Дыяментавыя юбіляры спадары Ясь і Францішка Галубы

Сакрэт вечнага кахання: як пражыць разам 60 гадоў

183
(абноўлена 09:59 01.08.2016)
Спадары Францішка і Ян Галубы жывуць разам ужо 61-ы год. За гэты час не мелі ні адной “заўзятай” сваркі. Мелі радасць жыць, гадаваць дзяцей, шчыра працаваць, дапамагаць людзям. Сакрэтамі нязгаснага кахання спадары Галубы ласкава падзяліліся са Sputnik.

Алена Масла, Sputnik

Блізу месяца жывуць "дыяментавыя юбіляры" на новай сядзібе. У суседнюю вёску Сташулі перабрацца іх прымусіла жыццё — Мізарэчча, дзе сажылі век, з некалі вялікай вёскі ператварылася ў хутарок. У непагадзь да яго цяжка дабрацца — машыны загразаюць, не могуць пераехаць праз роў, які пераразае дарогу. Пасля доўгіх роздумаў адгукнуліся на прапанову заняць хату ў Сташулях, якая стаяла без гаспадароў.

"Штодзень прачнуся і думаю — як там мая хатка асталася, — дзеліцца перажываннямі Францішка Браніславаўна. — Але і тут добра: людзі штодзень заходзяцца, і Марыйцы, дачцэ, лягчэй нас даглядаць — усё ж тут мы пры дарозе жывём, а не адрэзаныя ад свету".

"Дыяментавае" вяселле меліся адзначаць яшчэ мінулай восенню — з гасцямі, застоллем, песнямі. Але сям'ю напаткала бяда — памерла дачка Ліля. "Во які лёс — мы жывем, а яе няма", — выцірае слёзы Францішка Браніславаўна.

Абодва — і жонка, і муж — пры выдатнай памяці, на сваіх нагах. Шмат чытаюць, гэта любімы занятак праз усё жыццё. Цудоўна апавядаюць пра мінулае і ахвотна адгукаюцца на просьбу падзяліцца сакрэтамі шчаслівага шлюбу. Агучвае пажаданні Францішка Браніславаўна.

Поле ля новай сядзібы Галубоў
© Sputnik
Поле ля новай сядзібы Галубоў

"Саступаць трэба адно адному. Бывала, што тут хаваць — я ўсерджуся, ці мой усердзіцца, крыкнем адзін на аднаго — але і аціхнем. Заўзятых спораў у нас праз усё жыццё не было. Муж мой не піў — во гэта шчасце. Лагодны да мяне, дачок вельмі любіў. Я магла на іх насварыцца за нешта, а ён голасу ніколі не падвысіў.

Я са сваім Ясем з аднаго году, 1927. Толькі ён у канцы нарадзіўся, а я — на пачатку. Дык я трошкі старэйшая. Як пазнаёміліся? Гэта ж вёска, усе адзін аднаго ў ваколіцы і так ведаюць. А я, як маладая была, яшчэ з дзяўчынкай адной кватаравала ў іх — на ферму было далёка з суседніх Тараракаў, адкуль я родам, дабірацца — пасля працы па начы ідзеш, пасля да святла ўстаеш, каб паспець. Дык мая маці з яго маці дамовілася пра кватэраванне. Ну і пасля мая кватэрная гаспадыня стала мне свякроўкай…

Як мы маладыя былі, моды такой не было як зараз — разыходзіцца. Сышліся — жылі. Як ужо ў каго атрымлівалася, а жылі, трывалі. Але я думаю, што каб добра жыць, трэба крэпка падумаць, ці ўяўляеш ты сабе жыццё з чалавекам праз гады. Не тое што панаравіў чалавека, выскачыў — а тады не жывецца.

Выходзіць замуж трэба калі любіш. А во як любіш і пабраліся шлюбам — трэба ўмець дараваць".

Sputnik шчыра дзякуе за слушныя парады дыяментавым юбілярам і жадае здароўя і моцы сямейнай пары.

  • Вясковая хата традыцыйнай для Беларусі яскравай расфарбоўкі ў в. Павяцце
    Вясковая хата традыцыйнай для Беларусі яскравай расфарбоўкі ў в. Павяцце
    © Sputnik Крысціна Пержукова
  • На шляху  - вёска Павяцце. У двары дома дзед збудаваў для забаў ўнукам утульны дамок.
    На шляху - вёска Павяцце. У двары дома дзед збудаваў для забаў ўнукам утульны дамок.
    © Sputnik Крысціна Пержукова
  • Цюльпан красуе
    Цюльпан красуе
    © Sputnik Крысціна Пержукова
  • Корч ля возера ўбраўся ў вянок
    Корч ля возера ўбраўся ў вянок
    © Sputnik Крысціна Пержукова
  • Каплічка на паўвыспе ў в. Мілашова
    Каплічка на паўвыспе ў в. Мілашова
    © Sputnik Крысціна Пержукова
  • Дыяментавыя юбіляры спадары Ясь і Францішка Галубы
    Дыяментавыя юбіляры спадары Ясь і Францішка Галубы
    © Sputnik
1 / 6
© Sputnik Крысціна Пержукова
Вясковая хата традыцыйнай для Беларусі яскравай расфарбоўкі ў в. Павяцце

 

 

 

На слайдах — кадры з вясновай Мёршчыны па дарозе да сядзібы ў Сташулях, дзе жывуць спадарыня Францішка і спадар Ясь.

 

 

 

 

 

 

 

 

183
Тэги:
Міёрскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь
Багач - 2020

Усё па традыцыях: у Дукоры адзначылі Багач

115
(абноўлена 13:36 22.09.2020)
Працаваць на свята багатага ўраджаю строга забаронена, таму госці ад душы танчылі і весяліліся.

Багач у народным календары прымеркаваны да свята збору ўраджаю. Назву сваю ён атрымаў, бо лічылася, што менавіта ў гэтыя дні у добрых гаспадароў у хаце "усяго багата". На святкаванне Багача ў Дукорскім маёнтку патрапіў фатограф Sputnik Альфрэд Мікус.

Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Багач - гэта адмысловы лубок з зернем
Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
На свята жыхары вёскі збіраліся грамадой

Для святкавання Багача ўсе жыхары старадаўняй беларускай вёскі збіраліся талакой і рабілі адмысловы лубок з зернем, у сярэдзіну якога ўстаўлялі свечку. У гэты лубок, які атрымаў сваю назву ад наймення свята, кожны вясковец прыносіў па жменьцы зерня з новага ўраджаю. Лубок з запаленай свечкай праносілі абавязкова па ўсёй вёсцы. Усе гэтыя дзеянні былі скіраваныя на захаванне дабрабыту, ураджайнасці, плоднасці жывёлы і сямейнага ладу.

Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Багач абавязкова праносілі па ўсёй вёсцы
Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Кожны вясковец дадаваў у лубок зерне з новага ўраджаю

Напрыканцы Багач размяшчалі пад абразамі на покуці хаты гаспадароў, якіх грамада ў гэтым годзе абірала лепшымі.

Падчас святкавання Багача ўсім сялянам увогуле забаранялася працаваць: яны хадзілі ў госці адзін да аднаго, ладзілі кірмашы і гулянні, танчылі і спявалі.

Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
госці ў Дукоры вучыліся розным майстэрствам
Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
І хоць працаваць на Багач забаронена, але ж вучыцца ніхто не забараняў!
Багач - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Выдатны майстар навучыць каго заўгодна

Не засталіся ў баку ад гэтай традыцыі і госці Дукорскага маёнтка. Пад музыку гуртоў Стары Ольса і PAWA і беларускага народнага ансамбля "Вербіца" яны ад душы есяліліся і скакалі, а таксама вучыліся майстэрству керамікі, разьбы па дрэве, пляценню лапцей, ткацтву і вырабу лялек.

115
Тэги:
Народныя традыцыі, Багач
Журавіны

Мала гандляроў, шмат турыстаў: як прайшло традыцынае свята журавін на Міёршчыне

67
(абноўлена 14:44 21.09.2020)
У гэтым годзе на колькасць гасцей мусіла паўплываць пандэмія каронавіруса, але самы сакавіты фэст года ўсё ж такі адбыўся.

Самае сакавіта свята года ў Беларусі - гэта Міёрскі фэстываль "Жураўлі і журавіны", які праходзіць тут ужо з 2012 года. Час і месца для правядзення фэста абраныя невыпадкова: менавіта на знакамітым балоце Ельня у верасні пачынаюць збіраць журавіны.

Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Фестываль "Жураўлі і журавіны"

Па запасах журавінаў Ельня з'яўляецца сапраўдным рэкардсменам сярод усіх беларускіх балот. Акрамя таго, прылятаюць сюды больш за чатыры тысячы журавоў і дзясяткі тысяч розных відаў гусей. Яны спыняюцца ў Ельні падчас восеньскай міграцыі.

Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Болта Ельня

Кожны раз ў госці да журавоў прыязджаюць шмат турыстаў і ў гэтым годзе іх не напалохала пандэмія каронавіруса. Што нельга сказаць пра гандляроў, якіх было значна менш у параўнанні з мінулымі гадамі.

Нягледзячы на гэта Міёры, як і заўсёды, пераўтыварыліся ў сапраўднае журавінавае мора - ягады прадавалі на спецыяльных падворках, іх жа можна было сабраць падчас шпацыра па экалагічнай трапе да Ельні.

Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Журавінавае свята пачалі адзначаць у Міёрах у 2012 годзе
Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Набраць журавін можна было і самастойна

Не абыйшлося свята без майстроў, спеваў і добрага настрою. Турыстаў частавалі журавінавымі прысмакамі і прапанавалі розныя забаўкі, без якіх ужо немагчыма ўявіць ніводны беларускі фестываль.

Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Гасцей тут штогод частуюць журавінывамі прысмакамі
Жураўлі і журавіны - 2020
© Sputnik Альфрэд Мікус
Проста казка!

У выніку свята атрымалася такім, што іспанская Ла Тамаціна пазайздросціць!

Чытайце таксама:

67
Тэги:
Міёрскі раён, "Жураўлі і журавіны"
Які сёння дзень: 30 верасня 2020 года

Які сёння дзень: 30 верасня 2020 года

0
(абноўлена 10:00 21.09.2020)
Гэты дзень з'яўляецца дзвесце семдзесят чацвёртым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 92 дні.

У гэты дзень у 1931 годзе нарадзіўся беларускі паэт Ніл Гілевіч. Якія яшчэ падзеі адбыліся 30 верасня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 30 верасня

  • У 1472 годзе Іаган Гутэнберг выдаў у Майнцы першую ў Еўропе друкаваную кнігу, зараз вядомую як "Біблія Гутэнберга" або "42-радковая Біблія".
  • У 1791 годзе ў Вене адбылася прэм’ера апошняй оперы Моцарта "Чароўная флейта".
  • У 1939 годзе Уладзіслаў Сікорскі ўзначаліў польскі эмігранцкі ўрад у Францыі.

Хто нарадзіўся 30 верасня

  • 1892 год: Зоська Верас, беларуская пісьменніца і грамадская дзяячка.
  • 1931 год: Ніл Гілевіч, дзеяч беларускай культуры, пісьменнік, літаратуразнавец, перакладчык, фалькларыст, адзін з заснавальнікаў ТБМ.

Таксама сёння нарадзіліся нямецкі фізік Ганс Вільгельм Гейгер і брытанская актрыса Дэбора Кер.

30 верасня ў народным календары

Сёння вернікі шануюць памяць пакутніц Веры, Надзеі, Любові і іх маці Сафіі. Гэты дзень лічыўся дзявоцкім святам.

Пакуль старыя жанчыны збіраліся ў хатах, чыталі Біблію і маліліся, маладыя дзяўчаты ладзілі танцы, гульні, спявалі песні і гадалі. Лічылася, што гэты дзень спрыяльны для навядзення любоўных чараў.

Назіралі таксама за надвор'ем. Калі раніцай было пахмурна, наступныя некалькі дзён надвор'е будзе добрым. Калі ідзе дождж, вясна будзе ранняй, а калі, наадварот, суха – зіма прыйдзе яшчэ не скора.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень, Беларусь
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей