Пятрусь Броўка

Народны паэт і заслужаны навуковец: сёння нарадзіўся Пятрусь Броўка

4874
(абноўлена 08:42 25.06.2020)
Народны паэт Беларусі Пятрусь Броўка нарадзіўся 25 чэрвеня 1905 года. Чытайце шмат цікавостак у даведцы Sputnik.

Без творчасці Пятруся Броўкі складана ўявіць сабе як беларускую паэзію, так і гісторыю беларускай культуры ХХ стагоддзя. У савецкія часы ён быў шырокапрызнаным паэтам — яму былі прысвоены званні народнага паэта Беларусі і заслужанага дзеяча навукі Беларускай ССР. Яго творчасць прасякнута у роўнай ступені як ідэалогіяй, так і лірыкай.

Творчасць маладога Броўкі

Свой першы верш "Ой, не шапчы, мая бярозка" Броўка напісаў у 1926 годзе, з чаго і пачаўся яго літаратурны шлях. Ключавым момантам у яго творчай біяграфіі стаў прыезд у Мінск і паступленне ў БДУ на літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне педагагічнага факультэта. У сталіцы Броўка становіцца актыўным удзельнікам літаратурнага жыцця, уваходзіць у склад "Маладняка".

Церемония вручения Ленинской премии в области литературы, искусства и архитектуры1962-го года в Кремле
© Sputnik / В. Малышев
Цырымонія ўручэння Ленінскай прэміі ў галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры 1962-га ў Крамлі

Творчасць маладога паэта прасякнута ідэалогіяй, лозунгамі і заклікамі. Часам іх нават занадта шмат. На пачатку 30-х выходзяць кнігі паэзіі "Гады, як шторм", "Прамова фактамі", "Цэхавыя будні", у якіх зашмат заклікаў, бадзёрай аптымістычнай рыторыкі, абстрактнай планетарна-касмічнай вобразнасці.

Малады аўтар поэцізіраваў "цэхавыя будні", канстатаваў факты і падзеі, славіў будаўніцтва сацыялізму і нават заклікаў "машыну любіць як сябе".

Як адзначылі крытыкі — сучаснікі Броўкі, "бяда маладога паэта заключалася ў тым, што на яго занадта моцна паўплывала афіцыйная ідэалогія, і ён паспяшаўся адгукнуцца на павярхоўна зразумелыя патрэбы дня і заклікі партыі, выказваўся дэкларатыўна, думаў схемамі і лозунгамі".

Словам, малады Броўка далучыўся да тых паэтаў, для якіх рыфма была, па Маякоўскаму, "лозунгом, кнутом и плетью".

Эпічнасць у творах ваеннага часу

Паэзія Броўкі ваеннага часу прыкметна мяняецца — становіцца больш цвёрдай, акрэсленай, мужнай. Так, традыцыйным нацыянальна-фальклорным матывам пасеву ў творы "Будзем сеяць, беларусы!" (1942) паэт кажа аб непераможнасці беларускага народа, веры ў вечнае красаванне жыцця на роднай зямлі.

У ваенны час Пятрусь Броўка стварыў некалькі эпічных твораў, сярод якіх лепшай лічыцца паэма "Беларусь" (1943). Самыя яркія мясціны твора напісаны з эмацыянальнай пранікнёнасцю, гераічным і патрыятычным пафасам. Адметным з'яўляецца ў творы зварот да тых падзей гістарычнага мінулага, калі вырашаўся лёс нашага народа, яго свабоды і будучыні.

З лірычнай пранікнёнасцю ў свет асабістых чалавечых перажыванняў напісаны вершы "Рана", "Спатканне", у якіх з усёй уласцівай Броўке выразнасцю распавядаецца пра тое, што значылі для салдата-франтавіка радзіма, яе краявіды, вобразы блізкіх і родных людзей.

