Валянцін Елізар'еў: не думаю, што тэатру было добра без мяне

Валянцін Елізар'еў: не думаю, што тэатру было добра без мяне

46
(абноўлена 09:20 22.11.2018)
Знакаміты харэограф абяцае, што са сцэны Вялікага тэатра Беларусі загучаць імёны зорак сусветнай оперы і балета, але ўпэўнены, што новую славу тэатра створаць толькі беларускія майстры.

Калі Валянцін Елізар'еў зноў зайшоў у кабінет, які амаль 36 гадоў лічыў сваім і дзе не быў апошнія дзевяць гадоў, фанфары не прагучалі.

"Ён падаўся мне чужым. Я нічога не адчуў", - прызнаўся Валянцін Мікалаевіч карэспандэнту Sputnik Святлане Ліцкевіч.

Але пасля невялікай паўзы папрасіў прабачэння за часовыя нязручнасці - у кабінеце невялікі рамонт: "вы ж памятаеце, тут раней было люстэрка". І неяк адразу стала ясна, што вяртанне на пэўным узроўні ўжо адбылося - Елізар'еў зноў у працы, а нязручнасці толькі "часовая з'ява".

Кабинет, который поначалу показался таким чужим, потихоньку наполняется жизнью
© Sputnik / Виктор Толочко
Кабінет, які спачатку падаўся такім чужым, паволі напаўняецца жыццём

Нічога асабістага

Угаварыць зараз Елізар'ева на інтэрв'ю - справа няпростая. Пасля свайго гучнага вяртання ў Вялікі тэатр ён адмаўляецца ад гутарак з мас-медыя.

"Мне пахваліцца пакуль няма чым. Калі будзе суперпрэм'ера - абяцаю, паклічу першымі. Вы злавілі мяне па дарозе", - лаканічна тлумачыць ён.

Але потым слова за слова дзеліцца падрабязнасцямі вяртання. Калектыў, паводле яго слоў, сустрэў новага старога мастацкага кіраўніка па-добраму.

За гэтыя гады змянілася значная частка трупы - многіх з іх Елізар'еў ужо не ведае па імёнах - як памятаў калісьці ўсіх. І вядома, адным з галоўных пытанняў было нявымаўленае, тое, што лунае ў паветры: у якім фармаце будзе пабудавана праца. Бо шмат гадоў таму, калі мэтр сыходзіў, "гучна пляснуўшы дзвярамі", многія яго ў гэтым не падтрымалі, засталіся ў тэатры.

Валентин Елизарьев на репетиции балета Спартак
© Sputnik / Виктор Толочко
За гэтыя гады змянілася значная частка трупы - многіх з іх Елізар"еў ўжо не ведае па імёнах

Зараз ён адразу расставіў кропкі над i, пазначыўшы: зводзіць рахункі ні з кім не збіраецца. Адзіным крытэрыем ацэнкі працы калектыву была і застаецца творчасць.

"Можа, параўнанне нельга назваць стопрацэнтным, але ўсё ж: тэатр - гэта спаборніцкая пляцоўка, тут неабходная здаровая творчая канкурэнцыя. Усё тут даказваецца не ў кабінетах, а на сцэне. І на сцэне адзінага ў краіне Вялікага тэатра павінны выступаць лепшыя творчыя сілы. Калі, выходзячы на ​​сцэну, не толькі ты сам сабой задаволены, але і гледачы, і прафесіяналы высока цэняць твой талент - працуй, рабі! Калі нешта не зусім удала - дай дарогу іншым, тым, хто можа гэта зрабіць лепш", - прызнаецца ён і дадае, што ніякіх сяброўскіх прынцыпаў ва ўмовах ацэнкі не будзе. Нічога асабістага, як той казаў.

Национальный академический Большой театр оперы и балета
© Sputnik / Виктор Толочко
Гэта высокапрафесійны тэатр. У гэтым будынку творчасць павінна быць першай, лічыць яго мастацкі кіраўнік

Важна зразумець, чаго чакаюць

Хаця ўсе гэтыя дзевяць гадоў, якія не быў у тэатры са службовага ўваходу, Валянцін Мікалаевіч падкрэсліваў, што Вялікі не перастаў быць для яго родным домам, з домам гэтым адбылося нямала пераменаў. Калі Елізар'еў сыходзіў, у тэатры працавала каля шасцісот чалавек. Цяпер - у два разы больш.

