Ларыса Мятлеўская ля любімай карціны Антона Бархаткова

Антон Бархаткоў маляваў Крэмль і трапіў у НКУС

261
(абноўлена 10:28 17.01.2020)
Каб стаць мастаком, Антон Бархаткоў сышоў з дому і доўгі час быў беспрытульнікам. Карэспандэнт Sputnik Ларыса Мятлеўская ўзгадвае цікавыя факты з яго біяграфіі.

 

 

Беларуская вёска ў майстра адлюстравана выключна этнаграфічна, што само па сабе мае вялікую каштоўнасць для ўсіх, хто любіць Беларусь.

І здымкі карцін Бархаткова  ўпрыгожаць любую кватэру
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
І здымкі карцін Бархаткова ўпрыгожаць любую кватэру

Несумненна, яе ўсім сэрцам любіў і Антон Стэфанавіч, які нарадзіўся ў 1917 годзе ў вёсцы Шчаглоўка на Магілёўшчыне ў беднай сялянскіай сям'і. Антось рана зведаў горкі сірочы хлеб, бо бацька, вярнуўшыся з Першай сусветнай вайны, хутка памёр, атручаны газамі пад Варшавай. Маці другі раз пабралася шлюбам і нарадзіла яшчэ шмат дзяцей, і хоць айчым быў вельмі добрым чалавекам і шкадаваў пасынка, усё ж яму даводзілася шмат дапамагаць па гаспадарцы. А яшчэ моцна хацелася вучыцца. І ён апантана вучыўся амаль усё жыццё. Гэта была непераадольная прага.

Кажуць, што маленства — вельмі важны перыяд у фарміраванні чалавека. Падзеі гэтага часу застаюцца ў памяці назаўжды. Ад нараджэння Антосю шанцавала на добрых, разумных людзей. Быў добры айчым, які адправіў хлопчыка вучыцца ў пачатковую і сямігадовую школу, быў любімы настаўнік, які ў сваёй хаце пасля заняткаў чытаў дзецям Лермантава і Коласа. Аднойчы пабачыўшы ў яго карціны, хлопчык загарэўся навучыцца маляваць.

А яшчэ ў вёску часта прыязджаў чалавек, які працаваў на той час у Маскве. Ад яго Антось даведаўся, што там можна вывучыцца на мастака.

Уцёк з хаты і трапіў у беспрытульнікі

Калі хлопцу споўнілася 14 гадоў, ён вырашыў пакінуць матчыну хату. Назбіраўшы ягад у лесе, прадаў іх начальніку чыгуначнай станцыі і на тыя грошы купіў білет да Масквы. А ў сталіцы адразу на вакзале трапіў у спецпрыёмнік для беспрытульнікаў.

І тут яму таксама пашанцавала, сціплы кемлівы хлопец у хуткім часе стаў прыёмным сынам камандзіра спецыяльнай чыгуначнай вайсковай часці, якая вяла барадзьбу з беспрытульніцтвам. Калі б не гэты добры чалавек, Хафіз Хацібавіч Валееў (татарын па нацыянальнасці), хто ведае, што магло стацца з будучым мастаком у вялікай Маскве?

Праз усё жыццё пранёс Антось пачуццё павагі да гэтага чалавека і ніколі не забываўся наведваць сям'ю свайго апекуна, хоць сам Валееў загінуў у першыя дні Вялікай Айчыннай.

Але гэта было пазней. А тады ён вучыўся дзе мог: на рабфаку, на архітэктара, на авіятара. Але мары стаць мастаком не здрадзіў.

За малюнак Крамля — ў НКУС

Кожную вольную хвіліну хлопец з сябрам па беспрытульніцтву, узлезшы на дах аднаго з маскоўскіх дамоў, маляваў Маскву. Тут жа на гарышчы арганізавалі сабе майстэрню, а малюнкі прадавалі салдатам, каб за выручаныя грошы схадзіць у кіно. Гэта цягнулася да той пары, пакуль аднойчы з таго гарышча падлеткаў не зняла НКУС. Хлопцы з вышыні птушынага палёту малявалі Крэмль.

Карціна Вясковае Антона Бархаткова
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Карціна "Вясковае" Антона Бархаткова

І зноў яму пашанцавала: разабраліся, пашкадавалі і адпусцілі.

