Засяленне ў летнік Планета

"Ідэальная змена ў летніку гэта дваццаць хлопчыкаў БАТЭ

28
(абноўлена 12:20 23.06.2016)
Сукенкі для дыскатэкі, "Манаполія" і UNO – вось "трывожны чамаданчык" на выпадак, калі вас адпраўляюць у летні аздараўленчы лагер. У "джэнтльменскім наборы" сукенку мяняем на брыль і плаўкі для басейна – і выязджаем у нязведанае, за многія кіламетры ад дома, у свет лета і сацыялізацыі.

Алена Васільева, Sputnik.

Карэспандэнт Sputnik пабывала ў лагеры "Планета" за дзесяць кіламетраў ад Мінска — сёння дзеці засяліліся тут у домiкi, загрузілі ў тумбачкі шчоткі і пакеты з мармеладкамі і пачалі самастойнае жыццё.

Калі што, прыйду дадому пешкі

"Ты будзеш цмокам, ты — рыцарам, а яна — прынцэсай. Але не, давай лепш ты будзеш Гары, а ты — Герміёна", — клоўн Міша сустракае дзяцей на ўваходзе.

Детский оздоровительный лагерь Планета
© Sputnik / Виктор Толочко
Дзіцячы аздараўляльны летнік "Планета"

Тым, хто прыйшоў крыху раней, дастаюцца шарыкі, астатнім — "абдымашкі ад клоўна". У Мішы класічная задача — стварыць добры настрой у лагеры з першых хвілін. Ён адшуквае "прынцаў" для "прынцэс" у натоўпе дзяцей, якія засяляюцца ў лагер.

Заселение в лагерь Планета
© Sputnik / Виктор Толочко
Клоўн Міша адшукае сярод звычайных дзяцей і прынцаў, і прынцэс

"Вось у нас прынцэса Таня. Міша, ты ўжо стары, яна яшчэ ў чацвёртым атрадзе! Ваня, а ты акурат падыходзіш", — перабірае варыянты клоўн, пакуль дзеці таўкуцца ў чарзе, спадзеючыся патрапіць у атрад "старэйшых".

Дети заселяются в лагерь Планета
© Sputnik / Виктор Толочко
"Планета" засяляецца: місія выканаецца толькі дзецьмі. Бацькі вернуцца ў працоўныя будні

"Можна мяне ў першы?" — Прасіліся трынаццацігадовыя і тлумачылі: калі ты ў першым атрадзе, з дыскатэкі можна вярнуцца пазней, ды і наогул, ты вольны.

"Ну, проста — вольны!" — Кажа Ліза і разводзіць рукамі, наглядна патлумачыўшы сваё разуменне волі.

Выхавальнікі, адказныя за засяленне дзяцей, спрабуюць супраціўляцца, кажуць: калі трынаццацігадовага засяляць у першы атрад, то што ж тады рабіць з чатырнаццацігадовага? А з пятнаццацігадовымі? Але перад просьбай: "Ну Ала Іванаўна, ну міленькая, пасяліце Дашу з намі", — яе сэрца не заўжды можа выстаяць.

Старший воспитатель Алла Ивановна встречает прибывших
© Sputnik / Виктор Толочко
У старэйшага выхавацеля Анны Іванаўны супермісія: дагадзіць усім "засяленцам" дзеля спрыяльнай сяброўскай атмасферы ў пакоях летніка

Старэйшы выхавальнік Ала Іванаўна сцвярджае, што ўсіх дзяцей ведае пайменна, што многія прыязджаюць у лагер нават па восем разоў, таму што "Планета" — ці ледзь не лепшы лагер планеты. У пацверджанне тут жа, прымясцюраўшыся на лавачцы, дзеці абмяркоўвалі, хто ў "Планеце" старажыл: "А я ў сёмы раз!" "А я — у восьмы!"

Многие приезжают в лагерь даже по восемь раз
© Sputnik / Виктор Толочко
У летніку - восьмы раз!

