Выстава Мясцовае насельніцтва ў Мінску

Унікальныя фатаграфіі часоў Першай сусветнай вайны паказалі ў Мінску

99
(абноўлена 10:06 19.06.2017)
Пяцьдзесят унікальных фотаздымкаў часоў Першай сусветнай вайны з прыватнай калекцыі Уладзіміра Багданава прадстаўленыя ў Мінскім гістарычным музеі. Карэспандэнт Sputnik Павел Вур пагутарыў з уладальнікам гістарычных здымкаў.

На выставе "Мясцовае насельніцтва" прадстаўлены 50 фатаграфій, зробленых на тэрыторыі Беларусі нямецкімі салдатамі і афіцэрамі з 1915 па 1918 год. Гэтыя здымкі Багданаў збіраў на працягу многіх гадоў па ўсім свеце, і яны сталі па-сапраўднаму ўнікальнай калекцыяй.

Калекцыя капітана Фаўзера

Капітан Фаўзер быў вельмі педантычным немцам. Ён займаўся фатаграфіяй і працаваў у будупраўленні. Мяркуючы па ўсім, будаваў масты, паколькі геаграфія яго здымкаў ахоплівае тэрыторыю, размешчаную ўздоўж беларускіх рэк. За час сваёй працы ў Беларусі з 1915 па 1918 год ён зрабіў каля 500 здымкаў, дзе захаваныя мясцовыя жыхары і карціны іх побыту. Але гэта не ўсё: Фаўзер дапоўніў кожны здымак надрукаваным на машынцы тэкстам, дзе засведчыў імёны і прозвішчы пазіраваўшых сялян, а таксама дату і месца здымкі. Фактычна кожны яго здымак — гэта невялікі гістарычны помнік.

"Я знайшоў калекцыю фотаздымкаў капітана ў інтэрнэце ў мінулым годзе. На жаль, набыць атрымалася толькі некалькі дзясяткаў штук, але тое, што ёсць, сапраўды пярліны: больш поўных, падрабязных і дакладных апісанняў да здымкаў стогадовай даўніны я не сустракаў", — распавёў Багданаў.

Капітан Фаўзер аб'ездзіў усю Брэсцкую вобласць, пабываў у памежных з Беларуссю раёнах Украіны, і ўсюды фатаграфаваў.

Немецкие солдаты строем идут по улице одного из белорусских сел
© Sputnik / Виктор Толочко
Нямецкія салдаты ідуць па вуліцы ў беларускай вёсцы

"Калі немцы прыйшлі ў Беларусь, то ўбачылі жыццёвы ўклад, якога ў Еўропе ўжо не было, і таму салдаты і афіцэры стараліся як мага больш сфатаграфаваць, апісаць, запомніць, каб потым расказаць пра гэта дома. З часоў Першай сусветнай у нас засталося шмат выдатных гістарычных сведчанняў пра беларускае жыцьцё, зробленых кайзераўскімі салдатамі, якія становяцца запатрабаванымі толькі ў апошні час. Мне, як студэнту-гісторыку, гэтая выстава вельмі цікавая", — падзяліўся ўражаннямі Аляксей.

Немецкая школа для белорусских детей
© Sputnik / Виктор Толочко
Нямецкая школа для беларускіх дзетак

Розныя тэмы

У Багданава велізарная калекцыя дакументаў часоў Першай сусветнай. Здымкі, паштоўкі, графіка, палкавыя альбомы, — вось не поўны спіс яго калекцыі. Уладзімір перыядычна робіць тэматычныя выставы, выступае на міжнародных канферэнцыях, выдае кнігі.

Снимок 1916 года Еврейские девушки стираю белье в речке Мышенка под Барановичами из подборки фотоснимков капитана Фаузера
© Sputnik / Виктор Толочко
Здымак 1916 года "Яўрэйскія дзяўчыны займаюцца праннем бялізны ў рэчцы Мышэнка пад Баранавічамі" з падборкі фотаздымкаў капітана Фаўзера

"Чаму мяне цікавіць менавіта Першая сусветная? Гэтая вайна мацней паўплывала на гісторыю XX стагоддзя, чым вайна 1939 году. Другая сусветная, па факце, з'яўляецца лагічнай высновай з вайны 1914 года і наступнай перабудовы свету. У нашай краіне адносна нядаўна прыйшлі да разумення гэтага, і я хачу як мага паўней паказаць людзям, як успрымалі Беларусь таго часу немцы. Бо погляд з боку часта больш аб'ектыўны, чым свой", — падкрэсліў калекцыянер.

Багданаў можа рабіць выставы фатаграфій Першай сусветнай па самых разнастайных тэмах — ад бежанцаў да падземнай вайны. Дарэчы, апошняя — асабліва цікавая: падчас баёў сапёры, як з аднаго, так і з другога боку, рылі доўгія тунэлі пад варожыя пазіцыі, куды потым закладвалі выбухоўку.