"Тут я адчуў сябе па-сапраўднаму шчаслівым"

Нарэшце здзейснілася мара — малады чалавек паступіў у Маскоўскае мастацкае вучылішча, якое скончыў у 1940-м годзе, атрымаўшы выдатную мастацкую адукацыю.

Каб завершыць навучанне і не быць прызваным у войска, нават давялося скінуць два гады ў даце нараджэння. Гэта атрымалася, таму што ў тыя часы шмат у каго не было ніякіх дакументаў увогуле і даты пісаліся са слоў і па знешнім выглядзе.

Пра гэты перыяд свайго жыцця мастак узгадваў: "Тут я адчуў сябе па-сапраўднаму шчаслівым, у сваім асяродку, як рыба ў вадзе. Здавалася, што больш мне нічога не патрэбна". Гэту бясконцую прагу да творчасці Антон Бархаткоў пранёс праз усё жыццё. А ў Маскву ён вернецца пасля вайны, каб яшчэ раз вучыцца.

За партрэт Сталіна трапіў на губу

Пасля заканчэння вучылішча Антось быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію, дзе працягваў маляваць. Прыбыўшы па месцу службы ў Варашылаўград, заўважыў, што ў часці няма добрага партрэта правадыра, і папрасіўшы адну лішнюю прасціню, намаляваў на ёй аднойчы партрэт Сталіна.

Чатыры гадзіны адсутнасці былі заўважаны і па вяртанні навабранца пасадзілі на губу, але пабачыўшы, за што пасадзілі, хутка адпусцілі.

Партрэт быў вельмі добры, таму ў Антося з'явілася магчымасць і надалей займацца любімай справай. Яго нават камандзіравалі ў Маскву за фарбамі, і ён напісаў некалькі партрэтаў, якія ў хуткім часе адправілі ў Харкаў на выставу армейскіх мастакоў. Гэта была першая ў яго жыцці выстава, а карціны паглынула вайна, якая ў хуткім часе пачалася.

Далей была вайна

Вайна застала яго на Палтаўшчыне. Цяжкія баі, гібель таварышаў, акружэнне — усё гэта давялося перажыць і мець мужнасць выжыць. Праз усю Украіну Антось пешшу ішоў да родных мясцін, дзе далучыўся да партызанскага руху ў атрадзе "За родную Беларусь", выконваючы самыя складаныя баявыя задачы.

Партрэт Антона Бархаткова
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Партрэт Антона Бархаткова

Не гледзячы на ваенны час культурнае жыццё ў савецкай краіне не згасала, а перамогі на фронце давалі ўпэўненасць, што вайна хутка скончыцца. Здымаліся мастацкія фільмы, друкаваліся кнігі, артысты давалі франтавыя канцэрты, а ў Маскве Траццякоўская галерэя працягвала арганізоўваць выставы. Адна з іх была прысвечана 25-цігоддзю ўтварэння Беларусі. Гэта выстава стала культурнай падзеяй для краіны і шчаслівай для лёсу маладога мастака. Ён быў прызначаны дырэктарам гэтай выставы і акрамя вялікай адказнасці атрымаў магчымасць пазнаёміцца з беларускімі мастакамі і скульптарамі, творы якіх пасля ўвайшлі ў скарбонку культурнай спадчыны Беларусі.

Першыя цаглінкі ў падмурак мастацкага музея

У Мінску чакала праца ў Музеі Вялікай Айчыннай вайны, у будынку якога размяшчаўся і Мастацкі музей. Яго дырэктар Алена Аладава актыўна фарміравала фонды. З успамінаў мастака:

"Яна запрасіла мяне і папрасіла прывезці з Масквы беларускую выставу… Загрузіўшы карціны і скульптуры ў вагон, прывезлі ў Мінск. Гэтыя творы і ляглі ў аснову збору нашага Мастацкага музея".

