць у розных мовах свету, часам вельмі падобныя і нават агульныя, калі яны, напрыклад, узятыя са Святога Пісання. Але ў кожнага народа ёсць свае, адметныя трапныя выразы, якія пазначаюць адное і тое ж паняцце, але з дапамогай розных лексічных сродкаў, іншага асацыятыўнага раду.

Прайдзіце тэст на Sputnik і паспрабуйце суаднесці беларускія фразеалагізмы з рускімі.

Вучыце мову разам з намі:

1143
Тэги:
тэст, Беларуская мова
Тэмы:
Вучым беларускую мову