"Работы вельмі шмат - 10-11 гадзін у дзень, пакуль без выхадных", - каментуе ён. І дадае, што спачатку такі тэмп даваўся няпроста, цяпер ужо прывык, уцягнуўся.

"Праводжу сходы, размаўляю - для мяне вельмі важна пачуць кожны голас. Я павінен разумець, што людзі чакаюць і ад мяне, і ад тэатра", - ён заўсёды кажа нягучна.

Нягледзячы на ​​творчую пасаду, стол яго неяк сам сабой усе шчыльней зацягваецца паперамі.

Стол нового художественного руководителя Большого театра стал как-то сам собой все плотнее затягиваться бумагами
© Sputnik / Виктор Толочко
Стол новага мастацкага кіраўніка Вялікага тэатра стаў неяк сам сабой усё шчыльней зацягвацца паперамі

"Кожную трэба хоць бы прачытаць, каб падпісаць. І ў адной паперцы можа быць і лёс чалавека. Пакуль у мяне няма памочніка, які б узяў на сябе частку адміністрацыйнай працы - прыходзіцца вывучаць", - уздыхае Елізар'еў. І дадае, што інерцыя ёсць, і немалая. На жаль, адміністрацыйная сістэма памнажае сама сябе: калі гэтаму не супраціўляцца, за загадамі і цыркулярамі творчы складнік проста знікае. Але тэатр - не завод, не адзін раз паўтарыў падчас гутаркі Елізар'еў. Ён мае намер вярнуць творчасць як галоўную каштоўнасць у гэтых сценах.

Давайце пачнем ціха

Цяперашні тэатральны сезон быў "звярстаны" яшчэ да прызначэння новага мастацкага кіраўніка (пра тое, што харэограф вяртаецца ў Вялікі тэатр, стала вядома напрыканцы верасня гэтага года - Sputnik). Таму змяніць у ім можна нешта толькі касметычна, мінімальна.

А вось з наступнага сезона, абяцае новы мастацкі кіраўнік, усе адчуюць змены.

"Ва ўсялякім выпадку, я да гэтага рыхтуюся. Ад нас чакаюць цікавых праектаў, і ўсе павінны падцягнуцца, не павінна быць расхлябанасці, самадзейнасці, густаўшчыны. Гэта высокапрафесійны тэатр. У гэтым будынку творчасць павінна быць першай", - кажа ён, далікатна заўважаючы, што права выбару і апошняга слова ўсё ж будзе за мастацкім кіраўніцтвам.

Эта старая фотография — одна из любимых — снова появилась на стеклянной полке кабинета
© Sputnik / Виктор Толочко
Гэтая старая фатаграфія - адна з любімых, зноў з"явілася на шкляной паліцы кабінета

Елізар'еў мае намер шырока расхінуць дзверы для беларускіх акцёраў, кампазітараў, лібрэтыстаў, пастаноўшчыкаў опер, рэжысёраў, харэографаў. Задача максімум на бліжэйшыя гады - стварэнне ўласнай рэжысёрскай і балетмайстарскай школы. Менавіта беларускай, а не з запрошанымі імёнамі.

"Ва ўсіх у нас ёсць дата нараджэння. Калі-небудзь, на жаль, будзе і іншая, выніковая. І нельга не думаць пра тое, хто пасля цябе застанецца. Мы не павінны залежаць ад прыезду замежных пастаноўшчыкаў", - кажа Елізар'еў.

За многія гады выкладання ў Беларускай акадэміі музыкі, прафесарам якой ён з'яўляецца, Елізар'еў ужо стварыў плеяду вучняў - харэографаў, балетмайстраў. Але сваю задачу мастацкі кіраўнік бачыць у большым - уся галіна павінна стаць знакам беларускай якасці.

Елизарьев сам в прошлом артист балета, поэтому многое может объяснить без лишних слов
© Photo : Никита Федосик
За гады выкладання ў Беларускай акадэміі музыкі Елізар"еў ужо стварыў плеяду вучняў - харэографаў, балетмайстраў

Новы мастацкі кіраўнік прызнаецца, што не мае намеру абмежавацца педагогікай або менеджментам. У першую чаргу плануе творчыя праекты. Збіраецца адрэдагаваць некалькі сваіх спектакляў і, вядома, паставіць новыя.

