Вераніка Пляшкевіч

Актрыса Вераніка Пляшкевіч пра ролю Паўліны Мядзёлкі, прыгажосць і "мыладрамы"

336
(абноўлена 12:05 17.10.2019)
Дзяўчына распавяла, чаму не адмаўляецца здымацца ў расійскіх серыялах, і што адчувае, калі гледачы сыходзяць падчас спектакля.

Беларуская актрыса Вераніка Пляшкевіч апошнія некалькі гадоў нязменна ўваходзіць у спісы самых-самых ў беларускім кіно і тэатры - самая сэксуальная, прыгожая, таленавітая і запатрабаваная. На рахунку дзяўчыны - больш за 30 роляў на экране і сцэне, медаль Францыска Скарыны, шматлікія прызы і дыпломы.

Вераніка Пляшкевіч - антыпрыклад стэрэатыпу пра тое, што ў беларускім кіно, як і ў мастацтве, усё дрэнна.

Карэспандэнт Sputnik Алеся Шаршнёва паразмаўляла з актрысай пра стаўленне да жыцця, беларускі тэатр і працу "па каханні і за грошы".

"Мне бліжэй дыпламатыя, чым рэвалюцыя"

— У снежні гэтага года запланавана прэм'ера нацыянальнага кінапраекта "Янка Купала", у якім вы выканалі ролю актрысы, пісьменніцы і рэвалюцыянеркі Паўліны Мядзёлкі. Як ставіцеся да сваёй гераіні?

— На жаль, пра яе вельмі мала інфармацыі, але ўсё, да чаго я змагла дацягнуцца, прачытала. Яна была жанчынай, якая прыцягвала ўвагу мужчын і атрымлівала асалоду ад гэтага. Такое стаўленне ў некаторай ступені блізка і мне, бо мы абедзве актрысы.

Што тычыцца яе дзейнасці, грамадзянскай пазіцыі, відавочна, што яна была моцным і бясстрашным чалавекам, гатовым рабіць сур'ёзныя ўчынкі. У гэтым плане праводзіць паралелі з сабой не бяруся: я апалітычны чалавек. Гэта не значыць, што мяне не цікавіць лёс майго народа ці сусветная сітуацыя. Проста па сваёй сутнасці я пацыфіст і прытрымліваюся думкі пра тое, што трэба зрабіць усё магчымае, каб пазбегнуць вайны.

В роли Павлины Мяделки - Вероника Пляшкевич
© Sputnik Алеся Шершнева
Вераніка Пляшкевіч падчас здымак фільма пра Янку Купалу

Мне бліжэй дыпламатыя, чым рэвалюцыйныя настроі, якія часта прыводзяць да шматлікіх чалавечых ахвяр.

— Пасля прэм'еры трэйлера водгукі гледачоў былі ў асноўным станоўчымі. Аднак крытыкі наўрад ці атрымаецца пазбегнуць з-за сучаснай моды лаяць усё беларускае. Як ставіцеся да такой пазіцыі?

— Мне здаецца, што ў нас знікла канструктыўная крытыка. Людзі альбо пераказваюць сюжэт, альбо кажуць, што ўсё дрэнна, але пры гэтым не прыводзяць ніякіх аргументаў. Дэталёвага аналізу я даўно не сустракала ні ў інтэрнэце, ні ў прэсе. Але гэта ж праца крытыкаў, і яны выконваюць яе, як умеюць. Як і мы.

Мы працавалі сумленна, у сілу свайго разумення. Спадзяюся, гледачы паглядзяць з захапленнем, а крытыкі? Гэта іх справа.

"Сучасны глядач не любіць пакутаваць"

— За 14 гадоў працы ў тэатры і кіно як змянілася ваша ўспрыманне крытыкі ў свой адрас?

— Спачатку гэта, вядома, ламае, асабліва, калі ты з гэтым не згодны. Але галасы заціхаюць, ты выходзіш на сцэну і бачыш, што глядач з табой. І становіцца ўсё роўна, таму што ўсё ж такі галоўны крытык - гэта глядач.

Ролю Катарыны ў спектаклі Утаймаванне свавольніцы Вераніка выконвае ўжо 14 гадоў
© Photo : НАДТ им. М.Горького
Ролю Катарыны ў спектаклі "Утаймаванне свавольніцы" Вераніка выконвае ўжо 14 гадоў

— Але ў такім выпадку ёсць небяспека ісці на павадку ў гэтага галоўнага крытыка...

— Зараз такі час - усё скіравана на забавы. Глядач не любіць пакутаваць, таму на сцэне ўсё менш сур'ёзнай драматургіі. Хоць ёсць вельмі таленавітыя праекты, напрыклад, Арт Карпарэйшн і Homo Cosmos. Яны ставяць цікавыя эксперыменты, але не трэба забываць, што гэта не рэпертуарны тэатр.

У рэпертуарным тэатры ўсё значна складаней. Зараз у будынку нашага тэатра (Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя М. Горкага, - Sputnik) ідзе рамонт, таму выступаць прыпадае на чужой пляцоўцы. Але зараз наш тэатр стаіць на парозе зменаў - будзем дадаваць новыя, больш сур'ёзныя пастаноўкі, прымушаць гледача думаць.

Вераніка Пляшкевіч (Люцыяна) і Іван Стральцоў (Максім Багдановіч) у спектаклі Пясняр
© Photo : НАДТ им. М.Горького
Вераніка Пляшкевіч (Люцыяна) і Іван Стральцоў (Максім Багдановіч) у спектаклі "Пясняр"

— Якія праекты сёння знаходзяцца ў вашым чэк-лісце?

— Дзякуй богу, ёсць праца (усміхаецца). Зараз заканчваем працу над другой часткай фільма "Сляды апосталаў" рэжысёра Сяргея Талыбава, скончылі агучку фільма пра Янку Купалу, карціну "Аванцюры Пранціша Вырвіча", рыхтуемся ў снежні прадставіць навагодні мюзікл для дзяцей. Ну і паралельна я задзейнічана ў некалькіх расійскіх праектах.

— Мюзікл? Наколькі цікавая гэта праца пасля сур'ёзных і, можна сказаць, манументальных роляў у кіно?

— Гэты мюзікл "Дзінь-дон, Я ваша мама!" створаны па матывах знакамітай савецкай кінаказкі "Мама". Песні з гэтага фільма сталі сапраўднымі хітамі на ўсе часы! Працуем разам з маім нязменным сцэнічным партнёрам вось ужо 14 гадоў Сярожам Чэкерэсам і таленавітымі рабятамі з Тэатра эстраднай песні "Сябрынка". Мы пакажам гледачам новае тэатральнае прачытанне старой казкі - любімыя музычныя хіты ў сучаснай аранжыроўцы, з яркімі касцюмамі і прыгожай харэаграфіяй.

Мы хацелі наблізіцца да арыгінала. Спадзяюся, у нас гэта атрымаецца.

Мюзікл Дзінь-дон, Я ваша мама!
© Photo : Анжелика Грекович
Мюзікл "Дзінь-дон, Я ваша мама!"

"Часам беларусам хочацца даць выспятка пад зад"

— Папулярная беларуская актрыса Вераніка Пляшкевіч ніколі не хацела з'ехаць у Расію, каб працаваць і станавіцца запатрабаванай там?

— З'ехаць думак не было, я не лавец прывіднага шчасця. Калі б у мяне цяпер нічога не было, можна было б з'ехаць і шукаць сябе дзесьці ў іншым месцы, але цяпер я не бачу сэнсу. Расці і развівацца мне нічога не перашкаджае, ёсць усе магчымасці. Мне тут добра, люблю Мінск, нашых людзей.

Пушкін не выязджаў за межы радзімы і, тым не менш, стаў вядомы на ўвесь свет. У гэтым ёсць нейкі фаталізм, але я ўпэўненая, што, калі так трэба, мой лёс мяне абавязкова знойдзе.

Таленавітыя рабяты з Расіі пастаянна прыязджаюць у Беларусь і ў добрым сэнсе слова здзіўлены нашай школай і нашай падрыхтоўкай. Напрыклад, я ўдзельнічала ў спектаклі Дзмітрыя Ваўкастрэлава разам з тэатрам ДОК "Засмучаны хакеіст". Цікавая праца.

— Што адчувае акцёр, калі падчас спектакля гледачы выходзяць з залы?

— У мяне было такое некалькі разоў, і гэта непрыемна. Ты адразу пачынаеш думаць, што зрабіў не так, дзе памылка. Але гэта ж справа густу, хто любіць дыню, хто любіць кавун. Так і з тэатрам ідуць справы.

Калі глядач выходзіць з залы прама падчас спектакля, гэта збівае, і ты пачынаеш як быццам выскокваць з штаноў. Хочацца закрычаць: "Пачакайце! Зараз будзе вельмі цікава!". Такой залежнасці ад гледача трэба пазбягаць, таму што падладжванне публікі - гэта самае дрэннае.

Іншая справа, калі тэатральная прастора пабудавана такім чынам, што глядач не можа незаўважна сысці са спектакля, як, напрыклад, у Ок16. Тады акцёр вымушаны прымаць такія правілы гульні.

— Удзел у расійскіх праектах - гэта праца па каханні або за грошы?

— Усё разам - і па каханні, і за грошы (смяецца). Бываюць зусім знішчальныя "мыладрамы". Часам я адкрываю сцэнар і разумею, што ў мінулым фільме мая гераіня казала тое ж самае, выглядала таксама. Гэта смяшыць, і, калі рэжысёр ідзе насустрач, стараешся нешта мяняць.

Навошта адмаўляцца? Я люблю працаваць.

Акцёрская прафесія - гэта такая ж праца, як і ўсе астатнія. Я лічу ханжаствам казаць, што здымкі ў рэкламе ці кінапраектах за грошы зневажаюць нашу прафесію.

Бываюць і малабюджэтныя праекты, у якіх табе плацяць вельмі мала, але гэта так цікава, што ты разумееш, што нават бясплатна гатовы за гэта ўзяцца.

— Чым адрозніваецца расійскі і беларускі здымачны працэс?

— Што тычыцца Масквы, там вельмі цэняць час. Калі ты не паспеў зрабіць працу ў адведзены час, ты не падыходзіш для гэтай працы.

У нас вельми камфортнае жыццё ў сэнсе рытму. Нават пробкі мінімальныя ў параўнанні з Масквой. Таму там робяць усё значна хутчэй.

У гэтым сэнсе нашым часам хочацца даць выспятка пад зад: трэба рабіць працу хутка і якасна.

"Я магу быць прыгожай жанчынай, але не заўсёды"

— Вас пастаянна ўключаюць у рэйтынгі самых прыгожых і сэксуальных беларускіх акторак. Як да гэтага ставіцеся?

— Я рагачу. З аднаго боку, такія рэйтынгі - гэта прыемнае пагладжванне, якое патрэбна любому акцёру, а з другога... Напэўна, пра мяне будзе больш правільна сказаць так: я магу быць прыгожай жанчынай, але гэта здараецца не заўсёды.

— 35 гадоў для артыста - гэта страшны ўзрост?

— Хоць і здаецца, што ўсё самае лепшае мы згулялі ў 20 гадоў, цяпер магу сказаць, што 35 гадоў - гэта выдатны час, калі ты малады і актыўны, ёсць сілы і энергія, але пры гэтым больш свядома падыходзіш да роляў, ацэньваеш тое, што адбываецца і разумееш, куды трэба рухацца.

— Чым адрозніваецца актрыса Вераніка Пляшкевіч, якая 14 гадоў таму скончыла ўніверсітэт і ўпершыню выйшла на сцэну, ад той, якая працуе ў тэатры зараз?

— У мяне стала больш упэўненасці, нахабства і самаіроніі да ўсяго таго, што адбываецца (смяецца). Усё пазнаецца ў параўнанні і набывае іншую раўнавагу.

З таго часу я сумую толькі па самой сабе, па часе, калі не было ніякіх клопатаў. У мяне і цяпер іх няшмат, але тады ўвесь свет быў пафарбаваны ў колеры яркай вясёлкі, а зараз набывае пастэльныя тоны.

Вераніка Пляшкевіч і Сяргей Чакерэс
© Photo : Анжелика Грекович
Вераніка Пляшкевіч і Сяргей Чакерэс

— Ці бачыце сябе на сцэне праз 50 гадоў?

— Я не думала пра тое, што будзе праз 50 гадоў, таму што не люблю і баюся расчароўвацца. Хочацца, каб жыццё заўсёды было казкай, каб усё атрымлівалася і ў жыцці, і ў каханні. Прыдумаеш сабе нешта, гэта не атрымаецца і тады ёсць небяспека страціць сябе. Хоць заўсёды ёсць людзі, якія дапамогуць. Для мяне гэта муж, сябры.

У гэтым сэнсе тэатр - жудасны і выдатны. Калі ты пачынаеш секчы якары, сыходзіць, цябе могуць не спыніць. А бывае наадварот, калі ўсё дрэнна, прыходзіш сюды, людзі дапамагаюць і ты адраджаешся.