Вобразнасць і лірычнасць у сталы перыяд

Асабліва ярка паэтычны талент Петруся Броўкі разгарнуўся ў 60-70-я гады, якія сталі надзвычай важным і плённым этапам яго творчасці. Гэты час аказаўся ўраджайным на кнігі паэзіі — выйшлі ў свет зборнікі "Пахне чабор" (1959), "Далёка ад дому" (1960), "Сярод чырвоных рабін" (1969), "Калі ласка" (1972) і інш. Прыкметна пашырыліся вобласці творчага выяўлення паэта, узмацніўся гуманістычны пафас яго паэзіі. У 60-я гг. паэтаў голас пацішэў, зрабіўся задушэўна-цёплым, мяккім, сапраўды прывабным.

Председатель Союза писателей Белоруссии Петрусь Бровка
© Sputnik / Яков Берлинер
Старшыня Саюза пісьменнікаў БССР Пятрусь Броўка

Хоць паэт працягваў сплочваць даніну грамадска-палітычным тэмам, тым не менш верх y яго творчасці ўзяў лірызм ці, інакш кажучы, тэма душы, тэма лірычных настрояў і перажыванняў. Прыкладам самай высокай паэзіі ў творчасці Петруся Броўкі могуць служыць вершы "Пахне чабор…", "Як ліст дубовы…", "Ты, мая пчолка", "Калі надыдзе час спачыну…" і многія іншыя, y якіх ён паказвае сябе як выдатны майстар лірычнага слова.

У сваіх паэтычных пейзажах Пятрусь Броўка вельмі вобразна і маляўніча раскрывае непаўторны воблік роднай зямлі. Мастак вядзе даверную, пачуццёвую гутарку з лесам, дрэвам, пчалой, ён натхнёна і адухоўлена паэтызуе неба і раку, спевы птушак, поры года (вершы "Мая Ушачка", "Зімовыя малюнкі", "Восенню", "Раніцу люблю…", "Вясновы дождж", "Ты, мая пчолка", "Здаецца, дуб ca мной гаворыць…").

Пятруся Броўкі не стала 24 сакавіка 1980 года ў Мінску.

Чытайце таксама:

4874
Тэги:
Паэт, біяграфія, Пятрусь Броўка, Беларусь
Старшыня Савета Федэрацыі Валянціна Мацвіенка

Мацвіенка: поспех парламенцкай дыпламатыі вызначаюць чалавечыя адносіны

13
(абноўлена 09:34 30.06.2020)
Чаму нельга навязваць адзіны стандарт дэмакратыі? З кім і як супрацоўнічаюць расійскія заканадаўцы? Ці складана працаваць ва ўмовах абмежаванняў з-за COVID-19? На гэтыя пытанні адказала спікер Савета Федэрацыі Валянціна Мацвіенка.

— Чаму менавіта Расія выступіла з ініцыятывай установы Міжнароднага дня парламентарызму? І ці можна казаць па завяршэнні двух гадоў, што дадзеная ініцыятыва запатрабаваная міжнароднай парламенцкай супольнасцю?

— Выступіўшы з ініцыятывай унясення гэтага дня ў каляндар ААН, Расія тым самым прадэманстравала сваю перакананасць у стваральным патэнцыяле, кансалідуючай сіле парламенцкай дыпламатыі. Я, асабіста, лічу менавіта так. Пры ўсёй рознасці поглядаў, тое, што нас, парламентарыяў, аб'ядноўвае, пераважвае над тым, што нас падзяляе.

Парламентарыі - не прафесійныя чыноўнікі, гэта прадстаўнікі выбаршчыкаў, звычайных людзей. А людзі ўсюды ў свеце хочуць увогуле аднаго - бяспечнага і шчаслівага жыцця для сябе і сваіх дзяцей. Шчыра кажучы, мяне здзіўляе, што ідэя свята нікому раней не прыйшла ў галаву, бо гэта, па сутнасці, самае дэмакратычнае свята, паколькі парламентарызм - асяродак любой дэмакратычнай сістэмы.