А вось на што менавіта плануе замахнуцца - не гаворыць.

"Давайце пачнем ціха", - усміхаецца ён. Зразумела, што ўсё ўжо ведае. Але даўно вырашыў, што больш не будзе рабіць рэкламу таго, што яшчэ не мае рэальнага ўвасаблення.

Творческие планы требуют тишины, восклицает Елизарьев в ответ на бесконечные вопросы о будущих постановках
© Sputnik / Виктор Толочко
Творчыя планы патрабуюць цішыні, усклікае Елізар"еў у адказ на бясконцыя пытанні пра будучыя пастаноўкі

"Я не раз ужо жыццём навучаны - неаднойчы апёкся", - тлумачыць ён. Таму стварае будучыя праекты ў цішыні і ў творчы партфель зазірнуць не дазваляе.

"Абяцаю - калі ўсё будзе гатова, вы абавязкова ўсё ўбачыце", - усміхаецца ён. І ў гэтым чуецца і ўпэўненасць дасведчанага, і рызыка захопленага сваёй справай чалавека.

"Валянцін Мікалаевіч, гэтыя дзевяць гадоў, калі вас не было ў тэатры, - яны таго каштавалі?" - задаю нарэшце пытанне, якое трымала даўно.

Ён зноў становіцца сур'ёзным і прызнаецца, што гэта да гэтага часу для яго складанае пытанне.

"Напэўна, на той момант я паступіў правільна. Не думаю, што тэатру было добра без мяне. І не думаю, што мне было добра без тэатра", - адказвае спакойна і цвёрда.

Потым дадае, што як прафесіянал вызначана атрымаў новы зарад - ставіў спектаклі на сцэнах розных краін свету - ад Егіпта да Японіі. Прачуў, як тэатральная кухня "варыцца" ў іншых краінах, многае пераасэнсаваў. Зараз ёсць што дадаць і змяніць.

Зачыняць сябе ў скрыначцы было б няправільна

І ўсё ж галоўнай задачай лічыць стварэнне самадастатковага нацыянальнага мастацтва. Каб гучныя імёны - ну не абысціся без іх у балетным і оперным мастацтве - былі тут выключна як запрошаныя госці, як арыенцір, планка і ўзровень для нашых, беларускіх артыстаў.

"Абавязкова трэба мець зносіны з усім светам. Зачыняць сябе ў скрыначцы было б няправільна", - перакананы Елізар'еў. І дадае, што галоўную каштоўнасць тэатра бачыць у магутных прафесіяналах са сваёй бацькаўшчыны.

Не думаю, что театру было хорошо без меня. И не думаю, что мне было хорошо без театра, - говорит Елизарьев
© Sputnik / Виктор Толочко
"Не думаю, што тэатру было добра без мяне. І не думаю, што мне было добра без тэатра", - кажа Елізар"еў

"Мы не гастрольны тэатр, мы - стацыянар. Тут павінны працаваць свае высакакласныя спецыялісты", - кажа ён.

Напэўна, дзесьці глыбока ў душы Елізар'еў заўсёды верыў, што зноў сюды вернецца. У інтэрв'ю Sputnik прызнаваўся, што і Петыпа, і Грыгаровіч у свой час сыходзілі з тэатра і зноў туды вярнуліся.

"Вядома, Грыгаровіч - сусветнае імя, і ў свае 91 ён да гэтага часу ў страі. Ні ў якім разе ні на што не намякаю. Проста гэта пацверджанне таго, што ў гэтай прафесіі няма ўзросту. Галоўнае, каб быў здаровы чалавек", - кажа ён.

Елизарьев не относится к тем людям, которым для своей атмосферы нужна любимая чашка, но такую ему уже подарили
© Sputnik / Виктор Толочко
Елізар"еў не адносіцца да тых людзей, якім для "сваёй" атмасферы патрэбны любімы кубак, але такі яму ўжо падарылі

І сцены, ад якіх адвык, зноў напаўняюцца звыклым тэатральным жыццём. І хоць Елізар'еў не адносіцца да тых людзей, якім для "сваёй" атмасферы патрэбны любімы кубак, кабінет паволі напаўняецца менавіта яго рэчамі. На шкляной паліцы стаіць адна з любімых фатаграфій - рэпетыцыя балета "Вясна святая", дзе малады харэограф паказвае ў дзявочым вянку танцорцы нейкі рух. І кававы кубак з класічным узорам "кобальт" ужо падораны.