336
Тэги:
Вераніка Пляшкевіч, Янка Купала, Паўліна Мядзёлка, Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя М. Горкага, Беларусь, Кіно
Ларыса Геніюш

Вязніца, казачніца, бунтарка: сёння нарадзілася Ларыса Геніюш

360
(абноўлена 13:37 09.08.2020)
Вершы паэткі дэманструюць нязломнасць духа і сталую веру ў лепшае ў людзях.

Ларыса Геніюш (у дзявоцтве Міклашэвіч) нарадзілася 9 жніўня 1910 года ў Гродзенскай губерні (цяпер гэта Гродзенская вобласць, Ваўкавыскі раён) у маёнтку Жлобаўцы паблізу вёскі Воўпы.

Дзяцінства, отрацтва, юнацтва

Калі пачалася Першая сусветная вайна, бацька Ларысы, Антон Міклашэвіч, удзельнік яшчэ Руска-японскай вайны, быў зноў прызваны на фронт, а маці з дзецьмі прыйшлося з'ехаць у эвакуацыю – ва Украіну. Вярнуліся на радзіму яны толькі ў 1919 годзе.

Ларыса атрымала пачатковую адукацыю ў польскай школе, потым – у польскай гімназіі. Беларускіх тады папросту не было: пасля падпісання ў 1921 годзе Рыжскага мірнага дагавору, якім скончылася савецка-польская вайна, Заходняя Беларусь адыйшла да Польшчы. Там жа Ларыса пазнаёмілася са сваім мужам, Янам Геніюшам, які ў той момант вучыўся ў Карлавым універсітэце. Яны ажаніліся ў 1935 годзе, і Ларыса пераехала ў Зэльву – бліжэй да мужа. У тым жа годзе ў Ларысы нарадзіўся сын Юры, а вось з'ехаць у Чэхаславакію ў іх атрымалася толькі ў 1937-м.

Арышт і зняволенне

Пасля далучэння Заходняй Беларусі да СССР у 1939, былі арыштаваныя і высланыя бацькі Ларысы. Маці і сёстры апынуліся ў Казахстане, бацьку расстралялі.

Да 1947 года Ларыса жыла ў Празе і актыўна ўдзельнічала ў палітычным руху БНР. Яна з'яўлялася Генеральным сакратаром ураду і займалася архіўнай працай. Калі скончылася Другая сусветная вайна, савецкія ўлады дамагаліся экстрадыцыі Геніюшаў: іх абвінавацілі ў антысавецкай нацыяналістычнай дзейнасці. У 1948 годзе Ларыса нарэшце была арыштаваная і разам з мужам перададзеная савецкім уладам. Яе дапытваў сам Лаўрэнцій Цанава, які безпаспяхова імкнуўся выцягнуць з яе сведкі пра архівы БНР.

Вяртанне на Радзіму

Праз год утрымання ў мінскай турме Ларысу Геніюш з мужам прыгаварылі да 25 гадоў лагераў. На працягу сямі гадоў яны адбывалі пакаранне ў лагерах Інты і Абезі (Комі) і ў Мардоўскай АССР, пакуль не былі часткова рэабілітаваныя – тэрмін пакарання зменшылі да 8 гадоў, і Геніюшы вярнуліся ў Зэльву. Вядома, што іх дом стаў месцам сустрэч творчай інтэлігенцыі таго часу.

Друкавацца Ларыса Геніюш пачала яшчэ ў 1939 годзе ў беларускай эміграцыйнай перыодыцы, а ў 1942 годзе першы зборнік яе вершаў "Ад родных ніў" убачыў свет ў Празе. Працягвала пісаць Геніюш і ў высылцы. Пасля вызвалення яе творы доўгі час былі забароненыя, пакуль пры садзейнічанні Максіма Танка не быў надрукаваны яе зборнік "Невадам з Нёмана".

Ларыс Геніюш доўгі час была вядомая як дзіцячая пісьменніца – ёй папросту не дазвалялі друкаваць нешта іншае. Амаль адна за другой, у 1972 і 1976 годзе, выйшлі дзве кніжкі яе вершаў для дзяцей "Казкі для Міхаські" і "Добрай раніцы, Алесь". Большасць твораў Ларысы Геніюш былі надрукованы пасмяротна.