Вядома, два гады - тэрмін невялікі. Але за гэты час у нас прайшло дастаткова міжнародных мерапрыемстваў, сустрэч, каб пераканацца: ініцыятыва атрымала станоўчы водгук з боку парламентаў і парламентарыяў, міжнароднай супольнасці ў цэлым.

— У сродках масавай інфармацыі, экспертнай супольнасці можна пачуць меркаванне, што ў наш час бурнага развіцця тэхналогій, хуткіх зменаў практычна ва ўсіх сферах жыцця ў наяўнасці тэндэнцыя да зніжэння ролі парламентаў, міжпарламенцкага супрацоўніцтва. Тым самым і Міжнародны дзень парламентарызму - свята учорашняга дня?

— Мне здаецца, жыццё паказвае адваротнае. Так, свет змяняецца, змяняюцца і патрабаванні да якасці законаў, якія прымаюць, і да працы парламентаў. Але прымяншэнне іх ролі дакладна не адбываецца. І, упэўненая, не адбудзецца. Без парламента няма і не можа быць рэальнага ўдзелу грамадзян у прыняцці найважнейшых рашэнняў, кіраванні справамі дзяржавы. Вы кажаце аб развіцці тэхналогій, але ж гэта развіццё мае сэнс, толькі калі яно ідзе ў інтарэсах грамадства, у інтарэсах чалавека. А гэтага не дасягнуць без улады, якая прадстаўляе інтарэсы людзей. Тэхналогіі павінны працаваць на правы і магчымасці людзей, а не падмяняць або, тым больш, адмяняць іх. Гэта і ёсць формула, якая гарантуе, на мой погляд, захаванне значэння інстытутаў парламентарызму, тым больш падчас пераменаў. Так што дзень парламентарызму - цалкам сапраўды не свята учорашняга дня. Хутчэй, наадварот.
Па маім перакананні, роля парламентаў пры прыняцці любых грамадска значных рашэнняў ва ўсім свеце будзе толькі ўзрастаць. І ў нацыянальных, і ў міжнародных справах. Я цяпер ужо бачу гэтую тэндэнцыю на прыкладзе парламентаў, якія ўваходзяць у МПА СНД, у Міжпарламенцкі Саюз. У нашым шматпалярным свеце ўсе пытанні павінны вырашацца толькі шляхам перамоваў, нельга дапусціць дамінавання чыяго-небудзь "адзіна правільнага" пункту гледжання. І толькі міжпарламенцкая дыпламатыя ў дадатак да дыпламатыі традыцыйнай здольная выканаць гэты баланс.

Пры гэтым дзейнасць парламента не ёсць нешта застылае, дадзенае раз і назаўжды. Яна павінна быць адэкватнай выклікам часу. Мы, у Расіі, прытрымліваемся гэтага правіла. Цяпер праводзіцца галасаванне па папраўках у Канстытуцыю. Яны захоўваюць Расію як дзяржаву з моцнай прэзідэнцкай уладай, што адказвае гістарычным і сучасным рэаліям нашай краіны. І разам з тым умацуюцца паўнамоцтвы Савета Федэрацыі і Дзяржаўнай Думы.

Такая воля часу. Моцны парламент - моцная дэмакратыя - моцная краіна.

— Эпідэмія каронавіруса не магла не адбіцца на сувязях парламентарыяў розных краін, іх інтэнсіўнасці. Але наколькі гэта, на Ваш погляд, крытычна для міжнародных адносін? Як будуецца сёння міжнародная дзейнасць Савета Федэрацыі?

— Эпідэмія, зразумела, паўплывала, але не крытычна. Ні на адным кірунку праца не была спыненая, на некаторых нават развівалася, дзякуючы сучасным тэхналогіям. Вядома, за месяцы вымушанай ізаляцыі ўжо хочацца асабістых зносін з людзьмі. Жывы кантакт дае зусім іншы ўзровень зносін, разумення ў перамовах. Здавалася б, у чым розніца? Па відэасувязі гэтак жа глядзіш адзін на аднаго, гэтак жа бачыш эмоцыі, але ўсё ж чагосьці не хапае, нейкіх дробязяў, якіх ніякая відэасувязь перадаць не зможа.

Разам з тым жыццё паказвае - любыя цяжкасці пераадольныя, было б жаданне. Тым больш, што ў апошнія гады сумесна з нашымі саюзнікамі і партнёрамі ў сферы міжпарламенцкага супрацоўніцтва мы зрабілі шэраг крокаў, якія, лічу, надалі новы імпульс яго развіццю.

Нагадаю дзве ініцыяваныя расійскай дэлегацыяй рэзалюцыі, якія былі прынятыя МПС у апошнія гады. Яны тычыліся недапушчальнасці ўмяшання ў справы суверэнных дзяржаў і навязвання ім нейкі быццам бы адзіна прымальнай, "класічнай" мадэлі дэмакратыі. Такой мадэлі няма і быць не можа. Кожная краіна мае права свабодна выбіраць тую форму дэмакратычнага ўладкавання, якая адказвае яе нацыянальным і гістарычным асаблівасцям, сучасным палітычным рэаліям. Менавіта наша краіна стала аўтарам абодвух дакументаў, якія ставяць заслон любым спробам ціску, дыктату ў міжнародных адносінах. Прынцыповую пазіцыю заняла Старшыня Саюза Габрыэла Куэвас Барон і ў сувязі з санкцыямі, уведзенымі асобнымі краінамі ў адносінах да парламентарыяў. Мы глыбока перакананыя, што санкцыі супраць народных выбраннікаў - гэта, па сутнасці, санкцыі супраць самога народа і супраць дэмакратыі. Рады, што гэта наша бачанне знайшло разуменне і падтрымку ў кіраўніцтва самай вялікай парламенцкай арганізацыі свету.

Адна з найважнейшых тэм сучаснага міжнароднага парламентарызму - прасоўванне культурнай разнастайнасці праз дыялог. Бо гэта альтэрнатыва канфліктам, санкцыям і войнам. Расія выступіла з ініцыятывай правесці Сусветную канферэнцыю па міжрэлігійным і міжэтнічным дыялогу з удзелам кіраўнікоў дзяржаў, парламентарыяў і лідараў сусветных рэлігій. Гэта прапанова была падтрымана ў выніковай дэкларацыі 137-й Асамблеі МПС, якая адбылася ў 2017 годзе ў Санкт-Пецярбургу, і затым ўвайшла ў рэзалюцыю Генеральнай Асамблеі ААН. Сусветная канферэнцыя павінна адбыцца 21 мая 2022 года ў Расіі. Падрыхтоўка да яе ўжо ідзе. Прыкладзем усе намаганні да таго, каб гэты важнейшы сусветны форум стаў не толькі падзеяй у палітычным парадку 2022 года, але і пацвярджэннем статусу Расіі як унікальнай пляцоўкі, на якой сустракаюцца, дамаўляюцца, а калі трэба і пагаджаюцца культуры, нацыі, рэлігіі, палітычныя сілы.

Мы дамагліся зняцця ўсіх абмежаванняў у дачыненні да нашай дэлегацыі ў Парламенцкай Асамблеі Рады Еўропы. Гэта далося нялёгка, але дзякуючы занятай намі цвёрдай пазіцыі дыскрымінацыя расійскай дэлегацыі засталася ў мінулым. Значэнне гэтай падзеі цяжка пераацаніць. Бо тым самым мы наглядна паказалі, што ў сферы міжпарламенцкага ўзаемадзеяння дыскрымінацыя не дапушчальная. Але справа не толькі ў аднаўленні справядлівасці, вяршэнстве права і сапраўднай дэмакратыі над палітычнымі гульнямі. Мы разлічваем на канструктыўнае ўзаемадзеянне ў рамках ПАСЕ і вярнуліся сюды не ваяваць, зводзіць рахункі, а працаваць на карысць народаў Еўропы, усіх народаў планеты.

Працягваем супрацоўніцтва ў двухбаковым фармаце. Так, нядаўна я ў рэжыме відэаканферэнцыі правяла перамовы з маім калегам Старшынёй Сената Французскай Рэспублікі Жэрарам Ларшэ. Мы абмеркавалі сумесны расійска-французскі даклад "Расія - Францыя: за парадак дня, заснаваны на даверы".

Нагадаю, што гэта ўжо другі такі даклад, і мы бачым у ім сур'ёзны ўнёсак парламентаў у пашырэнне палітычнага дыялогу паміж Расіяй і Францыяй, у фарміраванне двухбаковага парадку дня на будучыню, паколькі даклад - не проста зверка гадзіннікаў, але і свайго роду "дарожная карта" далейшых дзеянняў, якая ахоплівае самыя розныя сферы ўзаемадзеяння. Гэта той выпадак, калі парламенты апярэджваюць іншыя палітычныя кантакты і па-свойму задаюць тон на будучыню.

Думаю, што сёння ўжо можна казаць пра агульнае імкненне парламентарыяў нашых краін сфармаваць новы стыль у міжнародных адносінах. Менавіта ў гэтым рэчышчы варта разглядаць, у прыватнасці, прапанову расійскіх сенатараў стварыць міжнародную перамоўную пляцоўку парламенцкага ўзроўню ў мэтах захавання міжнароднай дагаворнай базы па скарачэнні ўзбраенняў.

Падрыхтоўка падобных сумесных дакладаў, на мой погляд, - вельмі эфектыўная форма ўзаемадзеяння парламентарыяў. Мы ўжываем яе і ва ўзаемадзеянні з парламентамі іншых краін. Так, цяпер профільныя камітэты Савета Федэрацыі і Сената Італьянскай Рэспублікі працуюць над дакладам, што тычацца будучыні адносін Расійскай Федэрацыі і Італіі. Яго прэзентацыя можа адбыцца ўжо ў гэтым годзе.

Мы ў Расіі лічым краіны СНД нашымі стратэгічнымі партнёрамі. Яшчэ раз пераканалася ва ўзаемнасці, знаходзячыся ў пачатку сакавіка з візітам у Беларусі. З задавальненнем магу канстатаваць, што падрыхтоўка да VII Форуму рэгіёнаў Беларусі і Расіі, які будзе прысвечаны гістарычнай спадчыны Вялікай Перамогі над нацызмам, працягваецца. Падчас праведзенага 16 чэрвеня паседжання Аргкамітэту папярэдне ўзгоднены даты правядзення Форуму з 23 па 25 верасня 2020 года.

У многіх сенатараў наладжаны прамыя кантакты з калегамі з замежных краін. Яны часта стэлефаноўваюцца, абменьваюцца думкамі. Лічу, што менавіта гэтыя чалавечыя адносіны ляжаць у аснове парламенцкай дыпламатыі, вызначаючы яе поспех.

13
Тэги:
Валянціна Мацвіенка
Кузьма Чорны

Кузьма Чорны: лёс стваральніка беларускай псіхалагічнай і філасофскай прозы

293
(абноўлена 09:15 24.06.2020)
У гэты дзень нарадзіўся пісьменнік, якога часта называюць "беларускім Дастаеўскім" - празаік, драматург і эсэіст Кузьма Чорны.

Сапраўднае імя Кузьмы Чорнага – Мікалай Карлавіч Раманоўскі. Ён нарадзіўся 24 чэрвеня 1900 года на Случчыне, у вёсцы Боркі (зараз – Борка-Бялевічы), дзе правёў першыя 7 гадоў свайго жыцця. У 1907 яго сям'я пераехала ў фальварак Вінцэтава, дзе яны працавалі парабкамі. Школ паблізу фальварка не было, а бацька будучага пісьменніка вельмі хацеў, каб старшы сын атрымаў добрую адукацыю, таму ўжо праз год яны з'язджаюць і селяцца ў мястэчку Цімкавічы, дзе знаходзілася народнае вучылішча. Мікалай паказаў сябе здольным вучнем, але паступіць у Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю ў яго атрымалася толькі праз два гады пасля заканчэння вучылішча – у 1915, да гэтага ён разам з бацькам працаваў на гаспадарцы. Да часу вучобы ў семінарыі належаць і першыя літаратурныя спробы Мікалая.

У 1920 годзе ён скончыў вучобу, а ў 1922 ужо выкладаў у цімкаўскай сямігадовай школе, але ўжо праз год з'ехаў у Мінск, каб паступіць там у толькі што адчынены Беларускі ўніверсітэт. У гэты ж час у газеце "Савецкая Беларусь" выходзяць апавяданні Мікалая Раманоўскага, падпісаныя псеўданімам "Кузьма Чорны". Чорным калісьці празвалі яго дзеда, вядомага ў сваёй акрузе майстра-сурвэтніка.

Пачатак пісьменніцкай дзейнасці

У снежні 1923 года пісьменнік становіцца сябрам толькі што створанага аб'яднання "Маладняк", шмат займаецца літаратурнай дзейнасцю. Першыя яго зборнікі – "Апавяданні" і "Срэбра жыцця" - выходзяць ужо праз два гады, у 1925-м. На некаторы час Кузьма Чорны вымушаны кінуць вучобу і з'ехаць у Крым праз хваробу лёгкіх, а вярнуўшыся ён пачынае працаваць у газеце "Беларуская вёска".

З гэтага часу Чорны публікуецца амаль кожны год: у 1926 ён становіцца старшынёй літаратурнага аб'яднання "Узвышша" і выходзяць адразу тры яго зборнікі: "Па дарозе", "Пачуцці" і "Хвоі гавораць", праз год Кузьма Чорны пачынае пісаць свій першы раман "Сястра", а ў 1928 выходзіць другі яго раман "Зямля".

Калі ў 1930 годзе пачаліся рэпрэсіі, Кузьма Чорны хутчэй выпадкова не страціў працу разам са шматлікімі сваімі сябрамі, якіх гэтыя падзеі закранулі. Яму давялося шмат у чым перагледзіць свій творчы падыход, і ў 1931 з'яўляецца раман "Бацькаўшчына", па якому да саракавых гадоў Чорны напісаў некалькі п'ес, у 1934 – так і не скончаны раман "Трыццаць год". Кузьма Чорны быў адным з арганізатараў Саюза пісьменнікаў, шмат дапамагаў маладым аўтарам.

Арышт і вайна

Рэпрэсіі захліснулі Чорнашга толькі ў 1938 годзе: ён быў арыштаваны, але ўжо праз год яго выпусцілі з турмы, калі да ўлады прыйшоў Берыя. Заключэнне падарвала здароў'е пісьменніка, жахі засценкаў сказаліся і на псіхалагічны стане. Кузьма Чорны спяшаецца працягнуць літаратурную працу: да пачатку Другой сусветнай вайны ён напісаў тры раманы. Калі пачаліся баявыя дзеянні, ён уступіў у армію, але быў перанакіраваны ў групу журналістаў, працаваў у газеце "Раздавім фашысцкую гадзіну".

У 1942 годзе Кузьма Чорны разам з сям'ёй апынуўся ў Маскве, дзе працуе ў часопісе "Беларусь", дзе публікуецца пад псеўданімамі: Максім Алешнік, Арцём Чамярыца, Ігнат Булава з-пад Турава і іншымі. У гэты ж год асобнай кніжкай выходзяць яго сатырычныя фельетоны.

У 1943-44 гадах выходзяць, напэўна, самыя вядомыя раманы Кузьмы Чорнага: "Пошукі будучыні", "Млечны шлях" і "Вялікі дзень", над якім пісьменнік пачаў працаваць яшчэ напачатку вайны.

Калі ў 1944 годзе быў вызвалены Мінск, Кузьма чорны вярнуўся на радзіму, але жыць яму засталося ўсяго два месяцы. 22 лістапада 1944 года Кузьма Чорны памёр ад інсульту і быў пахаваны на Вайсковых могілках. Шмат раманаў і аповесцяў пісьменніка засталіся няскончанымі.

Кузьму Чорнага часта называюць беларускім Дастаеўскім і пачынальнікам беларускай філасофскай і псіхалагічнай прозы. Героі Чорнага, асабліва ў сталай яго творчасці, схільныя да самааналізу і рэфлексіі. Увага аўтара засяроджана на характарах і прычынах чалавечых паводзінаў. Кузьма чорны імкнецца даць сваім героям не толькі вонкавую, але і глыбокую ўнутраную характэрыстыку. Ён заўсёды стаіць на баку маральнасці і чалавечнасці, закранае праблемы выхавання, паводзінаў людзей у цяжкі час войнаў і рэпрэсій. 

293
Тэмы:
Беларуская літаратура
Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін

Папраўкі ў Канстытуцыю Расіі ўвойдуць у сілу 4 ліпеня

0
(абноўлена 17:29 03.07.2020)
Расійскі прэзідэнт заклікаў не страціць каштоўныя прапановы, якія не ўвайшлі ў Канстытуцыю.

МІНСК, 3 ліп - Sputnik. Канстытуцыя Расійскай Федэрацыі з унесенымі ў яе папраўкамі ўвойдзе ў сілу 4 ліпеня. Дату вызначыў прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін сваім указам, які быў апублікаваны ў пятніцу на афіцыйным партале прававой інфармацыі.

Галасаванне па папраўках (было прапанавана 206 паправак) да расійскай Канстытуцыі праходзіла з 25 чэрвеня па 1 ліпеня. Сёння кіраўнік ЦВК РФ Эла Памфілава абвясціла канчатковыя дадзеныя плебісцыту: 77,92% тых, хто прагаласаваў падтрымалі змены, супраць выказаліся 21,27%.

"Папраўкі ў Канстытуцыю Расійскай Федэрацыі (...) ўступаюць моц 4 ліпеня 2020 года", - гаворыцца ў тэксце ўказу.
Расійскі прэзідэнт у ходзе сустрэчы з рабочай групай па падрыхтоўцы паправак у Канстытуцыю падкрэсліў, што "людзі сэрцам адчулі, што тое, што было прапанавана самімі грамадзянамі Расіі, рабочай групай, дэпутатамі парламента, запатрабавана і трэба краіне".

Разам з тым ён звярнуў увагу, што ўсе "ўпакаваць" у канстытуцыю немагчыма, але іншыя каштоўныя прапановы ад людзей павінны быць рэалізаваныя.

"Усе спакаваць у канстытуцыю практычна не магчыма, нерэальна, ды і па сутнасьці не трэба, гэта не канстытуцыйны ўзровень. Але прапановы, якія паступілі ад людзей, якія мы не можам ўлічыць ў канстытуцыі і якія ўяўляюць з сябе безумоўную каштоўнасць для грамадства, гэтыя прапановы, без усялякіх сумневаў, павінны быць рэалізаваныя. альбо ў законах, альбо ў падзаконных актаў", - сказаў Пуцін.

"Галоўнае, каб нам нічога не страціць з таго, што людзі напрацавалі і прапанавалі карыснага для краіны", - дадаў прэзідэнт.

0
Тэги:
Канстытуцыя, Расія