За што Антось атрымаў мянушку Рэмбрандт

Праз некалькі год прага да навучання зноў прывяла Антося ў Маскву.Толькі цяпер ён стаў студэнтам Маскоўскага дзяржаўнага акадэмічнага мастацкага інстытута імя В. І. Сурыкава. Выключны прафесарскі склад. Сярод іх А. Фаворская, якая аднойчы заўважыла, падышоўшы да халста А. Бархаткова: "Добра, толькі не чарніце, больш колерам малюйце". Калі яна пайшла з аўдыторыі, Антось сярдзіта прамовіў: "Рэмбрандт адной чорнай фарбай маляваў, і які майстра, з сусветным імем!" І раптам адзін з аднакурснікаў з усмешкай выгукнуў: "Эй, Рэбрандт!"

Карціна Бархаткова Зімовая раніца
© Sputnik Ларыса Мятлеўская
Карціна Бархаткова "Зімовая раніца"

На наступны дзень усе сцены былі ў партрэтах Антося, намаляваных падобным да Рэмбрандта. Так мянушка прыстала на ўсё жыццё. І ўсё ж праз гады мастак Р. Кобазеў намаляваў яго партрэт "Рэмбрандт Ван-Рэйн, жывапісец, сын млынара". Ці не праўда, у гэтым ёсць нешта неспасцігальнае? Гэта я пра лёс і тыя шляхі, якія, магчыма, Бог малюе кожнаму з нас яшчэ да нашага нараджэння. "Антось Бархаткоў, жывапісец, сын селяніна".

Пісаць яго вучылі выбітныя настаўнікі яшчэ ў юнацтве. Пра аднаго з іх, П. І. Пятровічава, дарэчы, любімага вучня Левітана, студэнты казалі: "Работы яго мы не глядзелі, а "нюхалі", вывучаючы кожны мазок — хацелася разгадаць таямніцу. Эцюды Пятра Іванавіча вылучалі жывое пачуццё прыроды, хараство колеравай сугучнасці — ён быў для нас маг і чараўнік, які ўмеў замешваць такія фарбы, якія пераўтвараліся ў подых прыроды, пахі кветак…"

261
Тэги:
Антон Бархаткоў, Беларусь
Артыст Уладзімір Гасцюхін

Пуцін узнагародзіў ордэнам Дружбы народнага артыста Беларусі Гасцюхіна

21
(абноўлена 12:12 08.06.2021)
Папулярнаму акцёру і рэжысёру ў гэтым годзе споўнілася 75 гадоў, ён працягвае здымацца ў кіно і тэлепраектах.

МІНСК, 8 чэр - Sputnik. Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін падпісаў указ аб узнагароджанні ордэнам дружбы акцёра Уладзіміра Гасцюхіна, адпаведны дакумент апублікаваны на інтэрнэт-партале прававой інфармацыі.

"За вялікі ўклад ва ўмацаванне дружбы, супрацоўніцтва і ўзаемаразумення паміж народамі Расіі і Беларусі ўзнагародзіць ордэнам дружбы Гасцюхіна Уладзіміра Васільевіча, грамадзяніна Рэспублікі Беларусь", - гаворыцца ў тэксце.

Заслужаны артыст РСФСР і народны артыст Беларусі Уладзімір Гасцюхін у сакавіку адсвяткаваў юбілей - 75 гадоў.

Гасцюхін нарадзіўся ў Свярдлоўску, у 1970 годзе скончыў Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва імя Луначарскага. З 1981 года - акцёр Мінскага Тэатра-студыі кінаакцёра.

За паўвекавую творчую дзейнасць на рахунку акцёра больш за сотню роляў як у кіно, так і тэатры. Акрамя таго, ён выступае і як кінарэжысёр: у гэтай якасці Гасцюхін паставіў фільм "Ботанический сад".

Вядомасць Гасцюхіну прынеслі фільмы "Охота на лис", "Большая игра", "Сын за отца", папулярныя былі яго ролі ў такіх серыялах, як "Дальнобойщики", "1943", "Без права на выбор" і іншых.

За прафесійныя заслугі Гасцюхін быў узнагароджаны шэрагам прэмій і дзяржаўных узнагарод, у тым ліку - міжнародных. Ён член Міжнароднай славянскай акадэміі, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага кінафоруму "Залаты Віцязь", заслужаны артыст РСФСР, народны артыст Рэспублікі Беларусь.

Гасцюхін таксама быў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны, затым - ордэнам Францыска Скарыны, прэміяй Саюзнай дзяржавы ў галіне літаратуры і мастацтва.

Акцёр да цяперашняга часу здымаецца ў кіно і тэлепраектах.