Памерла Геніюш у 1983 годзе, пахавана ў Зэльве. Да канца жыцця яна не прыняла савецкага грамадзянства і заставалася грамадзянкай Чэхаславакіі.

360
Тэги:
вершы на беларускай мове, беларускія паэты, біяграфія, Ларыса Геніюш
Прызёр Алімпіяды-80 Мікалай Кіраў

Як вясковы хлопец здзівіў на Алімпіядзе-80 брытанскіх рэкардсменаў

9
(абноўлена 10:02 29.07.2020)
Sputnik успамінае нялёгкі шлях беларускіх спартсменаў да пастамента Маскоўскіх летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года. Сярод іх - бягун з пасёлка Стрэшын Гомельскай вобласці Мікалай Кіраў.

Сорак гадоў таму на летніх Алімпійскіх гульнях у Маскве Мікалай Кіраў заваяваў бронзавы медаль, саступіўшы толькі 0,06 секунды ўладальніку сусветнага рэкорду ў бегу на 800 метраў.

Хуткі ад прыроды

Прафесійна займацца бегам Мікалай Кіраў пачаў толькі ў канцы дзясятага класа. Прычым трэнерам прыйшлося нават угаворваць яго перайсці вучыцца ў школу-інтэрнат спартыўнага профілю (цяпер гэта Гомельскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву).

Николай Киров  (на первом плане) профессионально заниматься бегом начал довольно поздно для спортсмена, но быстро вышел на хорошие результаты
© Sputnik / Максимов
Мікалай Кіраў (на першым плане злева) прафесійна займацца бегам пачаў даволі позна для спартсмена, але хутка выйшаў на добрыя вынікі

"Так-то я выступаў за сваю школу з гарадскога пасёлка Стрэшын на спаборніцтвах і па лёгкай атлетыцы, і па футболе, і па іншых відах спорту. Трэнеры і фізрукі ў Жлобінскім раёне мяне добра ведалі. І ў апошняй чвэрці 10-га класа нават прапанавалі прадставіць раён на абласных спаборніцтвах, якія ў Светлагорску праходзілі", - успамінае спартсмен.

На падобных спаборніцтвах заўсёды прысутнічалі прадстаўнікі школ-інтэрнатаў спартыўнага профілю. Самародка, які абганяў рабят, што трэніраваліся ў секцыі па лёгкай атлетыцы не першы год, адразу заўважылі.

"Праз некаторы час да мяне дадому прыехала трэнер, не памятаю, як звалі, і прапанавала перавесціся ў спартыўную школу ў Гомелі. Што гэта, я не ведаў тады. Ды і бацькі баяліся, як бы пераезд негатыўна не адбіўся на маёй вучобе. Аднак ёй атрымалася нас угаварыць", - удакладняе бягун.

Любимый внук Николая Кирова – Димка – в этом году пойдет в первый класс и обязательно запишется в спортивную секцию
© Sputnik Анна Соколова
Любімы ўнук Мікалая Кірава - Дзімка - сёлета пойдзе ў першы клас і абавязкова запішацца ў спартыўную секцыю

Пуцёўка ў зборную

Усяго пасля месяца трэніровак беларускага хлопца адабралі на таварыскі турнір паміж юніёрскай зборнай СССР і Прыбалтыкі, які праходзіў у Гомелі. Там ён не толькі выйграў забег, але і выканаў нарматывы першага дарослага разраду, здзівіўшы партнёраў па камандзе (Тады яго прысвойвалі тым спартсменам, якія прабягалі 800 метраў за 1 хвіліну 57 секунд - Sputnik).

"Хлопцы мяне пачалі віншаваць з разрадам, а я не разумею, пра што яны. Потым патлумачылі, што многія трэніруюцца ў секцыі доўгія гады, але так і не могуць выйсці на гэты вынік, а я з першага разу выканаў нарматыў", - кажа Кіраў.

Николай Киров (справа) на соревнованиях по легкой атлетике на XXII летних Олимпийских играх в Москве
© Sputnik / Юрий Сомов
Мікалай Кіраў (справа) на спаборніцтвах па лёгкай атлетыцы на XXII летніх Алімпійскіх гульнях у Маскве

Пасля гэтага маладога бягуна ўзялі ў зборную юніёраў БССР на сустрэчу паміж беларускімі і савецкімі спартсменамі, якая праходзіла ў Бранску. Там ён зноў усіх здзівіў, заняўшы другое месца. Праз усяго два гады заняткаў у спартыўнай школе, у 1977-м, ён і зусім перамог на Першых маладзёжных гульнях у Кіеве.

