Анёл-прэзідэнт, буслы і чыноўнікі: хто жыве ў драўлянай вёсцы Міколы Тарасюка

431
(абноўлена 16:38 17.03.2020)
  • У вёсцы Стойлы Пружанскага раёна жыве сапраўдны драўляны народ.
  • Стварыў незвычайнае пасяленне беларускі майстар, мясцовы жыхар Мікола Тарасюк.
  • Міліцыянеры, самагоншчыкі, вайскоўцы, чыноўнікі, паляўнічыя...
  • ... і нават анёл-прэзідэнт.
  • Усё гэта насельніцтва музея Успаміны Бацькаўшчыны.
  • Драўляны народ жыве тут ужо амаль 30 год.
  • Музей з'явіўся ў Стойлах у 1993-1994 гадах.
  • Раней тут жыў сам Мікола Тарасюк, цяпер - яго драўляныя чалавечкі.
  • На сплеценых з сасновага кораня падстаўках – фігуркі, якія ўтвараюць сюжэты пра чалавечае жыццё.
  • Драўляныя беларусікі, як і сапраўдныя, хварэюць і лечацца, танчаць і збіраюць грыбы, плачуць і хуліганяць.
  • Без буслоў і іх гнёздаў не абыходзіцца ніводная беларуская вёска. Нават драўляная.
  • Мікола Тарасюк нарадзіўся на хутары Сулупы 8 мая 1932 года і пражыў усё жыццё ў гэтых мясцінах: разам з жонкай Надзеяй выгадаваў дзвюх дачок і сына, дачакаўся ўнукаў і праўнукаў.
  • Мясцовыя жыхары памятаюць яго як добрага працаўніка, выдатнага гаспадара, паляўнічага і рыбалова.
  • У савецкія часы мастацтва Тарасюка мала хто заўважаў і ўсхваляў.
  • Называлі нават самазванцам.
  • Ацанілі потым, ды так, што майстар нават стаў лаўрэатам прэміі прэзідэнта За духоўнае адраджэнне і атрымаў грамадскі ордэн За вернасць Бацькаўшчыне.
  • Замежнікі даведаліся пра жыццё і творчасць беларускага майстра, дзякуючы фільму беларускага рэжысёра Віктара Аслюка Драўляны народ.
  • Кіно атрымала некалькі ўзнагарод на прэстыжных замежных фестывалях.
  • 14 мая 2015 года майстар памёр на 82-ім годзе жыцця.
  • Але яго драўляны народ жыве і дагэтуль, а паглядзець на яго прыязджаюць не толькі беларусы, але і замежныя госці.
Беларускі майстар у сябе дома стварыў сапраўдную драўляную вёску і стаў знакамітым на ўвесь свет.

Сапраўдны драўляны народ жыве ў вёсцы Стойлы Пружанскага раёна. Стварыў незвычайнае пасяленне беларускі майстар, мясцовы жыхар Мікола Тарасюк. Міліцыянеры, самагоншчыкі, вайскоўцы, чыноўнікі, паляўнічыя і нават анёл-прэзідэнт – усё гэта насельніцтва музея "Успаміны Бацькаўшчыны".

Нарадзіўся разьбяр на хутары Сулупы 8 мая 1932 года і пражыў усё жыццё ў гэтых мясцінах: разам з жонкай Надзеяй выгадаваў дзвюх дачок і сына, дачакаўся ўнукаў і праўнукаў. Мясцовыя жыхары памятаюць яго як добрага працаўніка, выдатнага гаспадара, паляўнічага і рыбалова.

У савецкія часы мастацтва Тарасюка мала хто заўважаў і ўсхваляў. Называлі нават самазванцам. Ацанілі потым, ды так, што майстар нават стаў лаўрэатам прэміі прэзідэнта "За духоўнае адраджэнне" і атрымаў грамадскі ордэн "За вернасць Бацькаўшчыне". Замежнікі даведаліся пра жыццё і творчасць беларускага майстра, дзякуючы фільму беларускага рэжысёра Віктара Аслюка "Драўляны народ".

Музей "Успаміны Бацькаўшчыны" з’явіўся ў панадворку Міколы Тарасюка ў 1993-1994 гадах. На сплеценых з сасновага кораня падстаўках – фігуркі, якія ўтвараюць сюжэты пра чалавечае жыццё. Маленькія чалавечкі хварэюць і лечацца, танчаць і збіраюць грыбы, плачуць і хуліганяць.  