Чытайце таксама:

21
Тэги:
кіно, рэжысёр, акцёр, Уладзімір Гасцюхін, Беларусь, артыст, Уладзімір Пуцін
Тэмы:
Саюзная дзяржава Беларусі і Расіі
Народная артыстка Беларусі Людміла Бржазоўская

Споведзь неабыякавага і гарачага сэрца

45
(абноўлена 15:07 03.06.2021)
Ёй захапляўся знакаміты італьянскі рэжысёр Франка Дзефірэлі. Яе вельмі часта параўноўвалі з галівудскай зоркай Одры Хэпберн. 4 чэрвеня юбілей адзначае народная артыстка Беларусі, легендарная балерына Людміла Бржазоўская.

Людміла Генрыхаўна аддала Вялікаму тэатру больш за пяцьдзесят гадоў: спачатку бліскала на яго падмостках, а сёння яна - педагог-рэпетытар, можна сказаць, правая рука балетмайстра. У дзень 75-годдзя Людмілы Бржазоўскай мы ўспомнілі словы некалькіх вялікіх людзей аб выбітнай балярыне.

Твор мастацтва

"Танец Людмілы Бржазоўскай - ланцуг імгненняў, з якіх складаецца споведзь неабыякавага і гарачага сэрца. Яна сама - твор мастацтва", - казаў пра балярыну знакаміты скульптар Заір Азгур. І гэта не перабольшанне.

Тата Людмілы быў мастаком. Яна часта забягала да яго, ды і ў іншыя майстэрні па суседству. Побач жыло шмат мастакоў, у тым ліку і Барыс Забораў. Будучы яшчэ зусім юнай яна часта пазіравала бацьку. Калі дачка ўжо працавала ў тэатры, ён прыходзіў на спектаклі, назіраў, а потым маляваў. Але сваёй любімай карцінай Людміла Генрыхаўна называе партрэт пэндзля Аляксандра Шастакова, які захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі.

Пецярбургскі трыўмф

З вялікім рускім балетмайстрам  Леанідам Якабсонам Бржазоўскай пашчасціла сустрэцца ў Пецярбургу, куды яе з партнёрам Юрыем Траяном беларускі тэатр адправіў на заняткі па ўдасканаленні майстэрства. Харэограф не спяваў дыфірамбаў маладой пары, але адным учынкам сказаў вельмі многае.

Людмила Бржозовская и Юрий Троян
© Photo : НАБТ РБ
Людміла Бржазоўская і Юрый Траян каля 20 гадоў былі парай не толькі на сцэне, але і ў жыцці

Справа была ў пачатку 1970-х. Юрый і Людміла займаліся ў розных педагогаў, чулі шмат пахвальных водгукаў. Але яны хацелі ведаць меркаванне мэтра, таму запісаліся да яго. Яны выканалі перад Якабсонам сучасны нумар "Тры прэлюдыі" Скрабіна. Харэограф паглядзеў і адразу ж выклікаў свайго дырэктара, той прыбег, паставіў на раяль чамаданчык, адкрыў яго, дастаў нейкія паперы і сказаў: "Вось кватэры ў Пецярбургу, выбірайце сваю! .." І што Людміла з Юрыем? Яны падзякавалі за такую ​​высокую ацэнку і вярнуліся ў Мінск. Да таго часу Людміла ўжо танцавала "Лебядзінае возера" ў беларускім Вялікім, наперадзе яе чакалі "Жызэль", "Спячая прыгажуня" і іншыя выдатныя партыі ў спектаклях Елізар'ева.

Цудоўныя Адам і Ева

У жыцці Людмілы Бржазоўскай было мноства выдатных сустрэч. Але адну яна запомніла на доўгія гады. Воляю выпадку патрапілі з Юрыем Траянам ў Рым на кінафестываль. Іх запрасілі замест захварэлай балерыны з маскоўскага Вялікага тэатра.

Людміла Генрыхаўна ўзгадвае: "Рэпетыцыі праходзілі ў Рымскай оперы. У канцэрце ўдзельнічалі сусветныя зоркі. Толькі глядзець на іх ужо было велізарным задавальненнем, а тут мы апынуліся з імі на адной сцэне. Памятаю, на рэпетыцыі акцёр Альберта Сорда, гледзячы ў праграму, з усмешкай спытаў у нас: "Вы танцуеце "Адама і Еву"? А касцюмы ў вас натуральныя"» Я ўжо сумелася і адказала: "Не, сінтэтычныя". Канцэрт вяла вядомая актрыса Джульета Мазіна, пазней яна прыйшла з унучкай да нас у грымёрную і сказала ёй: "Глядзі, як прыгожа - гэта рускі балет".

А пасля канцэрта пара была запрошана ў ложу да прэзідэнта Італіі. Нечакана да балярыны падышоў мужчына ў смокінгу, павіншаваў, паднёс прэзенты - духі. "Гэта вам і вашаму Адаму", - сказаў ён. Касцюмер, якая дапамагала Людміле пераапранацца, па-італьянску эмацыйна размахваючы рукамі, стала крычаць: "Франка Дзефірэлі! Франка Дзефірэлі!" Людміла ж, якая захаплялася яго фільмамі, не пазнала куміра, але была ўсцешана такой увагай.

Пацалаваная Богам

Мастацкі кіраўнік Вялікага тэатра Беларусі, народны артыст СССР і Беларусі Валянцін Елізар'еў шмат гадоў не перастае захапляцца Людмілай Бржазоўскай. Не толькі як балярынай, але і як чалавекам і педагогам:

"Людміла Генрыхаўна ўвайшла ў маё сэрца і маю творчасць, калі мне было 26 гадоў. Яна выдатны чалавек і дзіўна таленавітая балерына. Божачка яе пацалаваў - гэта абсалютна дакладна. Я вельмі рады, што нашы шляхі аднойчы перасекліся - і мы сутыкнуліся ў творчасці. Яна стала выканаўцай усіх галоўных партый у маіх балетах. Яна дзіўна тонка магла перадаць харэаграфічны тэкст, які я ствараў, дапаўняючы вобраз сваім разуменнем сэнсаў, укладваючы ў ролю сваю індывідуальнасць. А як гучаць і пра многае кажуць яе твар, рукі, пластыка! .. Яна той рэдкі чалавек, які ўсё сваё жыццё прысвяціў Беларусі, нашаму тэатру і мастацтву".

Чытайце таксама:

45
Тэги:
балет

Самыя прыгожыя гарады Расіі - топ-20

0
(абноўлена 16:46 12.06.2021)
  • Адміралцейства і Ісаакіеўскі сабор у Санкт-Пецярбургу
  • Купалы Храма Васіля Блажэннага на Чырвонай плошчы ў Маскве
  • Від на Петрапаўлаўскі сабор, Спаскую вежу Казанскага Крамля і мячэць Кул Шарыф
  • Екацярынбург
  • Калінінград
  • Ніжні Ноўгарад
  • Алімпійскі парк у Імярэцінскай нізіне Адлерскага раёна горада Сочы
  • Уладзімір
  • Растоў-на-Доне
  • Вялікі Ноўгарад
  • Яраслаўль
  • Камунальны мост праз Енісей у Краснаярску
  • Від на горад Севастопаль
  • Пскоўскі крэмль
  • Від на Выбарг з вежы святога Олафа Выбаргскага замка
  • Набярэжная Ангары ў Іркуцку
  • Самара
  • Волагда
  • Краснадарскі парк Галіцкага
  • Уладзівасток
Сярод тысячы расійскіх гарадоў - вялікіх і зусім маленькіх, цёплых і паўночных, старажытных і адносна маладых, з марскімі набярэжнымі і тых, што раскінуліся на берагах шырокіх рэк - не гэтак проста выбраць і назваць самыя прыгожыя.

Несумненныя лідэры, якія па праву ўзначаляць рэйтынг любога турыстычнага выдання, - горад белых начэй Санкт-Пецярбург і золатагаловая сталіца Масква. У пяцёрку лідэраў абавязкова ўвойдуць горад дзвюх культур - рускай і татарскай - Казань, сталіца Паволжа Ніжні Ноўгарад і скарб Урала Екацярынбург. А што ж далей?

Глядзіце ў фотастужцы Sputnik дваццатку самых прыгожых гарадоў Расіі - па-свойму ўнікальных, маляўнічых, багатых славутасцямі, гістарычнымі помнікамі, грандыёзнымі будынкамі, якія дыхаюць гісторыяй і культурай.

Глядзіце таксама:

0
  • Адміралцейства і Ісаакіеўскі сабор у Санкт-Пецярбургу
    © Sputnik / Владимир Астапкович

    Архітэктурныя шэдэўры - Адміралцейства і Ісаакіеўскі сабор, Эрмітаж, Петрапаўлаўская крэпасць - белыя ночы і разводныя масты, набярэжныя і паркі кожны год прыцягваюць турыстаў з усяго свету наведаць гэты найпрыгажэйшы горад на Няве. Санкт-Пецярбург па праве лідзіруе ва ўсіх апытаннях і перавагах і турыстаў, і саміх расіян.

  • Купалы Храма Васіля Блажэннага на Чырвонай плошчы ў Маскве
    © Sputnik / Алексей Дружинин

    Сталіца краіны з'яўляецца адным з найстарэйшых расійскіх гарадоў, які незлічоную колькасць разоў згараў амаль дашчэнту, быў разрабаваны, але столькі ж разоў паўставаў з попелу, перараджаўся і станавіўся яшчэ больш цудоўным. Першае, што варта зрабіць наведаўшы Маскву, - гэта прайсціся па старадаўняй і сімвалічнай вуліцы горада - Арбаце, адчуць кантраст вузкіх вулачак старадаўняга цэнтра на фоне раскошных праспектаў Москоў-сіці, наведаць найстаражытнае збудаванне сталіцы - Крэмль.

  • Від на Петрапаўлаўскі сабор, Спаскую вежу Казанскага Крамля і мячэць Кул Шарыф
    © Sputnik / Максим Богодвид

    Казань - сталіца Татарстана і буйны порт на беразе Волгі. Тут сустрэліся дзве культуры - руская і татарская, надаўшы гораду ўнікальны і непаўторны гістарычны каларыт. Галоўная прыгажосць і шарм гэтага горада крыецца ва ўзрушаючых мячэцях, суседніх з хрысціянскімі цэрквамі. Сярод іншых сімвалічных помнікаў - "падаючая" ​​вежа Сююмбіке, Казанскі заасад, Нацыянальны музей і Тэатр оперы і балета.

  • Екацярынбург
    © Sputnik / Константин Чалабов

    Сапраўдны скарб Урала - Екацярынбург. Тут сканцэнтравана каля шасці соцень архітэктурных помнікаў. Шматлікія дарэвалюцыйныя помнікі суседнічаюць са старадаўнімі цэрквамі, сядзібамі, садамі і палацамі. У ліку першарадных месцаў для наведвання - Царскі мост, Вялікі Залатавуст, Аляксандра-Неўскі сабор і Сядзіба Жалязнова.

  • Калінінград
    © Sputnik / Алексей Филиппов

    Калінінград - старадаўні нямецкі горад, які стаў рускім пасля 1945 года. Падчас вайны Калінінград пацярпеў ад моцных разбурэнняў, але не згубіў сваё аблічча. Асноўныя славутасці горада: вежа Урангеля, Кафедральны сабор, царква Каралевы Луізы, Каралеўскія вароты, помнік барону Мюнхгаўзену.

  • Ніжні Ноўгарад
    © Sputnik / Екатерина Чеснокова

    Выгляд з байніцы Ніжагародскага Крамля на Стрэлку Акі і Волгі - адну з галоўных прыродных славутасцей Ніжняга Ноўгарада на месцы зліцця рэк Акі і Волгі. У савецкія часы горад насіў імя пісьменніка Горкага. Яго называюць сталіцай Паволжа, з'яўляецца пятым мегаполісам ў Расіі. Уваходзіць у спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Сярод славутасцей горада можна вылучыць: Сабор Аляксандра Неўскага і Пячэрскі Вазнясенскі манастыр, Драўляная царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы, Царква Раства Іаана Прадцечы, Ніжагародскі Крэмль і Чкалаўская лесвіца.

  • Алімпійскі парк у Імярэцінскай нізіне Адлерскага раёна горада Сочы
    © Sputnik / Владимир Сергеев

    Непаўторны каларыт, выдатная прырода, прыемны клімат надаюць Сочы асаблівую прывабнасць з пункту гледжання турызму. Жамчужына чарнаморскага ўзбярэжжа патанае ў зеляніне і вабіць шумам марскога прыбою, утульнымі пляжамі, рэстаранамі і незлічонай колькасцю забаў. Акрамя ціхамірнага адпачынку на пляжах Сочы, ёсць што наведаць для спасціжэння праўдзівага духу гэтага горада - напрыклад, Акіянарыум, дэндрарый, музей этнаграфіі, забаўляльны комплекс Рыўера, Арліныя скалы і Ціса-самшытавы гай.

  • Уладзімір
    © Sputnik / Алексей Куденко

    Уладзімір - старажытны горад князя Уладзіміра - уваходзіць у Залатое Кальцо Расіі. Быў заснаваны князем Уладзімірам у 990 годзе. Размяшчаецца на ўзбярэжжы ракі Клязьма, акружаны шырокімі палямі, лясамі. Наведванне памятных месцаў варта пачаць з самых значных - такіх, як Дзмітрыеўскі сабор, Траецкая царква, Гістарычны музей, Планетарый або Уладзімірскі цэнтрал.

  • Растоў-на-Доне
    © Sputnik / Сергей Пивоваров

    Паўднёвая сталіца Расіі, культурны і навукова-адукацыйны цэнтр - горад Растоў-на-Доне, з найпрыгожымі паркамі, поўны зеляніны і забаўляльных цэнтраў. За 2,5 стагоддзя свайго існавання горад паспеў абрасці цікавымі помнікамі, мае выдатную гарадскую набярэжную з пахучымі кветкамі і расліннасцю, яго разнастайныя музеі апавядаюць гісторыю чыгуначнай тэхнікі і касманаўтыкі, ёсць і развадны мост, і мноства сабораў.

  • Вялікі Ноўгарад
    © Sputnik / Константин Чалабов

    Вялікі Ноўгарад, які выгадна размяшчаўся на старажытным гандлёвым шляху паміж Сярэдняй Азіяй і Паўночнай Еўропай, быў у IX стагоддзі першай сталіцай Расіі, цэнтрам праваслаўнай духоўнасці і рускай архітэктуры. Тут знаходзяцца сярэднявечныя помнікі, цэрквы і манастыры, а таксама фрэскі Феафана Грэка.

  • Яраслаўль
    © Sputnik / Алексей Куденко

    Адзін з найстарэйшых гарадоў краіны Яраслаўль з'яўляецца адным з пунктаў на шляху маршруту "Залатое кальцо" і адным з самых папулярных цэнтраў культурнага адпачынку ў Расіі. Падарожжа ў Яраслаўль запомніцца архітэктурнымі помнікамі даўніны - такімі, як Дзямідаўскі слуп, Сямёнаўскі мост, помнік Яраславу Мудраму і дзесяткі храмаў і сабораў, як, напрыклад, Успенскі кафедральны сабор на стрэлцы Волгі і Катораслі.

  • Камунальны мост праз Енісей у Краснаярску
    © Sputnik / Александр Кряжев

    Халодны сібірскі прыгажун Краснаярск раскінуўся на берагах Енісея, а яго славутасці дэманструюць тую нязломную моц, якая рухала наперад да адкрыццяў даследчыкамі суровых сібірскіх зямель. Сёння горад славіцца запаведнікамі, якія дэманструюць асаблівы шарм і загадкавасць халоднай паўночнай прыроды. Тут знаходзіцца драўляная сядзіба Сурыкава, у якой захавалася памяць пра жыццё і творчасць вядомага мастака.

  • Від на горад Севастопаль
    © Sputnik / Алексей Мальгавко

    Севастопаль - горад рускіх маракоў. Незамярзаючы марскі гандлёвы і рыбны порт, прамысловы і культурна-гістарычны цэнтр. Тут знаходзіцца старажытны горад Херсанес Таўрычны, знакамітая Графская прыстань, помнік затопленым караблям, Дзяржаўны музей гераічнай абароны і вызвалення Севастопаля, Сабор Святога Роўнаапостальнага Князя Уладзіміра - пахавальня расійскіх адміралаў і галоўны марскі храм горада.

  • Пскоўскі крэмль
    © Sputnik / Кирилл Каллиников

    У мінулым Плескоў, цяпер Пскоў, стаў часткай найстарэйшай гісторыі краю. На землях Пскова захавалася незлічонае мноства рэлігійных, фартыфікацыйных і іншых грамадзянскіх збудаванняў ХII-XVI стагоддзяў, якія перажылі страшнае нашэсце ў гады татара-мангольскага іга. Шматлікія музеі, манументы, мноства старадаўніх храмаў і манастыроў, набярэжныя рэк Вялікай і Псковы - гэта толькі малая доля тых месцаў, якія на свае вочы варта ўбачыць кожнаму.

  • Від на Выбарг з вежы святога Олафа Выбаргскага замка
    © Sputnik / Алексей Даничев

    Выбарг можа супернічаць з Калінінградам за званне самага еўрапейскага горада Расіі: тут захавалася традыцыйная для Паўночнай Еўропы гістарычная забудова. Турысты могуць убачыць жылы дом XVI стагоддзя і прагуляцца па вузкіх брукаваных вулачках. Галоўныя славутасці добра захаваліся - сярэднявечны Выбаргскі замак, будаўніцтва якога пачалося яшчэ ў XII стагоддзі, Гадзінная і Круглая вежы, а таксама размешчаны на беразе бухты Ахоўнай парк Монрэпо.

  • Набярэжная Ангары ў Іркуцку
    © Sputnik / Кирилл Шипицин

    Іркуцк спалучае ў сабе шарм даўніны і сучаснай архітэктуры. У большасці людзей Іркуцк асацыіруецца з Байкалам. Так што пры наведванні гэтага горада, з колькасцю насельніцтва больш за 600 тысяч чалавек, можна сумясціць уражанні: прагуляцца па прыгожаму гораду, і наведаць самае глыбокае возера на планеце.

  • Самара
    © Sputnik / Игорь Агеенко

    Адзін з гарадоў-мільённікаў Расіі, Самара раскінулася ўздоўж берагоў Волгі. Тут знаходзіцца самая доўгая ў Расіі набярэжная - яе працягласць складае каля 5 кіламетраў. Архітэктуры горада ўласціва змешванне стыляў - ад класікі, да сацыялістычнага канструктывізму і мадэрна. У ліку ўпадабаных месцаў турыстычных прагулак - Іверскі манастыр, Нацыянальны парк "Самарская Лука", Жыгулёўскі піўзавод, касмічны музей.

  • Волагда
    © Sputnik / Мария Плотникова

    Падарожжа ў Волагду прыйдзецца па душы аматарам паўночных пейзажаў і старажытнарускай прыгажосці. Тут захаваліся старажытныя цэрквы і традыцыйная драўляная забудова, а над усім гэтым велічна ўзвышаецца званіца старадаўняга Сафійскага сабора. Турыстычны і культурны цэнтр Волагды - Валагодскі крэмль, які стаіць на беразе ракі Волагды.

  • Краснадарскі парк Галіцкага
    © Sputnik / Виталий Тимкив

    Краснадар - сталіца Кубані - месца з багатай гісторыяй, культурны цэнтр рэгіёна і горад, па якім цікава прагуляцца. Напрыклад, парк Галіцкага ля стадыёна "Краснадар" узнагароджаны міжнароднай прэміяй Urban Parks Awards, якая прысуджаецца за ўклад у развіццё паркаў і грамадскіх прастор. З гэтым горадам многае звязана: на шляху ў Крым і Тамань тут бывалі Пушкін і Лермантаў, а ў гады Грамадзянскай вайны Екацярынадар, узяты Добраахвотніцкай арміяй Дзянікіна, па сутнасці стаў цэнтрам Белага руху на поўдні краіны.

  • Уладзівасток
    © Sputnik / Виталий Аньков

    Уладзівасток з яго стромкімі пагоркамі і падвеснымі мастамі на фоне акіяна часта параўноўваюць з яго Ціхаакіянскім братам Сан-Францыска. Захапляльныя ландшафты і багатая архітэктурная спадчына Уладзівастока дыхаюць сапраўднасцю і ўсходнім зачараваннем. Справа на фота - вантавы мост праз бухту Залаты Рог, на далёкім плане злева - вантавы мост праз праліў Басфор Усходні на востраў Рускі.

Тэги:
Расія, гарады