"Тады падышоў мой трэнер і сказаў, што яму паведамілі, маўляў, мяне ўключылі ў кандыдаты зборнай Савецкага Саюза", - успамінае спартсмен.

У 1978 годзе Мікалай Кіраў выйграў чэмпіянат СССР і канчаткова зацвердзіўся ў складзе зборнай.

Николай Киров в окружении близких – дочери Кристины, жены Любови и внука Дмитрия
© Sputnik Анна Соколова
Мікалай Кіраў сярод блізкіх - дочкі Крысціны, жонкі Любові і ўнука Дзмітрыя

Падрыхтоўка да гульняў

Па словах спартсмена, зборы савецкай дружыны праходзілі кожны месяц ва Украіне, Арменіі і нават за межамі СССР. Трэніравацца падчас іх прыходзілася суткамі напралёт пад строгім наглядам урачоў, якія бралі ў атлетаў аналізы крыві тры разы на дзень: раніцай, апоўдні і ўвечары. Кармілі пры гэтым вельмі добра.

"Можна было браць колькі заўгодна чырвонай рыбы, чорнай і чырвонай ікры. Такіх прадуктаў у нас раней ніколі не было. У выніку наеліся іх так, што потым глядзець не маглі. Дадаткова выдавалі на ўвесь перыяд трэніровак (звычайна яны доўжыліся 20 дзён) шэсць шакаладак, якія спецыяльна для нас рыхтавалі на фабрыцы", - пералічвае атлет.

Николай Киров (слева) и Владимир Подоляко (справа) после забега на 800 метров на чемпионате СССР по легкой атлетике
© Sputnik / Максимов
Мікалай Кіраў (злева) і Уладзімір Падаляка (справа) пасля забегу на 800 метраў на чэмпіянаце СССР па лёгкай атлетыцы

Не жаліліся бегуны таксама на спартыўныя і святочныя касцюмы, якія ім пашылі да Алімпіяды-80 у Фінляндыі.
"Адзенне была вельмі якасным. Светла-бэжавы алімпійскі пінжак да гэтага часу ў мяне захаваўся, вісіць у шафе. Астатняе раздаў знаёмым, бо ўжо не падыходзіць па памеры", - смяецца алімпіец.

Алімпійская вёска

Спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы на летніх гульнях 1980 года праходзілі ў Маскве з 24 ліпеня па 1 жніўня. Са слоў Кірава, у Алімпійскую вёску ён прыехаў недзе за чатыры-пяць дзён да забегу. Жыць там было вельмі камфортна, вось толькі пакідаць яе межы было нельга.

В Стрешинской средней школе есть олимпийский уголок, на котором размещена информация о знаменитом земляке. Рядом с Кировым – учитель географии Елена Трофимова.
© Sputnik Анна Соколова
У Стрэшынскай сярэдняй школе ёсць алімпійскі куток, на якім размешчана інфармацыя пра знакамітага земляка. Побач з Кіравым - настаўнік геаграфіі Алена Трафімава

"Ты мог прыйсці ў любы час да "шведскага стала", набраць, што хочаш, і паесці. Аднак за межы вёскі нічога вынесці нельга было. Не дай бог. Нават блізка не падпускалі да платоў і нікога не выпускалі. Туды прыехаў - і да канца", - кажа атлет.

Аднак, у прынцыпе, спартсмены не бачылі асаблівага сэнсу пакідаць вёску, на яе тэрыторыі было ўсё неабходнае: крамы, у тым ліку і з заходнімі брэндамі, спартыўныя пляцоўкі і нават кінатэатры.

Больш за ўсё запомніліся мясцовыя дыскатэкі. Паводле яго слоў, у вёсцы працавала некалькі секцый, кожная са сваёй музыкай. Праводзіліся тэматычныя канцэрты спецыяльна для грэкаў, японцаў і іншых замежнікаў.

Одно из самых популярных развлечений в Олимпийской деревне - дискотека
© Sputnik / Виталий Савельев
Адна з самых папулярных забаў у Алімпійскай вёсцы - дыскатэка

Прыемная нечаканасць

Трэнеры паставілі перад Мікалаем Кіравым задачу трапіць у фінал забегаў на 800 метраў. З ёй ён паспяхова справіўся і не асоба перажываў за канчатковы вынік.