"А ты ў нас ужо была? Ці не была? Я памылiўся? А такі твар знаёмы, можа, у кіно бачыла цябе?" — Ала Іванаўна выглядае больш бадзёра за многіх дзяцей, якія, у адрозненне ад яе, трохі хвалююцца, абдымаецца і з імі, і з бацькамі, згаджаецца засяліць сяброў у адзін атрад і прытрымаць месца ў пакоі для тых, хто спазняецца — і абяцае, што "ўсё будзе добра!"

Алла Ивановна обнимается с приехавшими в лагерь детьми
© Sputnik / Виктор Толочко
"Год не бачыліся!" - красамоўнае сведчанне сяброўскіх стасункаў паміж дарослымі і дзецьмі ў летніку

Былі і тыя, хто лагернага жыцця яшчэ не зведаў, і праз гэта хваляваўся.

Ребят осматривают в медпункте перед заселением
© Sputnik / Виктор Толочко
Медагляд пацвердзіў: да адпачынка гатовыя!

"Мама, а гэта далёка ад МКАД? 10 кіламетраў? Ну, тады, калі што, я прыйду", — супакоена уздыхнуў адзін з пастаяльцаў. Але ледзь толькі кінуў рэчы на ложак побач з сябрамі, перадумаў вяртацца. Усе разам яны выправіліся ў "даследчую" экспедыцыю: праверыць у летніку магчымасць павесяліцца, а ў сталоўцы — здабыць бургер. Да расчаравання дзяцей, іх у сталоўцы не знайшлося, але кухары суцешылі: затое будуць сырнікі, гародніна, садавіна, а з салодкага — вафлі і печыва.

Столовая прекрасная, но гамбургеров здесь нет
© Sputnik / Виктор Толочко
Цудоўная сталоўка, але з гамбургерамі тут не знаюцца

"У мінулым годзе я тут вельмі паправілася — кормяць пяць разоў на дзень і вельмі смачна", — распавяла карэспандэнту Sputnik Аня. Яна трэці год трапляе ў трэці атрад і не хоча ў іншыя. Кажа, у мінулым годзе з імі ў атрадзе адпачывалі дваццаць хлопчыкаў з дзіцячай каманды БАТЭ, і лета ўдалося.

Начало смены в лагере Планета
© Sputnik / Виктор Толочко
У прадчуванні летніх прыгод

"І што, вайфая не будзе?"

"А ты ноўтбук браў?" — "Не браў, у мяне за апошнія тры тыдні найграна сто семдзесят гадзін, цяпер бацькі сказалі адпачыць", — скардзяцца хлопцы адзін другому. У доміку другога атрада тым часам разгортвалася драма.

Мальчики обживают комнату в лагере
© Sputnik / Виктор Толочко
Урокі самастойнасці: хлопчыкі абжываюць пакой

"Як вайфая няма?! Што вы з намі робіце!" — Хлопчыкі тэатральна заломлівалі рукі і сцвярджалі, што важатыя спрабуюць сарваць у іх вакацыі. Іншыя навіна аб адсутнасці інтэрнэту ўспрымалі больш устойліва і па-даросламу сцвярджалі, што інтэрнэту ім і дома хапае, што трэба на прыродзе адпачываць афлайн і што планшэт — гэта не ўсё жыццё. Прайшла чутка пра тое, што ў выпадку неабходнасці пароль ад Wi-Fi ўсё ж можна здабыць, і паніка згасла.

Девочки уже разложили свои вещи по тумбочкам
© Sputnik / Виктор Толочко
Дзяўчаткі засяліліся хутка і прыселі адпачыць

У асноўным, замест планшэтаў у тумбачках ляжалі звычайныя цацкі, у кагосьці — лялькі, у кагосьці — настольныя гульні, за межамі жылых карпусоў дзеці ўжо гулялі ў настольны тэніс, футбол — жыццё выдавала далёкім ад сцвярджэння, што "сучасным дзецям патрэбны толькі кампутар". Бацькі замілоўваліся — ну вось, амаль як наша дзяцінства!

В начале смены - в тумбочке идеальный порядок
© Sputnik / Виктор Толочко
Узорны парадак у тумбачках

Выхавальнік Антаніна, якой яшчэ толькі дзевятнаццаць, паспела папрацаваць у некалькіх лагерах — адпраўляюць на практыку з каледжа. Кажа, сяброўка распавяла ёй, што ў гэтым лагеры больш за астатнія для дзяцей прыдумляюць актыўнасці на свежым паветры і параіла пайсці сюды на практыку. Антаніна кажа, што апавяданні пра жыццё пасля адбою — міф.

Воспитатель Антонина приехала сюда по совету подруги
© Sputnik / Виктор Толочко
Знаёмства з выхавацелем

"Дзяцей за дзень чакае столькі забаў, што да вечара яны стамляюцца і проста кладуцца спаць", —  упэўнена кажа яна.

Дзеці думаюць інакш: у першым атрадзе на пытанне пра жыццё пасля дзевяці вечара хіхікаюць. Кажуць, жыццё ёсць, але выхавальнікам лепш пра гэта не ведаць.

За пределами жилых корпусов мальчишки уже гоняли в футбол
© Sputnik / Виктор Толочко
Жыць цікава, выяўляецца, можна і без інтэрнэта!

"У мінулым годзе аднаму хлопчыку ноччу пафарбавалі валасы на нагах у руды колер. Ну і пастай мажам часам", — прызнаюцца ў атрадзе і спяшаюцца вывучаць (і захопліваць) тэрыторыю лагера.

28
Тэги:
Бацькі і дзеці, Месцы адпачынку, Мінскі раён
Кадр з мультфільма Зоркі сёмага неба

Першы ў гісторыі Беларусі аніміраваны мюзікл прэзентавалі ў Мінску

46
(абноўлена 16:03 01.06.2021)
У Доме кіно адбылася прэм'ера паўнаметражнага мультфільма рэжысёра Алены Туравай "Зоркі сёмага неба". Музычная казка разлічана на гледача любога ўзросту, хоць і стваралася для дзяцей.

Аўтары працавалі над праектам амаль пяць гадоў. У адпаведнасці з законамі жанру ў фільме, працягласць якога больш за 70 хвілін, гучыць 45 песень. Іх выконваюць беларускія акцёры. Пра гэта распавяла карэспандэнту Sputnik Алена Турава.

У фае кінатэатра з журналістамі і гледачамі правялі сустрэчу стваральнікі карціны. Сярод іх - аўтар сцэнарыя Генадзь Давыдзька, прадзюсер і генеральны дырэктар кінастудыі "Беларусьфільм" Уладзімір Карачэўскі. Гасцей прэм'еры вітаў кампазітар Леанід Шырын і беларускі спявак Юрый Вашчук, вядомы пад псеўданімам ТЕО, ён агучваў аднаго з галоўных персанажаў мульціка - Ката Мурмота. З Масквы на прэзентацыю фільма прыехаў знакаміты гукарэжысёр Віктар Морс.

Светлая казка

"Зоркі сёмага неба" - гісторыя пра тое, як таленавіты вучоны з дапамогай створанага ім суперкамп’ютара абяцае ўсіх людзей зрабіць шчаслівымі. Але праз гэта вынаходніцтва ў рэальны свет прабіраецца страшны монстр. Ён закрывае зямлю шасцю паднябессямі. Людзі перастаюць бачыць зоркі, любіць і марыць. Тады феі адпраўляюцца на зямлю, каб знайсці сапраўднага летуценніка, які ўсіх выратуе.

На думку Туравай, усю казку пранізвае светлая думка, і, вядома, дабро перамагае.

"Галоўная ідэя карціны - не здолець знішчыць нейкае абстрактнае зло, а для пачатку перамагчы яго ў сабе. Нашы героі маюць магчымасць папрасіць у чароўнага партала аб выкананні толькі аднаго адзінага жадання. У кожнага яно сваё, індывідуальнае. Аднак просяць ўсе яны пра адно - каб зоркі вярнуліся да людзей", - распавяла Алена Турава.

Нацыянальны прадукт

"Мюзікл - яркая фантазійная карціна. Фішка яе ў тым, што гэта не проста першы ў Беларусі анімацыйны фільм. Гэта чыста беларускі нацыянальны прадукт, да праекту не прыцягваліся ніякія замежныя студыі", - адзначыла рэжысёр.

Паводле яе слоў, яшчэ адна асаблівасць - тое, што такіх анімацыйных мюзіклаў раней не было ў Беларусі. "Больш за тое, я нават не ўзгадаю расійскіх аналагаў. Успамінаюцца мультфільмы падобнага жанру з дзяцінства - "Брэменскія музыкі", "Лятучы карабель", "Блакітны шчанюк", - дадала яна.

Калектыўнае дзіцё

"Перад намі была пастаўлена задача - стварыць экраннае ўвасабленне кніжкі і пастаўленага раней спектакля", - распавяла аўтар.

Алена Турава лічыць, што мульцяшны поўны метр, які быў прадстаўлены сёння гледачам, - гэта "калектыўнае дзіця".

Спярша ствараецца гісторыя і сцэнар, потым ідзе чарнавая раскадроўка ў выглядзе коміксу. Першапачаткова ўсе малююць аніматары. Толькі потым ужо дадаецца камп’ютарная апрацоўка.

"Акцёр грае ролю малюнкам. Гэтаму трэба доўга вучыцца, набіваць руку. У нас былі задзейнічаны акцёры ўсіх калібраў - ад мэтраў да маладых людзей, выпускнікоў тэатральных ВНУ", - падзялілася Турава.

Паводле яе слоў, многія працавалі адразу на розныя ролі. "Некаторыя агучвалі да чатырох персанажаў, і мужчынскім, і жаночым голасам. Гэта дзіўная якасць, калі чалавек можа пераўвасабляцца", - адзначыла рэжысёр.

Песні былі запісаны загадзя. Па іх выбудоўвалася канструкцыя фільма - усе кадры павінны былі адпавядаць музычнаму суправаджэнню.

Расіяне зацікавіліся

Гендырэктар кінастудыі "Беларусьфільм" Уладзімір Карачэўскі паведаміў карэспандэнту Sputnik, што "расійскія партнёры ўжо паглядзелі і хочуць набыць  анімацыйную карціну "Зоркі сёмага неба", каб прадэманстраваць яе па сваіх тэлеканалах і інтэрнэт-платформах". Зараз ідзе перамоўны працэс.

"І не толькі з расійскім бокам. Мы спадзяемся, што пакажам фільм у рамках фестывалю ШАС, які адбудзецца ў канцы чэрвеня - пачатку ліпеня ў Душанбэ, а таксама на "Славянскім базары". Плануем продаж не толькі ў рускамоўныя краіны - ужо ёсць субцітры па-англійску", - расказаў Карачэўскі.

Па Беларусі пройдзе больш за 60 паказаў, у Мінску - у кінатэатры "Беларусь" і "Аўрора", таксама разглядаюцца пляцоўкі кіназалаў "Піянер" і "Дома кіно".

"Пасля сённяшняй прэм'еры наш фільм пачынае актыўнае самастойнае падарожжа", - рэзюмаваў Карачэўскі.

Чытайце таксама:

46
Тэги:
Алена Турава, Прэзентацыя, Мінск, мюзікл, Гісторыя Беларусі
У памежнай службы ёсць свой флот

Уцякаць бессэнсоўна: як ахоўваюць беларуска-ўкраінскую мяжу

54
(абноўлена 09:54 28.05.2021)
На беларуска-ўкраінскай мяжы службу нясе незвычайнае падраздзяленне: са сваім флотам і заставай, якую можна перамяшчаць з месца на месца.

Памежная камендатура "Лоеў" - падраздзяленне ўнікальнае: асабісты склад ахоўвае межы Радзімы па водным рубяжы і мае ўласны міні-флот. Тут няма звыклай па фільмах і рэпартажах мяжы з сігналізацыйнай сістэмай і кантрольна-следавай паласой, уздоўж якой ідуць пагранічнікі з сабакам.

Затое ёсць рэкі Днепр і Сож, па галоўным фарватэры якіх беларуска-ўкраінская мяжа як раз і праходзіць. Форму рачныя памежнікі носяць і сухапутную, і марскую, а на ўваходзе ў камендатуру ўстаноўлены якары. Карэспандэнты Spuntik Уладзімір Несцяровіч і Віктар Талочка адправіліся на паўднёва-ўсходнія межы Радзімы, каб пазнаёміцца ​​з вельмі спецыфічным падраздзяленнем.

Начальнік памежнай камендатуры "Лоеў" падпалкоўнік Аляксандр Вашчанка лічыць, што няма нічога звышнезвычайнага ў нясенні службы на рачным участку. Вядома, ёсць пэўныя нюансы, але асноўныя задачы ўсюды аднолькавыя: забеспячэнне пагранічнай бяспекі, арганізацыя надзейнай аховы дзяржграніцы, папярэджанне і спыненне правапарушэнняў. А ўжо як гэтыя задачы выконваюцца, якімі метадамі, сіламі і сродкамі - сакрэт і ваенная таямніца. Але сёе-тое нам усё ж паказалі.

Імянная - значыць, выдатная

Знаёмства з падраздзяленнямі камендатуры пачынаем з трэцяй заставы. З 4 кастрычніка 2018 года яна носіць імя Героя Савецкага Саюза Мікалая Сушанова. У памяшканні, дзе спіць асабісты склад (ці як кажуць самі байцы, у "спальніку"), на самым ганаровым мары ўстаноўлены сімвалічны ложак героя. На ёй ляжыць галоўны сімвал абаронцаў мяжы - зялёная фуражка. На сцяне - партрэт Мікалая Сушанова, апісанне яго подзвігу.

Ураджэнец Бранскай вобласці ў кастрычніку 1943 года вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра і вызваленні Лоева. Быў прадстаўлены да вышэйшай узнагароды, але атрымаў яе значна пазней: у адным з баёў у Палескіх балотах старэйшы сяржант быў паранены, трапіў у палон, уцёк, затым партызаніў да поўнага вызвалення Беларусі.

Перед выходом на охрану границы - минута молчания у бюста героя
© Sputnik / Виктор Толочко
Перад выхадам на ахову мяжы - хвіліна маўчання ля бюста героя

У гонар героя ў фае зрабілі пакой баявой славы. Тут сабраны асабістыя рэчы Мікалая Сушанова, яго лісты, муляжы зброі і ўзнагарод, успаміны таварышаў па службе, родных і блізкіх. Міма не прайсці. І гэта не проста даніна памяці абаронцы Радзімы - традыцыя, якіх у памежнікаў нямала.

Адну з іх мы назіраем на свае вочы. Пасля атрымання загаду выступіць на ахову дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь кожны пагранічны нарад абавязкова падыходзіць да бюста героя і ўдзельнічае ў рытуальнай хвіліне маўчання.

Усе хлопцы, з якімі мы гаварылі, паўтаралі ў адзін голас: служыць на мяжы няпроста, але гэта - справа для сапраўдных мужчын. Тут ты кожны дзень з баявой зброяй і ў поўнай баявой гатоўнасці ходзіш па апошніх метрам роднай зямлі. І гэта не пафас - адчуванні, які цябе прасякваюць  ледзь не з першых дзён службы.

Пограничная служба – настоящая: каждый день с боевым оружием
© Sputnik / Виктор Толочко
Памежная служба - сапраўдная: кожны дзень з баявой зброяй

Ну і вядома, маладыя людзі хвалілі сваю заставу за бытавыя ўмовы: будынак новы, камфортны, утульны, паўсюль чысціня і парадак. Ды і кормяць тут сытна і вельмі смачна: амаль як дома - падраздзяленне невялікае, кухар сваіх таварышаў па службе не крыўдзіць, да таго ж шэфствуе над ім дасведчаная Жанна Уладзіміраўна Краўчанка, якая на камэндатуры з самага першага дня. Для яе гэтыя хлапчукі як родныя, як адна сям'я.

Уцякаць не трэба: не мае сэнсу

Спецыяльна для Sputnik памежнікі паказалі, як застава падымаецца па трывозе. Прызнаемся: шматразова даводзілася назіраць гэта і раней, у тым ліку на далёкіх ад Беларусі рубяжах, ёсць з чым параўноўваць, і можам адзначыць: сушанаўцы дзейнічаюць хутка, зладжана, натрэніравана.

Через мгновение Сакур запрыгнет в машину и тревожка рванет к месту нарушения границы
© Sputnik / Виктор Толочко
Праз імгненне Сакур заскочыць у машыну і імкліва рване да месца парушэння мяжы

Кожны ведае свой манеўр. Ну а кінолаг Кірыл Семяненя з Любані разам са сваім чацвераногім сябрам - памежным сабакам Сакурам - проста прыгажуны! Ад такіх ні адзін парушальнік не ўцячэ.

І хоць на рачным участку мяжы няма кантрольна-следавай паласы, на самой заставе вучэбная КСП зроблена, таму што ёсць такое правіла: кожны памежнік - следапыт.

Каждый пограничник должен быть следопытом
© Sputnik / Виктор Толочко
Кожны памежнік павінен быць следапытам

Дарэчы, аб парушальніках. За час існавання камендатуры на яе ўчастку іх затрымана значна менш, чым, да прыкладу, дзе-небудзь у раёне Брэста або Гродна, але гэта зусім не азначае, што ў раёне Лоева служаць напаўсілы. Наадварот: як запэўнілі мясцовыя камандзіры, тут створана прадуманая сістэма аховы мяжы. І гэта не толькі і не столькі чалавек з аўтаматам, які ідзе дазорам або сядзіць у сакрэце - сёння наступіла эпоха інтэлектуальнай аховы кардона.

Убачыць усё і ўсіх

На заставе "Дзяражычы", куды мы адпраўляемся ў суправаджэнні маёра Віктара Салаўя, нам паказалі адну з такіх разумных штук - аўтаматызаваны пост тэхнічнага назірання. На высокім беразе Дняпра ўсталявана вышка з сістэмай відэаназірання, прыёму і перадачы дадзеных, падсілкоўвання энергіі з дапамогай сонечных батарэй.

Што гэта дае? Самае галоўнае - байцам на многіх участках не трэба мерзнуць, мокнуць, цягнуцца па пяску або мясіць ботамі бруд, пільна ўглядаючыся ўдалячынь і прыслухоўваючыся да кожнага шоргату.

Аператар паста знаходзіцца на заставе, сядзіць сабе ў цяпле і камфорце у камп’ютара, а на маніторы карцінка - як на далоні. Малюнак можна наблізіць, паглядзець, што адбываецца злева і справа. Нават ноччу апаратура ўлаўлівае інфрачырвонае выпраменьванне. Так што любая жывая істота становіцца прыкметнай.

Современная аппаратура позволяет видеть обстановку на границе прямо с заставы
© Sputnik / Виктор Толочко
Сучасная апаратура дазваляе бачыць становішча на мяжы прама з заставы

"Бачыце? Гэта рыбакі сядзяць з вудамі. Да іх ад пасата метраў 700. Можам павялічыць карцінку. Вось адзін падняўся і да іншага пайшоў...  Можа, там лепей бярэ?" - прапаршчык Уладзіслаў Скаль і сяржант Дзмітрый Прышчэп запэўніваюць, што ў цемры таксама ўсё адрозна і зразумела, дзе пень, лось ці чалавек.

На пытанне, колькі такіх пастоў разгорнута на мяжы, на заставе адказваюць па-вайсковаму скупа: "Дастаткова, каб забяспечыць надзейную ахову даручанага ўчастка".

"Кабанчык забярэм з сабой"

Застава "Дзяражычы" - гэта не будынак капітальнага тыпу, а модулі, падобныя на будаўнічыя вагончыкі, хоць параўнанне і не зусім правільнае. Тут ёсць абсалютна ўсё для нармальнага жыцця і службы: боксы для машын, вальеры для сабак, спартыўны гарадок, пакой для інфармавання і вольнага часу, свае генератар і свідравіна, сталовая і нават ўласная лазня.

Заставу ўрачыста адкрылі ў снежні мінулага года. Аглядацца і прывыкаць да новага месца не было калі: з першага ж дня памежнікі прыступілі да аховы 20-кіламетровага ўчастка.

На модульной заставе есть все для службы, жизни, занятий спортом
© Sputnik / Виктор Толочко
На модульнай заставе ёсць усё для службы, жыцця, заняткаў спортам

Начальнік заставы старэйшы лейтэнант Іван Незабудка запэўніў, што ўзімку на заставе ніхто не мерзнуў - для абагрэву спальных памяшканняў аказалася дастаткова звычайных электраабагравальнікаў. Цепластрата мінімальная.

Асноўная фішка модульнай заставы - у яе мабільнасці. У выпадку неабходнасці ўсе пабудовы можна досыць хутка дэмантаваць і перавезці ў іншае месца. Да таго ж праект атрымаўся не вельмі дарагім, ва ўсякім выпадку значна танней, чым будаўніцтва з цэглы і бетону стацыянарнага падраздзялення.

Праект і яго выкананне - цалкам беларускія. Як распавялі афіцэры, у Дзяражычы прыязджалі расійскія калегі, уважліва вывучалі вопыт, задавалі шмат пытанняў, праявілі вялікую зацікаўленасць.

Повар на заставе – один из самых уважаемых людей
© Sputnik / Виктор Толочко
Кухар на заставе - адзін з самых паважаных людзей

Начальніку заставы задаем "нязручнае" пытанне: вось ўкараніцеся вы на гэтым месцы, клумбы з кветачкамі зробіце, кабанчыка адкормліваць станеце і раптам - загад: перамясціцца на новае месца, ці не крыўдна будзе?

Старэйшы лейтэнант не разгубіўся: "Па-першае, загады не абмяркоўваюцца, калі трэба, зробім усё хутка, а, па-другое, кабанчыка з сабой таксама прыхопім".

Не даплыве парушальнік да сярэдзіны Дняпра

Ну і нарэшце яшчэ адно падраздзяленне, якое ўваходзіць у склад камендатуры і з'яўляецца галоўным на водных рубяжах Лоеўшчыны - аддзяленне берагавой аховы. Гэта іх катэры з 1999 года барозняць прасторы Дняпра і Сожа, кантралюючы каля 155 кіламетраў рачнога ўчастка дзяржграніцы.

Першапачаткова гэта была група пагранічных катэраў. Упершыню на ахову мяжы "Бусел", "Усход" і амфібіі "Гепард" выйшлі 25 красавіка 2000 года. Шуму і ажыятажу нарабілі тады нямала. Ну як жа: не маторкі, а гэтакі малы флот. Размаўлялі хлопцы таксама часам не вельмі зразумела для выключна сухапутнага акружэння: гюйс, рында, кубрык, камбуз, кают-кампанія, гальюн. Узначальваў групу катэраў капітан трэцяга рангу Міхаіл Крылоў. Пасля яго падраздзяленнем і зусім камандавалі капітаны другога рангу.

Случись погоня – от таких катеров ни один нарушитель не скроется
© Sputnik / Виктор Толочко
Калі здарыцца пагоня - ад такіх катэраў ні адзін парушальнік не схаваецца

Зараз аддзяленне берагавой аховы ў Лоеве ўзначальвае капітан-лейтэнант Алег Выгляд. Яго падначаленыя прайшлі спецыяльную падрыхтоўку, здалі экзамены і па традыцыі носяць воінскія званні як на флоце: у асноўным мічманы і старэйшыя мічманы. Матросаў тэрміновай службы ў гэтым падраздзяленні няма.

А самых першых "Буслоў" ужо спісалі на заслужаны адпачынак. Адзін з іх застыў цяпер на вечным пасту каля Гомельскага музея ваеннай славы, другі плануюць усталяваць ля Гомельскай памежнай групы.

На змену першым катэрам прыйшла зусім новая тэхніка: хуткасная, з вялікім запасам ходу, зручная ў абслугоўванні і эксплуатацыі. Італьянскія катэры паступілі па лініі міжнароднай тэхнічнай дапамогі. Закуплены таксама суды расійскай і беларускай вытворчасці.

Пограничные катера – быстрые, маневренные, с большим запасом хода
© Sputnik / Виктор Толочко
Памежныя катэры - хуткія, манеўраныя, з вялікім запасам ходу

Напрошваемся на борт да "італьянцаў". Нас запэўнілі: асаблівасці канструкцыі такія, што катэр гэты перавярнуцца ў прынцыпе не можа. "Але трымайцеся ўсё ж такі мацней!". Пасля таго як судна набрала хуткасць кіламетраў пад 70 у гадзіну і пачаў манеўраваць, нагадваць пра бяспечныя паводзіны на борце катэра было ўжо не трэба. Мы ж не марскія і нават не рачныя ваўкі - так, аматары пешых прагулак.

Запас ходу у катэры "Дазор" - 400 кіламетраў, на борт можа ўзяць 10 чалавек. З аснашчэння - радыёлакацыйная станцыя, навігатар, рэхалот. Увогуле, шанцаў на тое, каб схавацца ад памежнікаў, у парушальнікаў няма ніякіх.

Згледзеўшы рыбакоў, прычальваем да берага. Памежнікі праверылі іх дакументы, распыталі пра тое, што бачылі, чулі.

Рыбу в пограничной полосе ловить можно, но есть определенные правила
© Sputnik / Виктор Толочко
Рыбу ў памежнай паласе лавіць можна, але ёсць пэўныя правілы

Рыбалка ў памежнай паласе мае свае асаблівасці: мясцовыя лодкі, катэры і іншыя плаўсродкі павінны быць зарэгістраваныя ў інспекцыі па маламерных суднах, пры сабе рыбак абавязаны мець пашпарт, а таксама пропуск у памежную паласу.

Дарэчы, з браканьерамі берагавая ахова таксама дапамагае змагацца - сумесна з інспекцыяй аховы жывёльнага і расліннага свету.

Свята, але не выхадны

А яшчэ мясцовыя памежнікі з гонарам распавядаюць, што менавіта ў іх здымалі фільм "Смяротны ўлоў" серыяла "Дзяржаўная мяжа". Дэтэктыўна-крымінальная гісторыя з пагонямі, затрыманнямі кантрабандыстаў і гандляроў зброяй разгортваецца як раз на рачным участку беларуска-ўкраінскага кардона. Разыначка фільма - катэры і ўсё яшчэ не вельмі звыклыя для Беларусі людзі ў марской форме. Як кажуць самі памежнікі, хай сюжэт так і застанецца мастацкім выдумкай.

Задач у лоеўскіх памежнікаў шмат і ўсе яны важныя і адказныя. Сёння ў іх прафесійнае свята. Будзе асабліва смачны абед, прыйдуць з падарункамі і віншаваннямі госці ад мясцовых уладаў і жыхароў памежжа, але ў астатнім дзень як дзень - на мяжы выхадных не бывае.

54
Тэги:
флот, Украіна, Беларусь, мяжа
Кашалёк з грашыма

Белстат: рэальныя даходы беларусаў за 4 месяцы выраслі больш чым на 3%

22
(абноўлена 17:35 15.06.2021)
Большая частка даходаў насельніцтва па-ранейшаму фарміруецца за кошт аплаты працы, якая перавышае 60% ад усіх наяўных даходаў.

МІНСК, 15 чэр - Sputnik. Рэальныя наяўныя грашовыя даходы насельніцтва Беларусі ў студзені - красавіку бягучага года павялічыліся на 3,4% у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года, паведамілі ў прэс-службе Нацыянальнага статыстычнага камітэта рэспублікі.

Структура рэальных даходаў беларусаў выглядае наступным чынам:

  • аплата працы - 64,0%
  • даходы ад прадпрымальніцкай і іншай дзейнасці, якая прыносіць даход - 7,5%
  • трансферты насельніцтву (пенсіі, дапамогі, стыпендыі і іншыя) - 23,3%
  • даходы ад уласнасці і іншыя даходы - 5,2%

У адпаведнасці з беларускай метадалогічй рэальнымі размяшчанымі даходамі лічацца грашовыя даходы, з якіх ужо вылічаны падаткі, зборы і ўнёскі, скарэкціраваны на індэкс спажывецкіх цэн на тавары і паслугі.

Белстат ў пачатку чэрвеня распаўсюдзіў інфармацыю, што ў траўні гэтага года індэкс спажывецкіх цэн у параўнанні са снежнем 2020 года склаў 105,2%. Прагнозны паказчык росту інфляцыі пры гэтым павялічылі ў гадавым вымярэнні з 5% да 7%.

Раней міністэрства эканомікі прадставіла прагноз, паводле якога ў 2021 годзе беспрацоўе не павінна перавысіць 4,4%, а даходы насельніцтва ў намінальным выражэнні павялічацца на 7%.

Чытайце таксама:

22
Тэги:
Праца, даходы, Белстат