У Брэсцкай крэпасці рэканструктары паказалі затрымалі дыверсантаў

Брэсцкі гісторык: "Хачу рэканструяваць баі 22 чэрвеня ў родных мясцінах"

29
(абноўлена 15:49 22.06.2020)
Уладзімір Холад правёў у Брэсце ўжо 9 рэканструкцый апошняга мірнага дня напярэдадні пачатку Вялікай Айчыннай. А ў асабістай калекцыі берасцейца захоўваецца амаль 600 камплектаў гістарычнай ваеннай формы.

Брэсцкі рэканструктар Уладзімір Холад "варыцца" ў ваеннай тэме з юных гадоў. Гісторык дасканала вывучыў баявую гісторыю родных мясцін, а падлеткавае захапленне салдацкай формай ператварыў у стыль жыцця. Карэспандэнт Sputnik Арцём Кір'янаў на свае вочы пабачыў месцы баёў ля Белага возера і высветліў, якія таямніцы захоўвае гэтая параненая вайной зямля.

Хобі родам з дзяцінства

Лесу ў ваколіцах Белага возера ў 30 кіламетрах ад Брэста Уладзіміру Холаду знаёмыя з ранніх гадоў. Берасцеец па нараджэнні, сваё дзяцінства ён правёў у вёсцы Дубіца непадалёк, дзе нарадзіліся яго прадзед і дзед. Суседняя Прыбарава - радзіма продкаў Уладзіміра па лініі маці.

На церкви в Страдечи красноармейцы оборудовали наблюдательный пункт
© Sputnik Артем Кирьянов
На цэркве ў Страдзечы чырвонаармейцы абсталявалі назіральны пункт

"Хоць я з горада, летам жыў у вёсцы пастаянна. Па сутнасці, тут і вырас. Магу кошык сплесці, лыжку з дрэва выразаць. Малы быў, дома сядзець не хацелася. Вось мы тут з сябрамі ўсюды і бегалі. Таму ведаю ўсе сцежкі, лясныя дарогі", - распавядае спадар Уладзімір.

Родам з дзяцінства і цікавасць берасцейца да Вялікай Айчыннай. Для гэтай мясцовасці захапленне ня дзіўнае. Менавіта ў ваколіцах Дубіца 22 чэрвеня 1941-га завязаліся першыя баі новай вялікай вайны.

"Балазе было адразу дзве вёскі, дзе жыло шмат сведак тых падзей. З размоваў у мяне паступова складвалася агульная карціна той вайны. Хоць аднагодкі казалі: навошта табе гэтае трызненне - са старымі размаўляць?" - згадвае берасцеец.

Эта старая булыжная дорога помнит наступление Вермахта 22 июня 1941-го
© Sputnik Артем Кирьянов
Гэтая старая брукаваная дарога памятае наступ Вермахта 22 чэрвеня 1941-га

Таму, працягвае Уладзімір, у яго бібліятэчным фармуляры былі спрэс кнігі пра вайну. Дзіцем ён любіў збіраць мадэлі ваеннай тэхнікі, глядзець фільмы пра вайну. А пасталеўшы, берасцеец зацікавіўся салдацкай і афіцэрскай формай.
"Усё дзяцінства я ў гэтым варыўся. І дзед працаваў у крэпасці, мяне маленькім часта туды прыводзілі. Калі ты з дзяцінства расцеш у гэтых сценах, становішся, можна сказаць, чалавекам вайны", - дадае суразмоўца Sputnik.

"Форма каштоўная не сама па сабе"

"Першым у калекцыі стаў звычайны салдацкі камплект пасляваеннага выпуску. Мне было важна, што менавіта ў такой форме служыў мой дзед. Потым атрымалася знайсці абмундзіраванне ўзору Першай Сусветнай, у якой фатаграфаваўся прадзед", - распавядае суразмоўца агенцтва.

Историческую атмосферу помогают восстановить точные копии военной формы тех лет
© Photo : из личного архива В. Холода
Гістарычную атмасферу дапамагаюць аднавіць дакладныя копіі ваеннай формы тых гадоў

Чым больш часу праходзіла, тым больш узораў абмундзіравання станавілася ў калекцыі берасцейца. Уладзімір Холад успамінае: было цікава даведацца, чым адрознівалася, а чым была падобная, напрыклад, форма байцоў Чырвонай Арміі і Вермахта.

Так берасцеец сабраў амаль 600 камплектаў формы 16-ці розных ведамстваў: арміі, міліцыі, чыгункі, пракуратуры. У калекцыі не толькі салдацкая, але і афіцэрская экіпіроўка. Цікава, што ў збор Уладзімір уключыў і грамадзянскую вопратку эпохі 40-х: у ёй ваявалі партызаны.

Железнодорожная форма из коллекции брестского реконструктора засветилась и в фильме “Константин Заслонов”
© Photo : из личного архива В. Холода
Чыгуначная форма з калекцыі брэсцкага рэканструктара засвяцілася і ў фільме "Канстанцін Заслонаў"

У калекцыі прадстаўлены не толькі гістарычныя ўзоры, але і дакладныя сучасныя копіі. Калі першыя прызначаныя для будучай музейнай экспазіцыі, то другія выкарыстоўваюцца даволі часта. У іх здымаюць акцёраў кіно, у іх апранаюцца ўдзельнікі гістарычных рэканструкцый.

"Я і сам здымаўся ў двух фільмах. Абодва дакументальныя. Адзін быў пра жыццё Канстанціна Заслонава, другі - пра пагранічнікаў, якія служылі ў Брэсцкім раёне напярэдадні вайны", - заўважае гісторык.

В фильме “Лицом к лицу” Владимир Холод сыграл роль советского пограничника
© Photo : из личного архива В.Холода
У фільме "Тварам да твару" Уладзімір Холад сыграў ролю савецкага пагранічніка

Гонар калекцыі, на думку Уладзіміра, - рэдкі фрэнч выпуску 1920 года. У такіх хадзілі толькі дзяржаўныя дзеячы вышэйшага ўзроўню, камандуючыя франтоў. Гісторык тлумачыць, рэч гэтая рэдкая. А з улікам усёй калекцыі - мабыць, унікальная.

"Я купляю форму толькі для таго, каб яе захаваць. Не памятаю ні кошту, ні нават як яна да мяне патрапіла. Форма каштоўная не толькі сама па сабе - каштоўная ўся калекцыя. У мяне ёсць мара - адкрыць музей форменнага абмундзіравання. Каб кожны мог прыйсці, убачыць і нават дакрануцца да старых мундзіраў", - кажа суразмоўца агенцтва.

Сям'я з баявым характарам

Разам з цікавасцю да ваеннай вопраткі, працягвае Уладзімір Холад, прачнулася і цікавасць да гісторыі, якая стаіць за формай. Высветліць многае ўдалося яшчэ ў дзяцінстве дзякуючы сям'і. Прадзед і дзед брэсцкага рэканструктараў ў гады Вялікай Айчыннай актыўна дапамагалі мясцовым партызанам.

© Sputnik Артем Кирьянов
У брацкай магіле ў вёсцы Медна пахаваны салдаты і партызаны з гэтых месцаў, якія загінулі на працягу пяці гадоў вайны

Іван Фёдаравіч, прадзед Уладзіміра, тады быў рыбак. За польскім часам яму нават аддалі ў арэнду тутэйшае возера Таемнае. Са зменай улады мужчына дзейнасць не памяняў, з цягам часу стаў старшынёй мясцовага сельсавета. А ў вайну часта хадзіў у Маларыту нібыта па справах. Але на самой справе гэта была ціхая разведка.

"Па начах з дапамогай човена прадзед перапраўляў партызан праз Буг. Чакаў іх і потым перавозіў назад. У хату часта прыходзіў сувязны атрада. Сям'я была вялікая, чацвёра дзяцей. Рызыкаваў, можна сказаць, усім. Калі б немцы даведаліся - адразу б паставілі да сценкі", - кажа суразмоўца Sputnik.

Дзед жа, Уладзімір Іванавіч, - у гонар яго і назвалі брэсцкага гісторыка - у 16 гадоў пайшоў на фронт з роднай вёскі. Але яшчэ да службы ў войску падлетак паспеў праявіць сябе як сувязны партызанскага атрада. На яго рахунку - удзел у сапраўднай спецаперацыі вясковага маштабу.

В окрестностях станции Дубица прошло детство брестского реконструктора Владимира Холода
© Sputnik Артем Кирьянов
У ваколіцах станцыі Дубіца прайшло дзяцінства брэсцкага рэканструктараў Уладзіміра Холада

"Сын мясцовага лесніка служыў у паліцэйскім гарнізоне ў Маларыце. Адзін з партызанаў служыў там жа пад прыкрыццём. Хлопцы на нешта паспрачаліся, і гэты сын лесніка узяў у рукі вінтоўку. Пазней зброю з адбіткамі пальцаў закапалі ў яго на агародзе", - успамінае аповяд дзеда Уладзімір.

Тады стараста вёскі напісаў нямецкаму каменданту ліст. Маўляў, паведамляем, што мясцовы паліцай супрацоўнічае з партызанамі і перакідвае ім зброю. А чарговая вінтоўка закапана каля яго дома. Цыдулку з кошыкам ежы даверылі даставіць у гарнізон менавіта дзеду Уладзіміра Холада.

"Камендант пачаставаў яго шакаладкай, а ў гарнізоне якраз ішлі катаванні. Дзед пачуў крыкі і падумаў, што яго таксама цяпер пачнуць катаваць. Так што шакаладка з рук выпала, і ён ад Маларыты да Дубіцы проста бег! А сына лесніка праз некалькі дзён паліцэйскія самі павесілі", - дадае берасцеец.

В здешних лесах регулярно задерживали диверсантов
© Photo : из личного архива В. Холода
У тутэйшых лясах рэгулярна затрымлівалі дыверсантаў

Загад запоўніць медальёны

Амаль 13 тысяч салдат чатырох стралковых дывізій 4-й арміі перадыслакаваліся ў раён Белага возера з Мазыра яшчэ ў маі 41-га. Тут салдаты ўладкоўвалі лагера, стрэльбішча, назіральныя пункты, агнявыя кропкі. Сілы ўздоўж Заходняга Буга размеркавалі па раёнах, прылеглых да мастоў праз раку.

Звычайнай справай у апошнія дні мірнага жыцця сталі пажары ў глыбіні савецкай тэрыторыі. Суразмоўца агенцтва тлумачыць: Вермахт "прыстрэльваюць" да мясцовасці. А людзі добра разумелі, да чаго ўсё ідзе.

"За тыдзень да пачатку вайны салдатам загадалі запоўніць медальёны. Многія адмаўляліся: па прымеце гэта азначала, што цябе абавязкова заб'юць. Усе ведалі пра пакт Молатава-Рыбентропа, але камандны склад выразна разумеў, для чаго сюды перакінулі войскі", - распавядае Уладзімір Холад.

Один из семи найденных на месте раскопок солдатских медальонов
© Photo : 52-й поисковый батальон ВС РБ
Байцы Чырвонай арміі адмаўляліся запаўняць медальёны, лічачы гэта дрэнны прыкметай

Да таго моманту тры пераправы праз Буг - у Страдзечы, Дамачова і Тамашоўка - ужо былі занятыя войскамі Вермахта. Таму менавіта тут байцы Чырвонай Арміі рыхтаваліся сустрэць праціўніка. І на досвітку 22 чэрвеня ціхая мясцовасць на поўдні Брэсцкага раёна апынулася ў цэнтры ваенных дзеянняў.

Адзін з першых і самых сур'ёзных баёў разгарнуўся як раз на мосце ў Страдзечы. Хоць вёску ўтрымаць не атрымалася, байцы вялі абарону больш за пяць гадзін: салдаты адстрэльваліся з будынка станцыі на заходнім баку вёскі. Наступ працягнуўся ў напрамку Белага возера.

"Дзед расказваў, што чуў стральбу. Бачыў, як немцы адступалі праз Дубіцу. Кажуць, на дубе тады сядзеў кулямётчык-татарын. Амаль тры гадзіны ён адстрэльваўся, паклаў амаль трыццаць немцаў. А потым падарваў сябе гранатай, каб не патрапіць у палон", - распавядае Уладзімір Холад.

С этого 400-летнего дуба оборону вел пулеметчик-татарин, убивший около 30 солдат Вермахта
© Sputnik Артем Кирьянов
З гэтага 400-гадовага дуба абарону вёў кулямётчык-татарын, які забіў каля 30 салдат Вермахта

Параненая зямля

Зараз Белае возера і яго наваколлі - папулярнае для адпачынку месца. Дзясяткі людзей шпацыруюць па гэтых лясах кожны дзень, але часцей за ўсё прымаюць сляды даўно мінулай вайны за натуральныя няроўнасці.

"А на самой справе гэта і варонкі, і акопы, і адзінкавыя ячэйкі для вядзення бою. На месцы ваенных лагераў засталіся паглыбленні пад бліндажы, стрэльбішча. Дзед расказваў, раней тут часта ляжалі снарады, нават гарматы стаялі. Сталы, палявыя кухні, зброя - мясцовыя нядрэнна тады разжыліся. Самі разумееце, жылі небагата", - распавядае спадар Уладзімір.

Такими окопами изрезан не один гектар леса в районе Белого озера под Брестом
© Sputnik Артем Кирьянов
Такімі акопамі спаласованы не адзін гектар лесу ў раёне Белага возера пад Брэстам

Цікавасць да месца не знікла і сёння. Раз-пораз у старых паглыбленнях з'яўляюцца свежыя сляды чорных капальнікаў. "Археолагі", дарэчы, не так даўно адкрылі стаянку партызанскага атрада. А часам і шукаць на месцы баёў нічога не трэба: часцяком гільзы цэлымі россыпамі самі паказваюцца з-пад моху ці верхняга пласта зямлі.

Час ад часу здараюцца сумныя знаходкі. Гісторык успамінае, што знаходзілі тут і павярхоўныя пахаванні салдат, і чарапы. Гэта нядзіўна: пасля бітваў мясцовыя адразу ж хавалі загінулых. Некаторых пазней перапахавалі ў брацкіх магілах, але адшукаць усе астанкі тады не атрымалася.

Владимир Холод: “В стволах деревьев до сих пор находятся осколки снарядов”
© Sputnik Артем Кирьянов
Уладзімір Холад: "У ствалах дрэў дагэтуль знаходзяцца аскепкі снарадаў"

"Адкуль гэтыя чарапы маглі ўзяцца? Вёсак тут ніколі не было. Так што хаваць тут маглі толькі байцоў сорак першага. А загінула іх не менш як сто чалавек", - заўважае суразмоўца агенцтва.

"Рэканструкцыя - гэта не проста стралялкі"

Дзевяць гадоў таму дзіцячае захапленне Уладзіміра Холада прыняло новую форму. 21 чэрвеня 2011-га ён правёў у Брэсце сваю першую рэканструкцыю апошняга мірнага дня напярэдадні вайны. Тады на Савецкай вуліцы рэканструктары паказалі, чым 21 чэрвеня 1941-га займаліся памежнікі, што рабілі мясцовыя жыхары. Сцэнар напісалі на падставе ўспамінаў гараджан і жыхароў раёна.

"Нам хацелася не проста выйсці ў форме дзеля масавых сцэн, каб пакрасавацца і стрэльнуць пару разоў. Хацелася паказаць падзеі такімі, якімі яны былі. Рэканструкцыя - гэта не проста стралялкі і пераапрананні. Так, гэта збольшага спектакль. Але спектакль пра праўду, якой бы яна ні была", - тлумачыць суразмоўца агенцтва.

© Photo : из личного архива В. Холода
Зруб для будынка пагранзаставы рэканструктары таксама стварылі сваімі рукамі

З цягам часу рэканструкцыя перамясцілася на тэрыторыю крэпасці. У апошні раз Уладзімір Холад і яго каманда паказвалі берасцейцам жыццё пагранзаставы напярэдадні вайны. Тое, як працавалі дыверсанты, як складваліся ўзаемаадносіны мясцовых і памежнікаў, якім быў салдацкі побыт.

"Для гэтага я нават паехаў у лясгас. Сам валіў дрэвы з леснікамі, каб скласці зруб для імітацыі будынка заставы. У нас і памежны слуп свой быў - ад сучаснасці і не адрозніш", - заўважае Уладзімір.

При реконструкции используется не только военная, но и гражданская одежда 40-х годов минувшего столетия
© Photo : из личного архива В. Холода
Пры рэканструкцыі выкарыстоўваецца не толькі ваенная, але і цывільнае адзенне 40-х гадоў мінулага стагоддзя

З таго моманту брэсцкі гісторык стаў ссоўваць акцэнт рэканструкцыі з падзеяў у Брэсце на баі ў Брэсцкім раёне. У гэтым годзе з-за эпідэміі ўсе мерапрыемствы Дня памяці і смутку ў горадзе адмянілі. Але ў наступным годзе Уладзімір плануе правесці пастаноўку калі не ў новым фармаце, то сапраўды ў новым месцы.

"Мару правесці рэканструкцыю ў родных мясцінах. Мне здаецца, іх гісторыя таго заслугоўвае. Ды і калі бачыш увагу людзей, захопленыя вочы... Разумееш, што гэта важна. Заўсёды прыемна пачуць: так, гэта праўда, мае бабулі і дзядулі тое ж самае распавядалі ", - заключае суразмоўца Sputnik.

29
Тэги:
Вялікая Айчынная вайна (1941-1945), Брэст
Артыст Уладзімір Гасцюхін

Пуцін узнагародзіў ордэнам Дружбы народнага артыста Беларусі Гасцюхіна

22
(абноўлена 12:12 08.06.2021)
Папулярнаму акцёру і рэжысёру ў гэтым годзе споўнілася 75 гадоў, ён працягвае здымацца ў кіно і тэлепраектах.

МІНСК, 8 чэр - Sputnik. Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін падпісаў указ аб узнагароджанні ордэнам дружбы акцёра Уладзіміра Гасцюхіна, адпаведны дакумент апублікаваны на інтэрнэт-партале прававой інфармацыі.

"За вялікі ўклад ва ўмацаванне дружбы, супрацоўніцтва і ўзаемаразумення паміж народамі Расіі і Беларусі ўзнагародзіць ордэнам дружбы Гасцюхіна Уладзіміра Васільевіча, грамадзяніна Рэспублікі Беларусь", - гаворыцца ў тэксце.

Заслужаны артыст РСФСР і народны артыст Беларусі Уладзімір Гасцюхін у сакавіку адсвяткаваў юбілей - 75 гадоў.

Гасцюхін нарадзіўся ў Свярдлоўску, у 1970 годзе скончыў Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва імя Луначарскага. З 1981 года - акцёр Мінскага Тэатра-студыі кінаакцёра.

За паўвекавую творчую дзейнасць на рахунку акцёра больш за сотню роляў як у кіно, так і тэатры. Акрамя таго, ён выступае і як кінарэжысёр: у гэтай якасці Гасцюхін паставіў фільм "Ботанический сад".

Вядомасць Гасцюхіну прынеслі фільмы "Охота на лис", "Большая игра", "Сын за отца", папулярныя былі яго ролі ў такіх серыялах, як "Дальнобойщики", "1943", "Без права на выбор" і іншых.

За прафесійныя заслугі Гасцюхін быў узнагароджаны шэрагам прэмій і дзяржаўных узнагарод, у тым ліку - міжнародных. Ён член Міжнароднай славянскай акадэміі, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага кінафоруму "Залаты Віцязь", заслужаны артыст РСФСР, народны артыст Рэспублікі Беларусь.

Гасцюхін таксама быў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны, затым - ордэнам Францыска Скарыны, прэміяй Саюзнай дзяржавы ў галіне літаратуры і мастацтва.

Акцёр да цяперашняга часу здымаецца ў кіно і тэлепраектах.

Чытайце таксама:

22
Тэги:
кіно, рэжысёр, акцёр, Уладзімір Гасцюхін, Беларусь, артыст, Уладзімір Пуцін
Тэмы:
Саюзная дзяржава Беларусі і Расіі
Народная артыстка Беларусі Людміла Бржазоўская

Споведзь неабыякавага і гарачага сэрца

52
(абноўлена 15:07 03.06.2021)
Ёй захапляўся знакаміты італьянскі рэжысёр Франка Дзефірэлі. Яе вельмі часта параўноўвалі з галівудскай зоркай Одры Хэпберн. 4 чэрвеня юбілей адзначае народная артыстка Беларусі, легендарная балерына Людміла Бржазоўская.

Людміла Генрыхаўна аддала Вялікаму тэатру больш за пяцьдзесят гадоў: спачатку бліскала на яго падмостках, а сёння яна - педагог-рэпетытар, можна сказаць, правая рука балетмайстра. У дзень 75-годдзя Людмілы Бржазоўскай мы ўспомнілі словы некалькіх вялікіх людзей аб выбітнай балярыне.

Твор мастацтва

"Танец Людмілы Бржазоўскай - ланцуг імгненняў, з якіх складаецца споведзь неабыякавага і гарачага сэрца. Яна сама - твор мастацтва", - казаў пра балярыну знакаміты скульптар Заір Азгур. І гэта не перабольшанне.

Тата Людмілы быў мастаком. Яна часта забягала да яго, ды і ў іншыя майстэрні па суседству. Побач жыло шмат мастакоў, у тым ліку і Барыс Забораў. Будучы яшчэ зусім юнай яна часта пазіравала бацьку. Калі дачка ўжо працавала ў тэатры, ён прыходзіў на спектаклі, назіраў, а потым маляваў. Але сваёй любімай карцінай Людміла Генрыхаўна называе партрэт пэндзля Аляксандра Шастакова, які захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі.

Пецярбургскі трыўмф

З вялікім рускім балетмайстрам  Леанідам Якабсонам Бржазоўскай пашчасціла сустрэцца ў Пецярбургу, куды яе з партнёрам Юрыем Траяном беларускі тэатр адправіў на заняткі па ўдасканаленні майстэрства. Харэограф не спяваў дыфірамбаў маладой пары, але адным учынкам сказаў вельмі многае.

Людмила Бржозовская и Юрий Троян
© Photo : НАБТ РБ
Людміла Бржазоўская і Юрый Траян каля 20 гадоў былі парай не толькі на сцэне, але і ў жыцці

Справа была ў пачатку 1970-х. Юрый і Людміла займаліся ў розных педагогаў, чулі шмат пахвальных водгукаў. Але яны хацелі ведаць меркаванне мэтра, таму запісаліся да яго. Яны выканалі перад Якабсонам сучасны нумар "Тры прэлюдыі" Скрабіна. Харэограф паглядзеў і адразу ж выклікаў свайго дырэктара, той прыбег, паставіў на раяль чамаданчык, адкрыў яго, дастаў нейкія паперы і сказаў: "Вось кватэры ў Пецярбургу, выбірайце сваю! .." І што Людміла з Юрыем? Яны падзякавалі за такую ​​высокую ацэнку і вярнуліся ў Мінск. Да таго часу Людміла ўжо танцавала "Лебядзінае возера" ў беларускім Вялікім, наперадзе яе чакалі "Жызэль", "Спячая прыгажуня" і іншыя выдатныя партыі ў спектаклях Елізар'ева.

Цудоўныя Адам і Ева

У жыцці Людмілы Бржазоўскай было мноства выдатных сустрэч. Але адну яна запомніла на доўгія гады. Воляю выпадку патрапілі з Юрыем Траянам ў Рым на кінафестываль. Іх запрасілі замест захварэлай балерыны з маскоўскага Вялікага тэатра.

Людміла Генрыхаўна ўзгадвае: "Рэпетыцыі праходзілі ў Рымскай оперы. У канцэрце ўдзельнічалі сусветныя зоркі. Толькі глядзець на іх ужо было велізарным задавальненнем, а тут мы апынуліся з імі на адной сцэне. Памятаю, на рэпетыцыі акцёр Альберта Сорда, гледзячы ў праграму, з усмешкай спытаў у нас: "Вы танцуеце "Адама і Еву"? А касцюмы ў вас натуральныя"» Я ўжо сумелася і адказала: "Не, сінтэтычныя". Канцэрт вяла вядомая актрыса Джульета Мазіна, пазней яна прыйшла з унучкай да нас у грымёрную і сказала ёй: "Глядзі, як прыгожа - гэта рускі балет".

А пасля канцэрта пара была запрошана ў ложу да прэзідэнта Італіі. Нечакана да балярыны падышоў мужчына ў смокінгу, павіншаваў, паднёс прэзенты - духі. "Гэта вам і вашаму Адаму", - сказаў ён. Касцюмер, якая дапамагала Людміле пераапранацца, па-італьянску эмацыйна размахваючы рукамі, стала крычаць: "Франка Дзефірэлі! Франка Дзефірэлі!" Людміла ж, якая захаплялася яго фільмамі, не пазнала куміра, але была ўсцешана такой увагай.

Пацалаваная Богам

Мастацкі кіраўнік Вялікага тэатра Беларусі, народны артыст СССР і Беларусі Валянцін Елізар'еў шмат гадоў не перастае захапляцца Людмілай Бржазоўскай. Не толькі як балярынай, але і як чалавекам і педагогам:

"Людміла Генрыхаўна ўвайшла ў маё сэрца і маю творчасць, калі мне было 26 гадоў. Яна выдатны чалавек і дзіўна таленавітая балерына. Божачка яе пацалаваў - гэта абсалютна дакладна. Я вельмі рады, што нашы шляхі аднойчы перасекліся - і мы сутыкнуліся ў творчасці. Яна стала выканаўцай усіх галоўных партый у маіх балетах. Яна дзіўна тонка магла перадаць харэаграфічны тэкст, які я ствараў, дапаўняючы вобраз сваім разуменнем сэнсаў, укладваючы ў ролю сваю індывідуальнасць. А як гучаць і пра многае кажуць яе твар, рукі, пластыка! .. Яна той рэдкі чалавек, які ўсё сваё жыццё прысвяціў Беларусі, нашаму тэатру і мастацтву".

Чытайце таксама:

52
Тэги:
балет
Адпачынак на рацэ Прыпяць

За ўсю гісторыю метэаназіранняў: тэмпературны рэкорд чэрвеня пабіты ў Беларусі

3
(абноўлена 17:10 23.06.2021)
Тэмпературныя рэкорды сіноптыкі звычайна фіксуюць у ліпені і жніўні, але ў 2021-м годзе першы летні месяц здзівіў усіх.

МІНСК, 23 чэр - Sputnik. У аўторак у Беларусі быў зафіксаваны тэмпературны рэкорд 35,9 градусы, паведаміў начальнік службы метэаралагічных прагнозаў Белгідрамета Аляксандр Бяганскі.

Тэмпературныя рэкорды месяца былі ўсталяваны ў аўторак на шэрагу станцый па ўсходзе Беларусі: на большай частцы Гомельскай, Магілёўскай і па ўсходзе Віцебскай і Мінскай абласцей.

"Учора максімум быў зафіксаваны 35,9 градусы на метэастанцыі "Кастрычнік" (Гомельская вобласць). Гэта была самая высокая тэмпература па краіне за ўсю гісторыю назіранняў у чэрвені - парадку 120-130 гадоў", - сказаў Sputnik Бяганскі.

Ён удакладніў, што гаворка ідзе пра самы гарачы чэрвень, абсалютныя гадавыя рэкорды не перавышаны, так як яны значна вышэй. "Мы пакуль на іх не прэтэндуем. Максімумы характэрны звычайна для ліпеня і жніўня, усе рэкорды звычайна прыпадаюць на гэтыя перыяды", - дадаў начальнік службы.

З 23 па 25 чэрвеня з-за спякоты беларускія сіноптыкі ўсталявалі чырвоны ўзровень небяспекі. У большасці рэгіёнаў слупок тэрмометра падбіраецца да адзнакі +34 градусы.

Белгідрамет прагназуе, што спёка ў Беларусі захаваецца да канца тыдня, але дададуцца дажджы з навальніцамі. У апошнія выхадныя чэрвеня тэмпература пачне зніжацца.

Чытайце таксама:

3
Тэги:
Лета, сіноптыкі, Беларусь, тэмпературны рэкорд, Гідраметэацэнтр Рэспублікі Беларусь