"Я спаў спакойна, таму што трапіў у фінал, і гэта ўжо было дасягненнем. Там такія хлопцы беглі. Рэкардсмены сваіх краін, рэкардсмены свету. У іх вынікі нашмат лепшымі былі, чым у мяне", - тлумачыць атлет.

Сам забег спартсмен памятае цяпер дрэнна. Па словах Кірава, на стотысячным стадыёне стаяў аглушальны гул, ён бег на аўтапілоце ў агульнай калоне, а за 250 метраў да фінішу рэзка вырваўся наперад.

"Перыядычна думаю, што рана пачаў паскарацца, трэба было гэта рабіць метраў за 150 да фінішу, таму як апошнія дзясяткі метраў бег на мяжы страты свядомасці, ногі здаваліся ватовымі. З іншага боку, ніхто не чакаў гэтага, у тым ліку і знакамітыя брытанскія бегуны - Овет змог дастаць мяне толькі метраў за 50 да канца, а Себасцьян коу наогул толькі перад самай рысай", - разважае Кіраў.

У титулованного спортсмена есть любимое хобби – рыбалка на Днепре в родном Стрешине
© Sputnik Анна Соколова
У тытулаванага спартсмена ёсць любімае хобі - рыбалка на Дняпры ў родным Стрэшыне

Тое, што савецкі атлет заняў трэцяе месца, ён усвядоміў, толькі калі апынуўся на п'едэстале. Сваім вынікам (1 хвіліна 46 секунд) бронзавы прызёр быў задаволены, таму як саступіў уладальніку сусветнага рэкорду па бегу на 800 метраў Коу ўсяго 0,09 секунды, а Стывэна Овету - 0,6 секунды.

Знікненне спартсмена

Маскоўская Алімпіяда стала шчаслівай для Мікалая не толькі таму, што ён выйграў бронзавы медаль. У гэты час яго жонка, дарэчы, таксама член зборнай СССР, Любоў Іванова нарадзіла дачку. Сама яна з Кішынёва. Там жа на свет з'явілася і малая.

Николай Киров с будущей женой Любой познакомился на сборах в 1977 году, она тоже бегунья, член сборной СССР
© Sputnik Анна Соколова
Мікалай Кіраў з будучай жонкай Любы пазнаёміўся на зборах у 1977 годзе, яна таксама бягуха, член зборнай СССР

Кіраў, натуральна, не стаў чакаць урачыстага закрыцця Алімпійскіх гульняў, а адразу пасля ўзнагароджання сказаў свайму трэнеру, што яму трэба ляцець у Кішынёў.

"Квіткі вельмі хутка дасталі. У гэты ж дзень я быў у Малдове... Прайшло некалькі дзён. Я там, а нашых спартсменаў урачыста сустракаюць з аркестрам на вакзале ў Гомелі. Ад вобласці нас было чалавек сем. Мяне, натуральна, недалічыліся. Дзе я, ніхто не ведаў, там у асноўным весляры адны былі", - смяецца спартсмен.

© Sputnik Анна Соколова
Дзімка, калі падрасце, абавязкова зоймецца спортам - трэба ж такую энергію куды-небудзь падзець!

Праз некалькі месяцаў пара вярнулася ў Гомель, дзе яны яшчэ ў 1978 годзе атрымалі кватэру. Пасля Маскоўскай Алімпіяды ў сям'і з'явілася яшчэ і першая машына - "Жыгулі". Яе Кіраў купіў за прызавыя 2100 рублёў.

Далейшы лёс

Пасля летніх гульняў спартсмен працягнуў выступаць за зборную. У 1982 годзе яму ўдалося заваяваць срэбны медаль на чэмпіянаце Еўропы ў бегу на 1500 метраў. Саступіў ён толькі брытанцу Стыву Крэму.

В доме Кировых всегда жили пудели. С Рокки титулованный спортсмен уже не бегает, просто прогуливается.
© Sputnik Анна Соколова
У доме Кіравых заўсёды жылі пудзелі. З Рокі тытулаваны спартсмен ужо не бегае, проста ходзіць.

Завяршыўшы спартыўную кар'еру, Мікалай Іванавіч стаў дзяржаўным трэнерам Спарткамітэта СССР па Гомельскай вобласці. Асноўнай яго задачай было знаходзіць таленавітых атлетаў для зборнай Савецкага Саюза. Аднак быць функцыянерам бронзаваму прызёру Алімпіяды не асоба падабалася.