"Важней будзе, якімі думкамі, якімі маімі паплечнікамі будзе напоўнены гэта кабінет", - адказвае ён на незаданнае пытанне.

Валентин Елизарьев в зрительном зале театра
© Sputnik / Виктор Толочко
Валянцін Елізар"еў ў глядзельнай зале тэатра

А вось сваё знакамітае адкідное крэсла, з якога глядзеў калісьці ўсё спектаклі ў кулісах, ён так і не вярнуў: "Я цяпер спектаклі з глядзельнай залы гляджу. Іншы ахоп. І ўяўляю сябе не толькі кіраўніком - гледачом. Мне важна адчуць дыханне залы, пачуць тую цішыню, якую нараджае спектакль. У якіх пастаноўках гэта адбываецца, а ў якіх - не. І зразумець, чаму гэтага сакрамэнту не здарылася. І што неабходна, каб ён адбыўся..."

46
Тэги:
Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь, Валянцін Елізар'еў
Кнiгi Андрэя Макаёнка

Андрэй Макаёнак: шляхам жыцця самага беларускага драматурга

2298
(абноўлена 09:31 12.11.2020)
Сёння спаўняецца 100 гадоў са дня нараджэння драматурга і перакладчыка Андрэя Макаёнка.

Андрэй Ягоравіч Макаёнак нарадзіўся 12 лістапада 1920 года ў вёсцы Борхаў Рагачоўскага раёна. Сярэднюю школу скончыў у суседніх Журавічах, працаваў у Доме культуры.

Калі будучаму драматургу было 19 гадоў і ён вучыўся ў педагагічным тэхнікуме ў Рагачове, пачалася вайна. Макаёнак трапіў на фронт, дзе быў цяжка паранены – яму нават пагражала ампутацыя абедзвюх ног. На шчасце, Макаёнак быў своечасова эвакуяваны. У 1942 годзе ён быў прызнаны непрыгодным для службы ў войску і некаторы час працаваў ваенруком у Грузіі.

Пасля вяртання на радзіму працаваў у школе, потым – у райкоме гродзенскага камсамола, дзе ён быў прызначаны другім сакратаром гаркома.

Але ў Гродна Макаёнак пражыў нядоўга – перабраўся бліжэй да сям'і ў Магілёў, дзе працаваў партыйным рабочым на чыгуначным вузле.

Затым на працягу года Макаёнак быў памочнікам сакратара Журавіцкага райкома партыі. Крытыкі сцвярджаюць, што менавіта гэта пасада моцна паўплывала на яго творчасць, таму што там будучы драматург мог бачыць усе праблемы, якія паўставалі перад людзьмі таго часу.

Давялося Макаёнку працаваць і народным суддзёй, але юрыдычная справа яму, да таго ж не меўшаму адпаведнай адукацыі, вельмі не падабалася, таму Макаёнак неўзабаве паступіў у Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Але пасля заканчэння на партыйную работу не ўладкаваўся.

Чатыры гады, з 1949-га па 1953-і, Макаёнак працаваў загадчыкам адзела прозы ў сатырычным часопісе "Вожык". Літаратурная праца Андрэя Макаёнка пачалася яшчэ ў гады вайны – дзённікамі і замалёўкамі з фронту, а потым з'явілася магчымасць пачаць друкавацца.

Першая кніга Макаёнка выйшла ў 1951-м, а ў наступным годзе ён заявіў пра сябе як пра драматурга п'есай "На досвітку", якую паставілі на сцэне тэатра імя Янкі Купалы.  

Камедыя "Выбачайце, калі ласка!" убачыла свет у 1953 годзе і мела неверагодны поспех. Нягледзячы на вострую сатыру, Макаёнак зусім не пасягнуў ёю на савецкі лад жыцця і існаваўшую ў той час сістэму, але крыніцы сцвярджаюць, што, калі б не смерць Сталіна, п'еса наўрад ці была бы пастаўлена.

Пасля трыўмфу сатырычнай камедыі Макаёнак пакінуў журналістыку і цалкам прысвяціў сябе літаратурнай дзейнасці. Толькі ў 1966-1978 гадах ён згадзіўся на пасаду галоўнага рэдактара "Нёмана", таму што яна дазваляла спрыяць папулярызацыі сучаснай беларускай літаратуры.

Неўзабаве з'явіліся наступныя яго творы: "Каб людзі не журыліся" (1957), "Лявоніха на арбіце" (1961), "Зацюканы апостал" (1969), "Таблетку пад язык" (1972), "Верачка" (1976) і іншыя. Акрамя п'ес Макаёнак пісаў сцэнарыі для фільмаў, а таксама займаўся перакладчыцкай дзейнасцю.

Драматург быў узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, "Знакам Пашаны", Кастрычніцкай Рэвалюцыі і шматлікімі медалямі, а таксама званнем "Народны пісьменнік БССР". Макаёнак з'яўляецца лаўрэатам Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы і Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа.

Драматург раптоўна пайшоў з жыцца ва ўзросце 62 гадоў і быў пахаваны на Усходніх могілках. У 1986 годзе ў Мінску на доме №10 па Вайсковым завулку яму была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.

Цытаты з п'есы "Зацюканы апостал"

Чытайце таксама:

2298
Тэги:
біяграфія, Тэатр, Андрэй Макаёнак
Сяргей Нарышкін

Нарышкін назваў тры лепшыя рускія школы: балета, матэматыкі і разведкі

16
(абноўлена 14:44 03.11.2020)
Вялікае інтэрв'ю кіраўніка службы знешняй разведкі Расіі - пра традыцыі мінулага, выклікі сучаснасці і бачанне будучыні.

Дваццатага снежня гэтага года Служба знешняй разведкі Расіі будзе адзначаць свой стогадовы юбілей. Прайшоўшы шлях ад Замежнага аддзела ВЧК да СЗР, разведка здабыла велізарны аб'ём найкаштоўнейшай інфармацыі, неабходнай для суверэннай развіцця, бяспекі і абароны нацыянальных інтарэсаў сваёй Айчыны.

Пра тое, якое месца СЗР зараз займае сярод іншых спецслужбаў свету, у чым складаюцца прыярытэты ў працы расійскай вонкавай разведкі і якія матывы рухаюць замежнікамі, якія дапамагаюць ёй, дырэктар СЗР Сяргей Нарышкін распавёў у вялікім інтэрв'ю РІА "Новости", якое ён даў генеральнаму дырэктару МІА "Россия сегодня "Дзмітрыю Кісялёву.

У першай частцы гутаркі Нарышкін таксама падзяліўся прагнозам развіцця сітуацыі ў ЗША пасля прэзідэнцкіх выбараў, адзначыў няспынныя спробы Захаду сеяць хаос у розных раёнах свету і паведаміў пра памкненнях Вашынгтона раскалоць супрацоўніцтва Расіі і Кітая.

Аб прызначэнні разведкі сёння

- Сяргей Яўгенавіч, у 70-х гадах, і гэта вядома, у ФБР вісеў партрэт Юрыя Андропава, шэфа КДБ, і самі амерыканцы тады тлумачылі гэта тым, што лічылі Камітэт дзяржаўнай бяспекі СССР лепшай выведкай свету. Ці магчыма, што цяпер, калі знешняя выведка выдзелена ў асобную арганізацыю, у ФБР вісіць ваш партрэт? Іншымі словамі, ці з'яўляецца Служба знешняй разведкі Расіі цяпер лепшай у свеце?

- Думаю, што майго партрэта там няма, хоць напэўна ёсць дасье на ўсіх дырэктараў Службы знешняй разведкі Расіі, таму што расійская разведка сапраўды з'яўляецца адной з наймацнейшых у свеце, уваходзіць у пяцёрку або тройку самых магутных, самых эфектыўных разведвальных службаў. І гэта не выхвальства, не хвальба, гэта аб'ектыўна.

Справа ў тым, што любая разведвальная служба будуецца на традыцыях, на вопыце папярэдніх пакаленняў, на адпрацаваных тэхналогіях дзейнасьці выведкі. Вы самі сказалі, спасылаючыся на амерыканцаў, што савецкая разведка была мацнейшай і найбуйнейшай у свеце, так што, сапраўды, наша разведвальная школа з'яўляецца адной з вядучых у свеце. Гэта, ведаеце, як школа рускага балета або школа савецкіх і расійскіх матэматыкаў, матэматычнай навукі. Гэта аб'ектыўна.

І вы ўспомнілі імя Юрыя Уладзіміравіча Андропава, чалавека, якога ў Службе знешняй разведкі мы памятаем, шануем. Гэта па-сапраўднаму буйны дзяржаўны дзеяч, і на працягу многіх гадоў знаходзіўся на пасадзе старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі. І ён з асаблівай увагай ставіўся да разведвальных падраздзяленняў. Тады гэта было Першае галоўнае ўпраўленне Камітэта дзяржаўнай бяспекі.

Адна такая дэталь: усе кіраўнікі КДБ стаялі на партыйным ўліку ў тым ці іншым падраздзяленні. Юрый Уладзіміравіч быў членам партарганізацыі Першага галоўнага ўпраўлення, разведкі, браў актыўны ўдзел у іх прафесійным жыцці. Больш за тое, нават сустракаўся з замежнымі крыніцамі Першага глаўка. І вядома, мы яму абавязаны адным вельмі важным рашэннем, якое па яго ініцыятыве было прынята на пачатку 70-х гадоў - аб пераездзе Першага глаўка з цэнтра горада за межы Масквы, у Ясеневе, дзе зараз размяшчаецца штаб-кватэра нашай Службы.

- На свежае паветра?

- На свежае паветра. І важна, што гэта дало магчымасць развіваць і чалавечы, і тэхналагічны патэнцыял. Гэты патэнцыял, бо прайшло 50 гадоў з таго рашэння, - гэты патэнцыял не вычарпаны.

І зноў жа, успамінаючы Юрыя Уладзіміравіча, скажу вам, што два гады таму, калі спаўнялася 80 гадоў нашай навучальнай установе, якую ў сярэдзіне 90-х гадоў перайменавалі з Чырванасцяжнага інстытута ў Акадэмію знешняй разведкі, акадэмія зноў атрымала імя Юрыя Уладзіміравіча Андропава. Тады, у 90-х, неяк сарамліва яно з назвы навучальнай установы сышло. А два гады таму прэзідэнт пагадзіўся, рашуча і адразу пагадзіўся з нашай прапановай - і акадэмія зноў носіць імя гэтага чалавека.

- Сяргей Яўгенавіч, Вы вельмі вытанчана параўналі разведку з балетам. І ваша сістэма аргументацыі ў адказе на маё пытанне, калі я спытаў, ці можна лічыць расійскую разведку лепшай у свеце, зводзілася да таго, што яна будавалася на традыцыях, як школа матэматыкі, школа балета. Я задам, напэўна, безнадзейнае пытанне: ці можна ў вымяраных велічынях чымсьці пацвердзіць тое, што расійская разведка знаходзіцца, як вы сціпла сказалі, у пяцёрцы лепшых у свеце, у вымяраных велічынях. Так ці не? Я разумею, калі вы скажаце, што не.

 - Не.

 - Гэта быў адказ разведчыка. Ну добра, цяпер усё больш адкрытых крыніц і ўсё больш інфармацыі чэрпаецца з адкрытых крыніц. Ці можна ўявіць сабе, што разведка пачне адміраць?

 - Ведаеце, інфармацыя, якая выкарыстоўваецца для прыняцця таго, ці іншага рашэння, павінна адказваць вызначаным крытэрам: актуальнасць, дакладнасць, паўната. Нават у такім штодзённым жыцці мы атрымліваем шмат, як вы сказалі, інфармацыі са СМІ, з інтэрнэту, і спрабуем яе пераправерыць, патэлефанаваўшы па ўказаным тэлефоне, або спытаўшы таварышаў ці знаёмых, якія сустракаліся з падобнай задачай. Адказнасць рашэнняў, што прымаюцца на дзяржаўным узроўні нашмат вышэй, а, значыць, і патрабаванні да інфармацыі нашмат вышэй, у тым ліку і патрабаванні па дакладнасці, актуальнасці і паўнаты. Таму інфармацыя павінна быць пераправерана і паступаць з розных крыніц.

Директор Службы внешней разведки РФ Сергей Нарышкин (слева) во время интервью РИА Новости, которое он дал генеральному директору МИА Россия сегодня Дмитрию Киселеву
© Sputnik / Евгений Биятов
Кіраўнік СВР Сяргей Нарышкін падчас інтэрв"ю генеральнаму дырэктару МІА "Россия сегодня" Дзмітрыю Кісялёву

Разведка ў любой дзяржаве з'яўляецца вось такой крыніцай дадатковай інфармацыі, на падставе якой, у тым ліку, кіраўніцтва краіны прымае тыя ці іншыя рашэнні. Акрамя таго, кіраўніцтва дзяржавы зацікаўлена ў атрыманні інфармацыі, якая яшчэ не перанесена на электронныя або папяровыя носьбіты, і знаходзіцца ў задумах, у галовах, у думках. Вось такую інфармацыю і павінна здабываць і пастаўляць кіраўніцтву краіны разведвальная служба.

Так што прафесія разведчыка не знікне, не памрэ, таксама як і прафесія журналіста. Я запэўніваю вас, што кіраўніцтва краіны вельмі ўважліва ставіцца да інфармацыі, якую атрымліваюць ад сродкаў масавай інфармацыі, з інтэрнэту. Так што для нас з вамі яшчэ хопіць працы на многія-многія дзесяцігоддзі наперад.

 - Нас разглядаюць праз лупу, правільна?

 - Думаю, так. У добрым сэнсе гэтага слова.

Пра тых, хто служыць СЗР

 - Вядома. Ну, добра, а як трапляюць у Службу знешняй разведкі, і якім крытэрам павінен адпавядаць кандыдат? Можна ўявіць сабе падлеткам, які марыць стаць разведчыкам. Ён будзе разведчыкам, калі адпавядае вызначаным крытэрам? Альбо гэта заўсёды нейкі, як цяпер кажуць, рандомны выбар, і возьмуць чалавека, які нават і не думаў і ні з кім не дзяліўся сваёй марай?

 - Паступіць на працу ў Службу знешняй разведкі Расіі можа патэнцыйна кожны малады чалавек з вышэйшай адукацыяй ва ўзросце да 30 гадоў уключна. І ўсё, што неабходна для гэтага, маецца на сайце Службы знешняй разведкі, усе дакументы, якія ён павінен падаць і накіраваць заказным лістом па пошце ці перадаць асабіста, выкарыстоўваючы для гэтага прэс-службу нашай Службы. І з гэтага моманту пачынаецца даволі працяглы перыяд вывучэння кандыдата на працу. У гэтым прымаюць удзел супрацоўнікі кадравай службы, і ў ходзе гутарак, у ходзе вывучэння профілю ў сацсетках і іншымі спосабамі вывучаюць, я б сказаў, унутраны свет кандыдата.

 - Ужо разглядаюць не праз лупу, а праз мікраскоп?

 - Праз мікраскоп. Ну, вядома, важны крытэр - гэта інтэлектуальныя здольнасці. І вельмі важна зразумець сапраўдныя матывы кандыдата на працу. Патрабаванні вельмі высокія былі заўсёды, ва ўсе папярэднія амаль сто гадоў дзейнасці айчыннай знешняй выведкі. Такія ж высокія крытэрыі застаюцца і сёння.

Адцягнуся на секунду - хацеў бы важнае сказаць для разумення матывацыі. Неяк пару гадоў таму ў такім жа інтэрв'ю тэлеканалу "Расія" я ўспомніў майго добрага таварыша Анатоля Пшанічнага, з якім працаваў разам у Брусэлі, ён ужо з'яўляецца ветэранам Службы знешняй разведкі. Акрамя таго, што ён таленавіты супрацоўнік, ён яшчэ і таленавіты паэт, член Саюза пісьменнікаў Расіі, піша шмат вершаў, вядома, пра службу, песень. І вось я тады прывёў чатырохрадкоўі, калі вы не супраць, паўтару яго цяпер: "Кто-то целил в карьеру метко, кто-то полнить стремился казну. Мы же просто пошли в разведку, за Россию, за нашу страну". Гэта пра матывацыю.