14 мая 2015 года майстар памёр, але яго драўляны народ жыве і дагэтуль, а паглядзець на яго прыязджаюць не толькі беларусы, але і замежныя госці.

431
  • У вёсцы Стойлы Пружанскага раёна жыве сапраўдны драўляны народ.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    У вёсцы Стойлы Пружанскага раёна жыве сапраўдны драўляны народ.

  • Стварыў незвычайнае пасяленне беларускі майстар, мясцовы жыхар Мікола Тарасюк.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Стварыў незвычайнае пасяленне беларускі майстар, мясцовы жыхар Мікола Тарасюк.

  • Міліцыянеры, самагоншчыкі, вайскоўцы, чыноўнікі, паляўнічыя...
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Міліцыянеры, самагоншчыкі, вайскоўцы, чыноўнікі, паляўнічыя...

  • ... і нават анёл-прэзідэнт.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    ... і нават анёл-прэзідэнт.

  • Усё гэта насельніцтва музея Успаміны Бацькаўшчыны.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Усё гэта насельніцтва музея "Успаміны Бацькаўшчыны".

  • Драўляны народ жыве тут ужо амаль 30 год.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Драўляны народ жыве тут ужо амаль 30 год.

  • Музей з'явіўся ў Стойлах у 1993-1994 гадах.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Музей з'явіўся ў Стойлах у 1993-1994 гадах.

  • Раней тут жыў сам Мікола Тарасюк, цяпер - яго драўляныя чалавечкі.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Раней тут жыў сам Мікола Тарасюк, цяпер - яго драўляныя чалавечкі.

  • На сплеценых з сасновага кораня падстаўках – фігуркі, якія ўтвараюць сюжэты пра чалавечае жыццё.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    На сплеценых з сасновага кораня падстаўках – фігуркі, якія ўтвараюць сюжэты пра чалавечае жыццё.

  • Драўляныя беларусікі, як і сапраўдныя, хварэюць і лечацца, танчаць і збіраюць грыбы, плачуць і хуліганяць.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Драўляныя беларусікі, як і сапраўдныя, хварэюць і лечацца, танчаць і збіраюць грыбы, плачуць і хуліганяць.

  • Без буслоў і іх гнёздаў не абыходзіцца ніводная беларуская вёска. Нават драўляная.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Без буслоў і іх гнёздаў не абыходзіцца ніводная беларуская вёска. Нават драўляная.

  • Мікола Тарасюк нарадзіўся на хутары Сулупы 8 мая 1932 года і пражыў усё жыццё ў гэтых мясцінах: разам з жонкай Надзеяй выгадаваў дзвюх дачок і сына, дачакаўся ўнукаў і праўнукаў.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Мікола Тарасюк нарадзіўся на хутары Сулупы 8 мая 1932 года і пражыў усё жыццё ў гэтых мясцінах: разам з жонкай Надзеяй выгадаваў дзвюх дачок і сына, дачакаўся ўнукаў і праўнукаў.

  • Мясцовыя жыхары памятаюць яго як добрага працаўніка, выдатнага гаспадара, паляўнічага і рыбалова.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Мясцовыя жыхары памятаюць яго як добрага працаўніка, выдатнага гаспадара, паляўнічага і рыбалова.

  • У савецкія часы мастацтва Тарасюка мала хто заўважаў і ўсхваляў.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    У савецкія часы мастацтва Тарасюка мала хто заўважаў і ўсхваляў.

  • Называлі нават самазванцам.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Называлі нават самазванцам.

  • Ацанілі потым, ды так, што майстар нават стаў лаўрэатам прэміі прэзідэнта За духоўнае адраджэнне і атрымаў грамадскі ордэн За вернасць Бацькаўшчыне.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Ацанілі потым, ды так, што майстар нават стаў лаўрэатам прэміі прэзідэнта "За духоўнае адраджэнне" і атрымаў грамадскі ордэн "За вернасць Бацькаўшчыне".

  • Замежнікі даведаліся пра жыццё і творчасць беларускага майстра, дзякуючы фільму беларускага рэжысёра Віктара Аслюка Драўляны народ.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Замежнікі даведаліся пра жыццё і творчасць беларускага майстра, дзякуючы фільму беларускага рэжысёра Віктара Аслюка "Драўляны народ".

  • Кіно атрымала некалькі ўзнагарод на прэстыжных замежных фестывалях.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Кіно атрымала некалькі ўзнагарод на прэстыжных замежных фестывалях.

  • 14 мая 2015 года майстар памёр на 82-ім годзе жыцця.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    14 мая 2015 года майстар памёр на 82-ім годзе жыцця.

  • Але яго драўляны народ жыве і дагэтуль, а паглядзець на яго прыязджаюць не толькі беларусы, але і замежныя госці.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Але яго драўляны народ жыве і дагэтуль, а паглядзець на яго прыязджаюць не толькі беларусы, але і замежныя госці.

Як адсвяткавалі беларускае Купалле на Віцебшчыне - фота

59
(абноўлена 13:20 07.07.2020)
  • Купалле, якое святкуецца ў ноч з 6 на 7 чэрвеня, вядома як свята ўшанавання сонца і жыватворных сіл прыроды з даўніны.
  • З прыходам хрысціянскай традыцыі на беларускія землі яно набыла шэраг дадатковых сэнсаў.
  • У выніку свята супала з днём нараджэння Іаана Хрысціцеля – назва Купалле асацыявалася са словам купаць, апускаць у ваду, як пры абрадзе хрышчэння. Так старажытнае Купалле ператварылася ў Івана Купалу.
  • Рыхтавацца да святочнай ночы пачыналі ад самай раніцы.
  • Дзяўчыны і жанчыны ішлі ў поле, спявалі абрадавыя песні і збіралі зёлкі, якія ў гэты дзень нібыта набывалі не толькі лекавыя, але і магічныя ўласцівасці.
  • Гаючыя зёлкі звычайна свяцілі ў царкве. Дадому іх прыносілі цэлымі снапамі, упрыгожвалі хату, пакідалі сушыцца і, канешне, плялі вянкі з кветак.
  • Акрамя зёлак таксама збіралі дровы і салому для вогнішча.
  • Яго запальвалі звычайна каля вялікага дрэва, на беразе ракі, побач з полем, на выгане або нават на галоўнай плошчы мястэчка, калі яно было вялікім.
  • На вянках варажылі: дзяўчыны кідалі іх у ваду і глядзелі, да якога берага паплыве вянок – туды і замуж пойдзе. Далучаліся да варажбы і хлопцы: пара разам кідала вянкі ў ваду: калі яны плылі побач, у сям'і ўсё будзе добра, калі ж адплывалі адзін ад аднаго – ладу не будзе.
  • Дрэнным знакам лічылася, калі вянок тануў – гэта лічылася прадвесцем цяжкай хваробы або нават смерці.
  • Удзельнікі полацкага фальклорнага курта Варган пад кіраўніцтвам знаўцы і збіральніцы народных песень Вольгі Емяльянчык не першы год ладзяць святкаванне Купалля на возеры Шо Глубокскага раёна.
  • Госці свята ўдзельнічаюць у абрадах, складаюць вогнішча, робяць вяночкі, абавязкова спяваюць абрадавыя купальскія песні Падзвіння і Паазер'яі танчаць.
  • Яшчэ адзін пункт праграммы - каштаванне крупніка і купальскага сыру.
  • Крупнік - традыцыйны купальскі напой з зёлак.
  • Карагод - неад'емны элемент купальскага свята. Яго вадзілі вакол вогнішча або побач.
  • Звычайна вянкі адпраўлялі з берага, але былі шчаслівіцы, якія плавалі на лодцы для гэтага.
  • З Купаллем звязаная легенда пра папараць-кветку. Яе адпраўляліся шукаць позна ўначы.
  • Магічная кветка, па ўяўленнях беларусаў, магла дапамагчы таму, хто знойдзе яе, размаўляць з усімі звярамі і птушкамі, а таксама адкрые яму, дзе схаваныя старажытныя скарбы.
  • Квітнее яна толькі адну ноч у годзе – на Купалле, і да таго ж – усяго некалькі секунд.
  • Знайсці яе вельмі няпроста, ды і не кожнаму яна даецца ў рукі.
  • З купальскім вогнішчам звязаныя цікавыя абрады.
  • Так, лічылася, што калі пераскочыць праз яго, можна ачысціцца ад усяго дрэннага, што накапілася на працягу года.
  • Калі пара пераскочыць вогнішча, узяўшыся за рукі, яны ўжо ніколі не расстануцца.
  • Скакалі праз вогнішча і дзяўчаты, каб паваражыць на замужжа: калі да спадніцы прычэпіцца некалькі іскарак, хутка да яе прыедуць сваты.
  • Агонь купальскага вогнішча прыносілі да сябе і запальвалі ад яго печ, каб захаваць часцінку яго дабраславення.
Удзельнікі полацкага фальклорнага гурта "Варган" не першы год ладзяць свята Купалле ў лепшых беларускіх традыцыях. Як у гэтым годзе прайшло святкаванне, глядзіце ў фотастужцы Sputnik.

Старажытнае свята Купалле вядома як свята ўшанавання сонца і жыватворных сіл прыроды, але з прыходам хрысціянскай традыцыі на беларускія землі яно набыло шэраг дадатковыз сэнсаў. У выніку свята супала з днём нараджэння Іаана Хрысціцеля і пераўтварылася ў Івана Купалу.

На Беларусі традыцыі святкаваць Купалле захавалася дагэтуль. Шматлікія фальклорныя калектывы і проста аматары беларускіх традыцый традыцыйна ладзяць святы з выкананнем пэўнага набору абрадаў. Прыгожыя і таямнічыя відовішчы заўсёды прыцягваюць шмат гледачоў.

Удзельнікі полацкага фальклорнага курта "Варган" пад кіраўніцтвам знаўцы і збіральніцы народных песень Вольгі Емяльянчык не першы год ладзяць святкаванне Купалля на возеры Шо Глубокскага раёна. Госці свята ўдзельнічаюць у абрадах, складаюць вогнішча, робяць вяночкі, абавязкова спяваюць абрадавыя купальскія песні Падзвіння і Паазер'яі танчаць. Яшчэ адзін пункт праграммы - каштаванне традыцыйнага святочнага напою - крупніка - і купальскага сыру.

Як у гэтым годзе прайшло святкаванне, глядзіце ў фотастужцы Sputnik.

59
  • Купалле, якое святкуецца ў ноч з 6 на 7 чэрвеня, вядома як свята ўшанавання сонца і жыватворных сіл прыроды з даўніны.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Купалле, якое святкуецца ў ноч з 6 на 7 чэрвеня, вядома як свята ўшанавання сонца і жыватворных сіл прыроды з даўніны.

  • З прыходам хрысціянскай традыцыі на беларускія землі яно набыла шэраг дадатковых сэнсаў.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    З прыходам хрысціянскай традыцыі на беларускія землі яно набыла шэраг дадатковых сэнсаў.

  • У выніку свята супала з днём нараджэння Іаана Хрысціцеля – назва Купалле асацыявалася са словам купаць, апускаць у ваду, як пры абрадзе хрышчэння. Так старажытнае Купалле ператварылася ў Івана Купалу.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    У выніку свята супала з днём нараджэння Іаана Хрысціцеля – назва "Купалле" асацыявалася са словам "купаць", "апускаць у ваду", як пры абрадзе хрышчэння. Так старажытнае Купалле ператварылася ў Івана Купалу.

  • Рыхтавацца да святочнай ночы пачыналі ад самай раніцы.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Рыхтавацца да святочнай ночы пачыналі ад самай раніцы.

  • Дзяўчыны і жанчыны ішлі ў поле, спявалі абрадавыя песні і збіралі зёлкі, якія ў гэты дзень нібыта набывалі не толькі лекавыя, але і магічныя ўласцівасці.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Дзяўчыны і жанчыны ішлі ў поле, спявалі абрадавыя песні і збіралі зёлкі, якія ў гэты дзень нібыта набывалі не толькі лекавыя, але і магічныя ўласцівасці.

  • Гаючыя зёлкі звычайна свяцілі ў царкве. Дадому іх прыносілі цэлымі снапамі, упрыгожвалі хату, пакідалі сушыцца і, канешне, плялі вянкі з кветак.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Гаючыя зёлкі звычайна свяцілі ў царкве. Дадому іх прыносілі цэлымі снапамі, упрыгожвалі хату, пакідалі сушыцца і, канешне, плялі вянкі з кветак.

  • Акрамя зёлак таксама збіралі дровы і салому для вогнішча.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Акрамя зёлак таксама збіралі дровы і салому для вогнішча.

  • Яго запальвалі звычайна каля вялікага дрэва, на беразе ракі, побач з полем, на выгане або нават на галоўнай плошчы мястэчка, калі яно было вялікім.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Яго запальвалі звычайна каля вялікага дрэва, на беразе ракі, побач з полем, на выгане або нават на галоўнай плошчы мястэчка, калі яно было вялікім.

  • На вянках варажылі: дзяўчыны кідалі іх у ваду і глядзелі, да якога берага паплыве вянок – туды і замуж пойдзе. Далучаліся да варажбы і хлопцы: пара разам кідала вянкі ў ваду: калі яны плылі побач, у сям'і ўсё будзе добра, калі ж адплывалі адзін ад аднаго – ладу не будзе.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    На вянках варажылі: дзяўчыны кідалі іх у ваду і глядзелі, да якога берага паплыве вянок – туды і замуж пойдзе. Далучаліся да варажбы і хлопцы: пара разам кідала вянкі ў ваду: калі яны плылі побач, у сям'і ўсё будзе добра, калі ж адплывалі адзін ад аднаго – ладу не будзе.

  • Дрэнным знакам лічылася, калі вянок тануў – гэта лічылася прадвесцем цяжкай хваробы або нават смерці.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Дрэнным знакам лічылася, калі вянок тануў – гэта лічылася прадвесцем цяжкай хваробы або нават смерці.

  • Удзельнікі полацкага фальклорнага курта Варган пад кіраўніцтвам знаўцы і збіральніцы народных песень Вольгі Емяльянчык не першы год ладзяць святкаванне Купалля на возеры Шо Глубокскага раёна.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Удзельнікі полацкага фальклорнага курта "Варган" пад кіраўніцтвам знаўцы і збіральніцы народных песень Вольгі Емяльянчык не першы год ладзяць святкаванне Купалля на возеры Шо Глубокскага раёна.

  • Госці свята ўдзельнічаюць у абрадах, складаюць вогнішча, робяць вяночкі, абавязкова спяваюць абрадавыя купальскія песні Падзвіння і Паазер'яі танчаць.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Госці свята ўдзельнічаюць у абрадах, складаюць вогнішча, робяць вяночкі, абавязкова спяваюць абрадавыя купальскія песні Падзвіння і Паазер'яі танчаць.

  • Яшчэ адзін пункт праграммы - каштаванне крупніка і купальскага сыру.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Яшчэ адзін пункт праграммы - каштаванне крупніка і купальскага сыру.

  • Крупнік - традыцыйны купальскі напой з зёлак.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Крупнік - традыцыйны купальскі напой з зёлак.

  • Карагод - неад'емны элемент купальскага свята. Яго вадзілі вакол вогнішча або побач.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Карагод - неад'емны элемент купальскага свята. Яго вадзілі вакол вогнішча або побач.

  • Звычайна вянкі адпраўлялі з берага, але былі шчаслівіцы, якія плавалі на лодцы для гэтага.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Звычайна вянкі адпраўлялі з берага, але былі шчаслівіцы, якія плавалі на лодцы для гэтага.

  • З Купаллем звязаная легенда пра папараць-кветку. Яе адпраўляліся шукаць позна ўначы.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    З Купаллем звязаная легенда пра папараць-кветку. Яе адпраўляліся шукаць позна ўначы.

  • Магічная кветка, па ўяўленнях беларусаў, магла дапамагчы таму, хто знойдзе яе, размаўляць з усімі звярамі і птушкамі, а таксама адкрые яму, дзе схаваныя старажытныя скарбы.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Магічная кветка, па ўяўленнях беларусаў, магла дапамагчы таму, хто знойдзе яе, размаўляць з усімі звярамі і птушкамі, а таксама адкрые яму, дзе схаваныя старажытныя скарбы.

  • Квітнее яна толькі адну ноч у годзе – на Купалле, і да таго ж – усяго некалькі секунд.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Квітнее яна толькі адну ноч у годзе – на Купалле, і да таго ж – усяго некалькі секунд.

  • Знайсці яе вельмі няпроста, ды і не кожнаму яна даецца ў рукі.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Знайсці яе вельмі няпроста, ды і не кожнаму яна даецца ў рукі.

  • З купальскім вогнішчам звязаныя цікавыя абрады.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    З купальскім вогнішчам звязаныя цікавыя абрады.

  • Так, лічылася, што калі пераскочыць праз яго, можна ачысціцца ад усяго дрэннага, што накапілася на працягу года.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Так, лічылася, што калі пераскочыць праз яго, можна ачысціцца ад усяго дрэннага, што накапілася на працягу года.

  • Калі пара пераскочыць вогнішча, узяўшыся за рукі, яны ўжо ніколі не расстануцца.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Калі пара пераскочыць вогнішча, узяўшыся за рукі, яны ўжо ніколі не расстануцца.

  • Скакалі праз вогнішча і дзяўчаты, каб паваражыць на замужжа: калі да спадніцы прычэпіцца некалькі іскарак, хутка да яе прыедуць сваты.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Скакалі праз вогнішча і дзяўчаты, каб паваражыць на замужжа: калі да спадніцы прычэпіцца некалькі іскарак, хутка да яе прыедуць сваты.

  • Агонь купальскага вогнішча прыносілі да сябе і запальвалі ад яго печ, каб захаваць часцінку яго дабраславення.
    © Sputnik Альфрэд Мікус

    Агонь купальскага вогнішча прыносілі да сябе і запальвалі ад яго печ, каб захаваць часцінку яго дабраславення.

Тэги:
Віцебская вобласць, Купалле
Тэмы:
Спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў

Вёска з 500-гадовай гісторыяй: палескае жыццё ў Пагосце

119
(абноўлена 14:41 01.07.2020)
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Крыжаўзвіжанская царква ў вёсцы Пагост
  • Занядбаны дом і стары калодзеж у вёсцы Пагост
  • Унутранае ўбранне дома ў палескай вёсцы Пагост
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Веснавы абрад Юр’еўскі карагод ў вёсцы Пагост Жыткавіцкага раёну
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Клуб і помнік загінулым у час Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы Пагост
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Каля вёскі Пагост рака Сцьвіга ўпадае ў Прыпяць
  • Пойменныя лугі ўрочышча Пагост, заказнік Сярэдняя Прыпяць
  • Занядбаны дом у вёсцы Пагост
  • Занядбаны дом у вёсцы Пагост
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
  • Певень у двары вясковага дома ў Пагосце
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Бусел на даху вясковага дома ў Пагосце
  • Борці з мёдам
  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
Чым жыве і як выглядае сёння адна з самых вядомых беларускіх вёсак, глядзіце ў фотастужцы Sputnik.

Палеская вёска Пагост адзначае ў гэтым годзе 500-гадоў з дня першага згадвання пра яе ў гістарычных дакументах. Гэта сяло ў Мазырскім павеце Вялікага княства Літоўскага ў 1520 годзе яго ўладальнік князь Канстанцін Астрожскі падарыў Тураўскаму Успенскага сабору. У мясцовай Крыжаўзвіжанскай царкве захоўваецца старажытная і самая ўшанаваная некалі на Тураўшчыне рэліквія - каменны крыж, пакланіцца якому прыплывалі жыхары ўсёй акругі.

У Пагосце цяпер няма ніводнай каровы, а жыхароў зусім мала. Паводле перапісу, у 1959 годзе насельніцтва тут складала 1222 чалавекі, у 2004 годзе - 367 жыхароў, а ў канцы 2019 года - 194 жыхара, з якіх 66 пенсіянераў і 11 дзяцей.

Нягледзячы на тое, што колькасць жыхароў катастрафічна памяншаецца, слава гэтага сяла грыміць па ўсім свеце: спачатку CNN абвясціла Пагост трэцім у свеце месцам, дзе цікава святкуюць Каляды і Новы Год, а ў канцы 2019 года вясновы абрад "Карагод", які тут захаваўся ў жывой традыцыі, быў уключаны ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА. У гэтым вялікая заслуга фальклорна-этнаграфічнага калектыву "Міжрэчча", створанага 40 гадоў назад Кацярынай Панчэняй.

Цуды ў Пагосце працягваюцца не толькі таму, што на гэтую зямлю вярнуліся быкі, падобныя да тура, а і таму, што на родную зямлю праз шмат гадоў адсутнасці вяртаюцца тыя, хто тут нарадзіўся. І хоць зімой многія дамы стаяць пустыя, летам на Малую Радзіму вяртаюцца дзеці, унукі і праўнукі спачылых гаспадароў, засяваюць гэтую родную зямлю, атрымліваюць асалоду ад прыгажосці прыроды, спеваў птушак, высаджваюць кветкі, каб роднае сяло квітнела і звінела дзіцячымі галасамі.

119
  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    У гэтым годзе Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці адзначае 500-годдзе з часу першай згадкі ў пісьмовых крыніцах.

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    Гэта сяло ў Мазырскім павеце Вялікага княства Літоўскага ў 1520 годзе яго ўладальнік князь Канстанцін Астрожскі падарыў Тураўскаму Успенскаму сабору.

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    Першапачатковае значэнне слова "пагост" - месца збору даніны князем і яго дружынай. Гэта быў цэнтр сельскай акругі, дзе праходзілі сусветныя сходы, а пазней утварылася паселішча з царквой.

  • Крыжаўзвіжанская царква ў вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    У мясцовай Крыжаўзвіжанскай царкве захоўваецца старажытная і самая ўшанаваная некалі на Тураўшчыне рэліквія - каменны крыж, пакланіцца якому прыплывалі жыхары ўсёй акругі.

  • Занядбаны дом і стары калодзеж у вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    У Пагосце цяпер няма ніводнай каровы, а жыхароў зусім мала. Паводле перапісу, у 1959 годзе насельніцтва тут складала 1222 чалавекі, у 2004 годзе - 367 жыхароў, а ў канцы 2019 году - 194 жыхара, з якіх 66 пенсіянераў і 11 дзяцей.

  • Унутранае ўбранне дома ў палескай вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    Нягледзячы на тое, што колькасць жыхароў катастрафічна памяншаецца, слава гэтага сяла грыміць па ўсім свеце: спачатку CNN абвясціла Пагост трэцім у свеце месцам, дзе цікава святкуюць Каляды і Новы Год, а ў канцы 2019 года вясновы абрад "Карагод", які тут захаваўся ў жывой традыцыі, быў уключаны ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА.

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    У гэтым вялікая заслуга фальклорна-этнаграфічнага калектыву "Міжрэчча", створанага 40 гадоў назад Кацярынай Панчэняй. Кацярына Аляксееўна тчэ амаль круглы год, каб пацешыць родных і гасцей Пагоста рукотворным вырабамі, надарыць на памяць.

  • Веснавы абрад Юр’еўскі карагод ў вёсцы Пагост Жыткавіцкага раёну
    © Sputnik Альфрэд Мiкус

    У Пагосце можна ўбачыць не толькі унікальны "Юр'еўскі карагод", але і святкаванне Калядак і Шчадрэц.

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    Не толькі з Беларусі, але і з многіх краін замежжа сюды прыязджаюць паглядзець, як клічуць вясну на Палессі або праводзяць абрад Жаніцьбы Коміна восенню.

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    Іван Цімафеевіч Зохна заўсёды захапляецца творчасцю калектыву "Міжрэчча".

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    Калісьці кожная жанчына ткала, вышывала, а цяпер ткацкі станок ёсць толькі ў Кацярыны Панчэні, вышывальшчыц засталося зусім мала. Але ў мясцовым клубе уладкавалі этнаграфічны куток, у якім сабралі вырабы мясцовых майстроў і майстрых, каб захаваць памяць аб мінуўшчыне.

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    Ніна Фёдараўна Саскевіч заўсёды сустракае "Юраўскі карагод" ў цэнтры вёскі насупраць мясцовага клуба.

  • Клуб і помнік загінулым у час Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    Клуб і помнік загінулым у час Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы Пагост. У час Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1941 года нямецкія карнікі спалілі ў Пагосце 163 двары, забілі 69 жыхароў. Землякі і беларусы Масквы ўзвялі ў памяць аб гэтай трагедыі помнік з імёнамі ўсіх загінуўшых жыхароў. Яны стварылі свой сайт у Інтэрнэце, які з гонарам назвалі "Пагост - край цудаў".

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    Жыхар Пагоста Карп Мікалаевіч Занкевіч, былы вязень, быў сагнаны ў Германію.

  • Каля вёскі Пагост рака Сцьвіга ўпадае ў Прыпяць
    © Sputnik Альфред Микус

    Сяло размешчана на мысе ў месцы ўпадзення ракі Сцвіга ў Прыпяць, што дало назву ўрочышча Рогі. Рогі таму, што яно акружана рэкамі, як бы рагамі быка тура, якога шанавалі мясцовыя жыхары.

  • Пойменныя лугі ўрочышча Пагост, заказнік Сярэдняя Прыпяць
    © Sputnik Альфред Микус

    Дарэчы, гэта ўрочышчы цяперашняй вясной засялілі быкамі Хека (быкі, падобныя да тура).

  • Занядбаны дом у вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    Цуды ў Пагосце працягваюцца не толькі таму, што на гэтую зямлю вярнуліся быкі, падобныя на тура, а і таму, што на родную зямлю праз шмат гадоў адсутнасці вяртаюцца тыя, хто тут нарадзіўся.

  • Занядбаны дом у вёсцы Пагост
    © Sputnik Альфред Микус

    Гэта дае надзею, што не звядзецца роднае сяло. Зямля ў Пагосце калісьці мела вельмі высокі бал урадлівасці, паколькі штогод разліваліся рэкі. Але і цяпер на ўраджай мясцовыя жыхары не скардзяцца.

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    І хоць зімой многія дамы стаяць пустыя, летам на Малую Радзіму вяртаюцца дзеці, унукі і праўнукі спачылых гаспадароў.

  • Певень у двары вясковага дома ў Пагосце
    © Sputnik Альфред Микус

    Засяваюць гэтую родную зямлю, атрымліваюць асалоду ад прыгажосці прыроды, спевам птушак, высаджваюць кветкі, каб роднае сяло квітнела і звінела дзіцячымі галасамі.

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    Унук Кацярыны Аляксееўны Міша Панчэня з яе праўнучкай Златай з Гомеля.

  • Бусел на даху вясковага дома ў Пагосце
    © Sputnik Альфред Микус

    Бусел на даху вясковага дома ў Пагосце.

  • Борці з мёдам
    © Sputnik Альфред Микус

    Борці з мёдам. На Палессі захавалася ўнікальная традыцыя - бортнае пчалярства. Гэта адзінае месца ў Еўропе, дзе яна практычна не перарывалася і перадавалася з пакалення ў пакаленне.

  • Жыхары вёскі Пагост Жыткавіцкага раёна
    © Sputnik Альфред Микус

    Спявачка, ткачыха, найстарэйшая захавальніца мясцовых традыцый Зося Рыгораўна Кузьміч.

  • Вёска Пагост Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці
    © Sputnik Альфред Микус

    Мясцовыя жыхары сцвярджаюць, што іх Пагост больш старажытны за Тураў. Гэта пацвярджаюць і археолагі: на беразе старога рэчышча Прыпяці захаваліся сляды гарадзішча жалезнага веку (V стагоддзе да нашай эры - V стагоддзе нашай эры), а знаходкі захоўваюцца ў Тураўскім краязнаўчым музеі.

Тэги:
Палессе
Абітурыенты здаюць ЦТ

Сталі вядомыя вынікі ЦТ па рускай мове

0
(абноўлена 17:12 08.07.2020)
З-за масавасці абітурыенты сёлета здавалі цэнтралізаванае тэсціраванне па рускай мове два дні.

МІНСК, 8 ліп - Sputnik. Вынікі цэнтралізаванага тэсціравання (ЦТ) па рускай мове сталі вядомыя днём у сераду, паведамляе Sputnik.

Першымі вынікі ЦТ напярэдадні даведаліся абітурыенты, якія здавалі іспыт па беларускай мове. Як высветліў Sputnik, у цэлым рабяты паказалі лепшы вынік, чым годам раней.

Бліжэй да вечара серады з'явіліся і вынікі па самым масавым прадмеце - рускай мове. Першымі свае балы даведаліся абітурыенты, падпісаныя на смс-рассылку. Неўзабаве яны будуць загружаныя і на сайт Рэспубліканскага інстытута кантролю ведаў (РІКВ).

Як даведацца вынікі ЦТ - чытайце ў матэрыяле Sputnik.

З-за масавасці абітурыенты сёлета здавалі цэнтралізаванае тэсціраванне па беларускай мове два дні. У цэлым на выпрабаванне ў 2020-м запісаліся 52660 чалавек.

Цэнтралізаванае тэсціраванне - асноўны этап уступнай кампаніі: абітурыенты здаюць выпрабаванні па выбраных прадметах, а затым з сертыфікатамі ЦТ і атэстаты падаюць дакументы ў прыёмныя камісіі ВНУ. Выдача сертыфікатаў ЦТ пачнецца 24 ліпеня.

0
Тэги:
Беларусь, Уступная кампанія, ЦТ