"Начальства, далёкае ад спорту, прыходзіла і пачынала табе паказваць, што ты не так робіш. Яны сачылі больш за тым, каб ты своечасова на працы адзначаўся, а не бегаў па стадыёнах і спартшколах у пошуку таленавітых рабят", - тлумачыць атлет.

У выніку алімпійскі прызёр вырашыў памяняць трэнерскі свісток на пагоны прапаршчыка і сышоў служыць у войска (У пачатку спартыўнай кар'еры Кіраў выступаў за армейскі клуб СКА - Sputnik). Аднак пасля сыходу ў адстаўку ён зноў в

На память об Олимпиаде-80 всем ее победителям и призерам подарили вот такие рисунки акварелью, своего Мишку Киров хранит до сих пор
© Sputnik Анна Соколова
На памяць аб Алімпіядзе-80 ўсім яе пераможцам і прызёрам падарылі вось такія малюнкі акварэллю, свайго Мішку Кіраў захоўвае да гэтага часу

ярнуўся ў лёгкую атлетыку - пачаў трэніраваць дзяцей у ДЮСШ Гомеля. Тут і працягвае працаваць да гэтага часу.

Іншыя тэксты, а таксама інтэрв'ю, відэаролікі, Інфаграфіка праекта "Масква-80: Рэтра-tube" размешчаны на адмысловай старонцы на 13 сайтах Sputnik, старонцы Sputnik на рускай у YouTube, у тэлеграм-каналах Sputnik і ў афіцыйных акаўнтах ў сацсетках.

9
Тэги:
Лёгкая атлетыка, Алімпіяда-1980
Тэмы:
Алімпіяда - 80
Які сёння дзень: 10 жніўня 2020 года

Які сёння дзень: 10 жніўня 2020 года

0
(абноўлена 10:48 30.07.2020)
Гэты дзень з'яўляецца дзвесце дваццаць трэцім па Грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 143 дні.

Пяцьсот год таму беларускі друкар Францыск Скарына выдаў у Празе Кнігу Царстваў. Якія яшчэ падзеі адбыліся 10 жніўня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 10 жніўня

  • У 1518 годзе Францыск Скарына выдаў у Празе Кнігу Царстваў.
  • У 1812 падчас вайны Расіі з Напалеонам адбылася бітва пад Пружанамі.
  • У 1919 годзе ў Мінску быў створаны Часовы беларускі нацыянальны камітэт.
  • У 1927 годзе ў Мінску адбыўся з’езд праваслаўных святароў і вернікаў, падчас якога была абвешчана Беларуская аўтакефальная царква.

Хто нарадзіўся 10 жніўня

  • 1788 год: Ігнат Даніловіч, беларускі гісторык і правазнаўца.
  • 1796 год: Ігнат Легатовіч, беларускі і польскі паэт.
  • 1878 год: Еўсцігней Міровіч, беларускі драматург і тэатральны рэжысёр.
  • 1898 год: Тадэвуш Даленга-Мастовіч, польскі і беларускі пісьменьнік.
  • 1923 год: Віктар Ялатаў, беларускі музыказнаўца-фалькларыст.
  • 1929 год: Алесь Ставер, беларускі паэт, драматург.
  • Таксама ў гэты дзень нарадзіліся рускі пісьменнік Міхаіл Зошчанка і іспанскі акцёр Антоніа Бандэрас. 

10 жніўня ў народным календары

Гэты дзень прысвечаны святым Прохару і Пармену – двум апосталам ад сямідзесяці. Лічылася, што 10 жніўня дрэнная прыкмета – абменівацца чымсьці. "На Прохары-Пармены не ладзь аніякія мены", — казалі ў народзе, бо "Хто абмяняе, дурня ў прыдачу атрымае" ды "Змяняй сто рублёў — ні капейкі не застанецца". Лічылася, што пры абмене лёгка быць ашуканым.

Прохар і Пармен – заступнікі кавалёў, таму ў гэты дзень да каваля неслі ўсялякія металічныя прылады, каб той іх паправіў і навастрыў. А калі хто нарадзіўся 10 жніўня, той зможа дасягнуць вяршынь у кавальскай справе.

Працягвалі ў гэты дзень капаць бульбу і збіраць іншую гародніну.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень, Беларусь
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей
По теме
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей