Сублімацыя формы: летуценныя вобразы застылі ў бронзе

59
(абноўлена 12:52 07.03.2018)
  • Шматлікія скульптуры Уладзіміра Слабодчыкава ўпрыгожваюць гарадскія вуліцы.
  • Дабравешчанне (бронза, 1990).
  • Партрэт жонкі (бронза, 1980).
  • Тая, што нясе рэзгіны (вялікая) (бронза, 1989).
  • Гукі (дрэва, 1988).
  • На пярэднім плане: Анёл з абпаленымі крыламі (вялікая) (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
  • Выставка Владимира Слободчикова Сублимация формы
  • Афрадыта (дрэва, пазалота, 2001).
  • Дзяўчына з арфай (пластык, 2017).
  • Па цэнтру: Юдзіф (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
  • У сваёй творчасці Уладзімір Слабодчыкаў імкнецца паказаць шматграннасць аб’екта, яго здольнасць увасабляць не канкрэтнае, а абстрактнае або шматвобразнае паняцце.
  • Чарнобыльская мадонна (мельхіёр, граніт, 1996). З калекцыі Нацыянальнага мастацкага музею Рэспублікі Беларусь.
  • На пярэднім плане: Архаічны танец (бронза, 1996). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
  • З цыкла Знакі на пяску №6 (сілумін, 1998).
  • Ушэсце (бронза, мармур, 1993).
  • Тры каралі (бронза, мармур, 1993).
  • Джакамеці (вялікі) (бронза, 2003).
  • Па цэнтры: З шарам (вялікая) (сілумін, 2002).
У творчасці Уладзіміра Слабодчыкава ідэі пераносяцца ў застылую форму. Глядзіце ў фотастужцы Sputnik, якія скульптуры прадстаўлены на выставе ў Нацыянальным мастацкім музеі.

Сублімацыя формы — гэта ў першую чаргу спроба пазбавіць форму матэрыяльнасці. Уладзімір Слабодчыкаў пераносіць свае ідэі і пачуцці ў застылую форму. Адной з цэнтральных тэмаў творчасці Слабодчыкава з’яўляецца Чалавек як філасофская катэгорыя. Яго скульптуры лёгка пазнавальныя і маюць выразны сілуэт. Галоўнай адметнасцю творчасці Уладзіміра Слабодчыкава з'яўляецца яго здольнасць увасабляць не канкрэтнае, а абстрактнае або шматвобразнае паняцце.

Уладзімір Слабодчыкаў – скульптар, які стаў вядомы ў беларускім мастацтве ў пачатку 1970-х і працуе ўжо больш за 40 гадоў. Ён займаецца вельмі разнастайнымі відамі і жанрамі скульптуры: ад камернай пластыкі да маштабных манументальных помнікаў на радзіме і за мяжой.

Выставу можна наведаць у Нацыянальным мастацкім музеі да 25 сакавіка.

59
  • Шматлікія скульптуры Уладзіміра Слабодчыкава ўпрыгожваюць гарадскія вуліцы.
    © Sputnik Анастасия Волчок

    Шматлікія скульптуры Уладзіміра Слабодчыкава ўпрыгожваюць гарадскія вуліцы.

  • Дабравешчанне (бронза, 1990).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Дабравешчанне" (бронза, 1990).

  • Партрэт жонкі (бронза, 1980).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Партрэт жонкі" (бронза, 1980).

  • Тая, што нясе рэзгіны (вялікая) (бронза, 1989).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Тая, што нясе рэзгіны" (вялікая) (бронза, 1989).

  • Гукі (дрэва, 1988).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Гукі" (дрэва, 1988).

  • На пярэднім плане: Анёл з абпаленымі крыламі (вялікая) (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    На пярэднім плане: "Анёл з абпаленымі крыламі" (вялікая) (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла "Знакі на пяску" (сілумін).

  • Выставка Владимира Слободчикова Сублимация формы
    © Sputnik Анастасия Волчок

    На сцяне: з цыкла "Песня Песень", №№1-3 (пластык).

  • Афрадыта (дрэва, пазалота, 2001).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Афрадыта" (дрэва, пазалота, 2001).

  • Дзяўчына з арфай (пластык, 2017).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Дзяўчына з арфай" (пластык, 2017).

  • Па цэнтру: Юдзіф (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    Па цэнтру: "Юдзіф" (бронза, 1990). На сцяне творы з цыкла "Знакі на пяску" (сілумін).

  • У сваёй творчасці Уладзімір Слабодчыкаў імкнецца паказаць шматграннасць аб’екта, яго здольнасць увасабляць не канкрэтнае, а абстрактнае або шматвобразнае паняцце.
    © Sputnik Анастасия Волчок

    У сваёй творчасці Уладзімір Слабодчыкаў імкнецца паказаць шматграннасць аб’екта, яго здольнасць увасабляць не канкрэтнае, а абстрактнае або шматвобразнае паняцце.

  • Чарнобыльская мадонна (мельхіёр, граніт, 1996). З калекцыі Нацыянальнага мастацкага музею Рэспублікі Беларусь.
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Чарнобыльская мадонна" (мельхіёр, граніт, 1996). З калекцыі Нацыянальнага мастацкага музею Рэспублікі Беларусь.

  • На пярэднім плане: Архаічны танец (бронза, 1996). На сцяне творы з цыкла Знакі на пяску (сілумін).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    На пярэднім плане: "Архаічны танец" (бронза, 1996). На сцяне творы з цыкла "Знакі на пяску" (сілумін).

  • З цыкла Знакі на пяску №6 (сілумін, 1998).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    З цыкла "Знакі на пяску" №6 (сілумін, 1998).

  • Ушэсце (бронза, мармур, 1993).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Ушэсце" (бронза, мармур, 1993).

  • Тры каралі (бронза, мармур, 1993).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Тры каралі" (бронза, мармур, 1993).

  • Джакамеці (вялікі) (бронза, 2003).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    "Джакамеці" (вялікі) (бронза, 2003).

  • Па цэнтры: З шарам (вялікая) (сілумін, 2002).
    © Sputnik Анастасия Волчок

    Па цэнтры: "З шарам" (вялікая) (сілумін, 2002).

Тэги:
скульптура, "Сублімацыя формы" (выстава), Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь, Уладзімір Слабодчыкаў, Мінск, Беларусь

Беларускі лён: сакрэты вытворчасці элітнай тканіны

516
(абноўлена 09:47 23.11.2020)
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
  • Беларускі лён
Людзі спрадвеку з павагай ставіліся да льну: у льняныя тканіны заварочвалі муміі егіпецкіх фараонаў і апраналі цнатлівых дзяўчат на вяселлі.

Лён на Беларусі вырошчваюць са старадаўніх часоў. Продкі заўсёды ставіліся з павагай да гэтай культуры, бо яна літаральна магла апрануць цэлую сям’ю і нават вёску.  Чыстае і светлае льняное адзенне было сімвалам нявіннасці і маральнай чысціні, таму маладыя дзяўчаты на вяселле апраналі сукенкі, зробленыя з ільнянога матэрыялу. А ў Старажытным Егіпце, дзе людзі даведаліся пра лён 7-9 тысяч гадоў таму, тканіны з лёну лічыліся элітнымі, таму ў іх заварочвалі муміі егіпецкіх фараонаў.

Прыгажосць і зручнасць ільняной тканіны цэніцца ва ўсім свеце, а на Беларусі і дагэтуль захоўваюць традыцыі льнянога ткацтва. Кросны, варштат, мялкі, церніцы, трапкач і іншыя старадаўнія прылады для вырабу льняной тканіны — у фотастужцы Sputnik.

Гэта, безумоўна, не нанатэхналогіі, але паглядзець таксама ёсць на што.

Глядзіце таксама:

516
  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    На Беларусі лён вырошчваюць са старадаўніх часоў. Нашы продкі казалі, што "лён усіх апранае", і прысвячалі гэтай сельскагаспадарчай культуры свае песні, вершы і казкі.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Лён быў сімвалам нявіннасці і маральнай чысціні, таму нявеста на вяселле апранала сукенку з ільну. На беларускім гербе кветачкі льну сімвалізуюць працавітасць, дабрабыт і парадак.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Традыцыйнай прыладай ткацтва на Беларусі быў гарызантальны ткацкі станок — кросны. Беларускія навукоўцы вылучаюць некалькі тыпаў ткацкіх станкоў, якія існавалі ў XIX — пачатку XX стагоддзя і адрозніваліся па канструкцыі. У больш прымітыўных (на "сохах" і на "станінах") асобныя дэталі ўкапваліся ў зямлю ці мацаваліся да столі. Больш дасканалыя называліся "рамавы ткацкі станок" ці "варштат".

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    На першым этапе льноапрацоўкі ад сцяблоў саспеўшага, а потым вымачанага і высушанага льну аддзяляюць галоўкі. Рабілася гэта пры дапамозе драўляных "пранікаў", якімі іх аббівалі. На поўначы Беларусі галоўкі абрывалі спецыяльнымі нажамі-"драчкамі".

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Пасля абрывання галовак сцябло льну разміналі на "мялках" або "церніцах", каб вызваліць з яго валакно. На Беларусі вядомыя нахільныя і гарызантальныя мялкі. Іх рухомыя часткі — білы — мелі адно ці два рэбры.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Пасля апрацоўкі на мялках рэшткі кастры на валакне выдалялі пры дапамозе "трапала".

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Прыладамі для часання льну служылі драўляныя і металічныя "грэбні". Пры іх дапамозе валакно расшчаплялася на больш тонкія валаконцы і канчаткова ачышчалася ад кастры. Пасля часання льну атрымлівалася валакно рознай якасці. Адыходы ад часання ўтваралі "кудзелю".

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Валакно, якое заставалася пасля часання, — "кужаль" — спляталася ў косы і ў такім выглядзе захоўвалася да прадзення.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Наступны этап апрацоўкі льну — прадзенне — звязаны з вырабам нітак з валакна. Звычайна ім займаліся жанчыны ў перыяд з лістапада па сакавік. Асноўнымі прыладамі прадзення былі прасніца, верацяно і самапралка.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Працэс прадзення пачынаўся з замацавання кудзелі на прасніцы. На стойцы мацавалася кудзеля, а на донца садзілася жанчына. Стойка прасніцы, якая не мела донца, устаўлялася ў спецыяльную адтуліну ў лаве.

  • Беларускі лён
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Самая старадаўняя прылада для прадзення — верацяно. Яго выраблялі з драўніны ясеня, грушы ці бярозы. Пры прадзенні жанчына пальцамі правай рукі выцягвала валакно з кудзелі, адначасова трыма пальцамі левай рукі паварочвала верацяно.

Тэги:
лён, Беларусь, Народныя традыцыі, спадчына

Вы ў іх абавязкова закахаецеся! Самыя прыгожыя птушкі Беларусі

196
(абноўлена 16:15 20.11.2020)
  • Зімародак
  • Даўгахвостая сініца
  • Залацістыя шчуркі
  • Белая блакітніца
  • Шчыгел
  • Сіваваронка
  • Удод
  • Чырвоны каршун
  • Сіпуха
  • Варакушка
  • Вялікі стракаты дзяцел
  • Шпак
Прапануем вам паглядзець на самых прыгожых птушак краіны - ад белай блакітніцы, якую рэдка можна ўбачыць, да звыклага ўсім, але не менш выдатнага шпака.

Птушкі - гэта не толькі неад'емная частка экасістэмы, але і бясконцая крыніца натхнення для паэтаў. Ды і проста нагода радасці для вачэй кожнага з нас. Магчыма, вы рэдка ўглядаліся ў птушак і нават не ведаеце, якія прыгажуні-птушкі жывуць у Беларусі.

Прапануем вам паглядзець на самых прыгожых птушак Беларусі. Некаторыя з іх, нажаль, сустракаюцца сёння зусім рэдка - напрыклад, сіваваронкі, - іншыя ж побач з намі вельмі часта - як, напрыклад, дзятлы.

Паглядзіце гэтыя фатаграфіі і закахайцеся ў птушак гэтак жа, як мы.

196
  • Зімародак
    © Public Domain / 谷崎かおる / Kingfisher

    Зімародак ў Беларусі - нешматлікі від. Гняздуецца на рэках Буг, Іслач, Нёман, Сож. У 2016 годзе гэты госць з тропікаў стаў сімвалам Валожынскага раёна, дзе знаходзіцца Налібоцкая пушча.

  • Даўгахвостая сініца
    © CC0 / Pixabay / Sabine Löwer

    Даўгахвостая сініца, або апалоўнік - пухнаты ружавата-белы шарык з доўгім хвастом, самая дробная птушка Беларусі. Цалкам магчыма, яна стане птушкай 2021 года ў Беларусі, так як перамагла ў народным галасаванні.

  • Залацістыя шчуркі

    Залацістыя шчуркі - адны з самых яркіх птушачак не толькі ў Беларусі, але і ў Еўропе. Гэтыя красуні пачалі гнездавацца на тэрыторыі Беларусі толькі адносна нядаўна - у 1980-х гадах. Гэтая птушачка б'е злоўленую казурку аб цвёрдую паверхню і старанна расціскае, каб не быць уджаленай пры праглынанні, а крылы і хітынавы панцыр насякомых пазней вырыгвае ў выглядзе маленькіх шарыкаў.

  • Белая блакітніца

    Белая блакітніца - беласнежна-блакітная - крыху менш за вялікую сініцу, але крыху буйнейшая за блакітніцу, жыве ў пойменных лясах з густым падлескам.

  • Шчыгел

    Чорнагаловы шчыгел - самая маляўнічая птушачка. Яркі і прыкметны, залаты ўюрок (так яго называюць англічане) быў птушкай 2018 года ў Беларусі. Шчыглы выбіраюць для гнездавання зялёныя насаджэнні ў прыдарожнай паласе, паркі, скверы, таму пакутуюць ад актыўнай абрэзкі дрэў.

  • Сіваваронка

    Пералётная птушка сіваваронка з вельмі прыгожым зелянява-блакітным з пералівамі і іржава-карычневым апярэннем гняздуецца ў дуплах і сілкуецца буйнымі казуркамі. З-за зарастання лугоў кожная сустрэча з сіваваронкай сёння стала вялікай рэдкасцю, ужо ў бліжэйшыя гады гэты від можа цалкам знікнуць з тэрыторыі Беларусі.

  • Удод

    Стыляга удод любіць прылятаць на поўдзень нашай краіны. Ахвотна селіцца ў разрэджаных дубровах, ва ўзлесках саспелых хваёвых бароў. Нярэдка выяўляецца па рачных поймах з ўчасткамі алешніку або асобнымі старымі дрэвамі.

  • Чырвоны каршун

    А як вам гэты прыгажун? Чырвоны каршун гняздуецца толькі ў параўнальна мала закранутых дзейнасцю чалавека кутках паўднёва-заходняй частцы рэспублікі. Па тэрыторыі Беларусі праходзіць паўночна-ўсходняя мяжа арэала гэтага драпежніка.

  • Сіпуха
    © CC0 / Pixabay / ian kelsall

    Гэтая драпежная прыгажуня - рэдкая птушка ў нашых краях. Але ўсё ж сіпуха залятае на гнездаванне на поўнач і ўсход Беларусі.

  • Варакушка

    Стройная вытанчаная варакушка гняздуецца ў хмызняках па берагах вадаёмаў, жыве скрытна і спявае пераважна ўвечары і ўначы. Самец "носіць" на грудзях яркае блакітнае кашне.

  • Вялікі стракаты дзяцел
    © CC0 / PxHere

    Вялікага пярэстага дзятла можна сустрэць практычна ў любым месцы, дзе ёсць дрэвы. Гэта самы звычайны прадстаўнік сямейства на тэрыторыі Беларусі. Але ж гэта не значыць, што ён не варты быць уключаным у топ самых прыгожых птушак.

  • Шпак

    Шпака ў Беларусі можна ўбачыць вельмі часта, але прыгледзьцеся: які прыгажун!

Тэги:
Птушкі Беларусі, Беларусь

Рэдкую птушку заўважылі ў цэнтры Мінска - відэа

0
(абноўлена 09:47 25.11.2020)
Апошні раз гэтую разнавіднасць крыжадзюба ў беларускай сталіцы назіралі ў 2016 годзе. Глядзіце відэа з удзелам рэдкага госця.

Аматары птушак бачылі ў цэнтры Мінска белакрылым крыжадзюбы, паведамілі ў ГА "Ахова птушак Бацькаўшчыны".

Першым белакрылага крыжадзюба заўважыў член "Клуб200" АПБ Віктар Рындзевіч. "Клуб200" - аб'ядноўвае людзей, якім цікава назіраць за птушкамі. Віктар разлічваў зрабіць фота звычайных крыжадзюбаў, але пашанцавала - сустрэў рэдкага госця.

Белокрылый клест
© Photo : Юлия Алтунюва
Апошні раз гэтую разнавіднасць крыжадзюба ў беларускай сталіцы назіралі ў 2016-м

У Беларусі сустракаюцца тры віды крыжадзюба: звычайны корміцца ​​насеннем яловых шышак, крыжадзюб-сасновік аддае перавагу насенню хваёвых шышак, а белакрылы, у якога слабая дзюба, - насенню лістоўніцы. У нас гняздуецца толькі звычайны крыжадзюб, а два астатнія віды зазіраюць перыядычна.

У АПБ адзначылі, што лістоўніца для Беларусі - дэкаратыўнае дрэва, таму белакрылым крыжадзюб у нас бывае рэдка, акрамя лістоўніцы ў нас яго прыцягваюць насенне экзатычных елак. Звычайны арэал пражывання гэтага віду - больш усходняя частка Еўропы і сібірская тайга. Апошні раз гэтую разнавіднасць крыжадзюба ў беларускай сталіцы назіралі ў 2016-м.

У Мінск прыляцелі не менш за два самцы белакрылага крыжадзюба. Другога Алена і Міхаіл Ціхановіч заўважылі на елках парку імя Герасіменкі ў мінулую суботу. Птушка са зграйкай звычайных крыжадзюбаў і цяпер яшчэ там: крыжадзюба прыцягнуў вялікі запас гузоў і насення, якога відавочна надоўга хопіць.

Як лічаць у АПБ, не выключана, што гэтых рэдкіх для Беларусі птушак можна ўбачыць і ў іншых гарадах краіны, дзе растуць экзатычныя іглічныя.

0
Тэги:
Мінск, Ахова птушак Бацькаўшчыны