 - А калі казаць пра матывацыю замежнікаў? Бо замежнікі, вядома ж, працуюць на Службу знешняй разведкі Расіі - і гэта цяжка адмаўляць, без гэтага Служба была б недзеяздольнай, напэўна. На якія матывы вы абапіраецца? Ну, напэўна, гэта магчыма і нейкая матэрыяльная зацікаўленасць, як гэта ва ўсіх выведках свету. Але, напэўна, ёсць і ідэйныя матывы, як гэта было ў "кембрыджскай пяцёркі". Што працуе зараз?

 - Вы задалі вельмі цікавае пытанне, Дзмітрый. Ідэйная аснова, ідэйныя матывы - гэта дастаткова шырокае паняцце. Гэта не толькі прынцыпы грамадскага, палітычнага ладу дзяржавы і грамадства. Гэта яшчэ і стаўленне да міжнароднай палітыкі, ну ў дадзеным выпадку нашай краіны. Стаўленне да культурных, гуманітарных, сямейным каштоўнасцяў і арыенціраў. І паверце, у свеце вельмі шмат разумных, незалежных людзей, якім сімпатызуе знешняя палітыка Расіі, гатоўнасць Расіі абараняць і адстойваць агульначалавечыя каштоўнасці, праводзіць міралюбную палітыку, ну і, калі хочаце, імпануе здольнасць Расіі пры неабходнасці абараняць слабога. Адным словам, гэтыя людзі добра разумеюць, дзе чорнае, а дзе белае, дзе дабро, дзе зло. І яны хочуць быць на баку дабра і справядлівасці, як на баку дабра і справядлівасці былі і ўдзельнікі легендарнай "кембрыджскай пяцёркі", пра якую вы згадалі.

 - Я разумею, што гэта так, і ў агульным чакаў такога адказу, і сам думаў пра гэта. Я абсалютна з гэтым згодны. Расія зараз для думаючых людзей вельмі прывабная, менавіта светапоглядна прывабная.

 - Ну і матэрыяльны фактар часам таксама існуе.

 - Адно другому не супярэчыць ніяк. У старыя часы, у савецкія, было паняцце - "галоўны праціўнік". Вось ёсць яно зараз?

 - Служба знешняй разведкі будуе сваю працу на аснове і ў рамках прынятага яшчэ ў 1996 годзе закона аб знешняй выведцы. У гэтым базавым нарматыўным акце такога паняцця няма. Ну і ў цэлым, я хачу падкрэсліць, што расейская выведка не дзейнічае супраць якога-небудзь ці супраць якіх-небудзь дзяржаў. Расійская разведка абараняе інтарэсы нашай краіны, нашага грамадства і вырашае галоўную задачу па выяўленні ўсяго комплексу знешніх пагроз нашай дзяржаве і нашым грамадзянам.
Галоўная задача - забяспечыць кіраўніцтва краіны важнай інфармацыяй для прыняцця рашэнняў у сферы палітыкі, эканомікі, у абароннай сферы, у навукова-тэхнічнай сферы. Ну і акрамя таго, перад Службай варта задача - гэта адказнасць Службы знешняй выведкі, - забеспячэнне бяспекі расійскіх замежных і расійскіх грамадзян за мяжой. Часам, асабліва ў цэлым шэрагу краін Блізкага Усходу, Паўночнай Афрыкі, Сярэдняга Усходу, Цэнтральнай Азіі гэтая задача стаіць досыць востра, і мы яе вырашаем.

Працяг чытайце на русскамоўнай версіі Sputnik>>>

16
Тэги:
Расія, Сяргей Нарышкін
Паэт Якуб Колас - Народны паэт Беларускай ССР

Тэст: ці пазнаеце вы беларускіх паэтаў і пісьменнікаў па вачах?

343
(абноўлена 16:49 27.11.2020)
Кажуць, што вочы - люстэрка душы. Прайдзіце тэст і даведайцеся, наколькі добра ведаеце вы беларускіх літаратараў у твар.

Упэўненыя, што беларускую літаратуру вы ведаеце добра, а вось ці пазнаеце вы аўтараў родных твораў па іх позірках? Sputnik прапануе ўважліва зазірнуць у вочы знакамітых літаратурных дзеячаў Беларусі і паспрабаваць успомніць, хто намаляваны на фотаздымку. 

Чытайце таксама:

343
Тэги:
тэст, Беларуская літаратура