Снимок Колонна беженцев под Барановичами, датированный осенью 1916 года
© Sputnik / Виктор Толочко
Здымак "Калона бежанцаў пад Баранавічамі", датаваны восенню 1916 года

Былі распрацаваны цэлыя баявыя стратэгіі і створаны спецыяльныя атрады, якія павінны былі выбухамі абрушваць варожыя тунэлі. Прычым, паколькі выбухная хваля ішла не толькі ўверх, але і назад, падымаючы зямлю на ўсім працягу падкопу, — на аэрафотаздымках, зробленых пасля выбухаў, выдатна бачныя шляхі, якія пракладалі сапёры пад зямлёй. На Смаргоншчыне, напрыклад, засталіся кратэры шырынёй да трыццаці метраў пасля падобных выбухаў.

Мост часу

На выставе прадстаўлены фатаграфіі беларусаў з усёй краіны. Некаторыя з іх былі адпраўленыя салдатамі ў Германію, і Багданаў выкупіў іх потым на розных аўкцыёнах, а таксама напрамую ў нашчадкаў тых, хто калісьці здымаў. Частку фатаграфій атрымалася знайсці ў Беларусі, а частка — тыя самыя фота, зробленыя капітанам Фаўзерам.

Снимок 1917 года Семья в Барановичах из подборки фотоснимков Baranowitschi – 1915-1917
© Sputnik / Виктор Толочко
Здымак 1917 года "Сям"я ў Баранавічах" з падборкі фотаздымкаў "Baranowitschi - 1915-1917"

"Мне цікавыя твары людзей таго часу. Па-мойму, яны наогул не падобныя на сучасных беларусаў, больш грубыя, ці што. Вельмі цікавая выстава, хоць адмыслова я сюды не ішла. Праходзіла міма, убачыла афішу, зазірнула і не пашкадавала", — распавяла Кацярына, маладая наведвальніца выставы.

"Я ездзіў у вёску Рудзі Пастаўскага раёна, жыхары якой выяўленыя на адной з гэтых фатаграфій. Хацеў паказаць здымак, знайсці нашчадкаў гэтых людзей. На жаль, ад вёскі не засталося і следу. Зараз там перааранае поле. Наогул, ад шматлікіх паселішчаў нічога не засталося. А іншыя так змяніліся, што знайсці месца, дзе была зроблена фатаграфія, можна толькі дзякуючы дэталёваму апісанню, якое рабіў Фаўзер. Ці ж па нейкім будынкам накшталт цэркваў, выяўленым на здымках і якія захаваліся да гэтага часу", — распавёў Sputnik Багданаў.

Снимок 1917 года Семья в Барановичах из подборки фотоснимков Baranowitschi – 1915-1917
© Sputnik / Виктор Толочко
Жанчыны ў традыцыйных беларускіх строях

Уладзімір Багданаў называе фатаграфіі, якія ён выставіў, — "мостам часу", паколькі праз людзей яны звязваюць цэлыя эпохі. Бо на здымках чыесьці бабулі і прабабулі, чыесьці дзядулі, якія тады былі яшчэ дзецьмі і зусім маладымі хлопцамі і дзяўчатамі. Калекцыянер вельмі спадзяецца, што хто-небудзь з наведвальнікаў выставы пазнае на фотакартцы свайго продка, і сувязь часоў усталюецца праз здымак.

Выстава будзе доўжыцца да 7 ліпеня.

99
Тэги:
фотаздымкі, выстава, гісторыя, Першая сусветная вайна, Нацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь, Уладзімір Багданаў, Мінск, Беларусь
Кадр з мультфільма Зоркі сёмага неба

Першы ў гісторыі Беларусі аніміраваны мюзікл прэзентавалі ў Мінску

44
(абноўлена 16:03 01.06.2021)
У Доме кіно адбылася прэм'ера паўнаметражнага мультфільма рэжысёра Алены Туравай "Зоркі сёмага неба". Музычная казка разлічана на гледача любога ўзросту, хоць і стваралася для дзяцей.

Аўтары працавалі над праектам амаль пяць гадоў. У адпаведнасці з законамі жанру ў фільме, працягласць якога больш за 70 хвілін, гучыць 45 песень. Іх выконваюць беларускія акцёры. Пра гэта распавяла карэспандэнту Sputnik Алена Турава.

У фае кінатэатра з журналістамі і гледачамі правялі сустрэчу стваральнікі карціны. Сярод іх - аўтар сцэнарыя Генадзь Давыдзька, прадзюсер і генеральны дырэктар кінастудыі "Беларусьфільм" Уладзімір Карачэўскі. Гасцей прэм'еры вітаў кампазітар Леанід Шырын і беларускі спявак Юрый Вашчук, вядомы пад псеўданімам ТЕО, ён агучваў аднаго з галоўных персанажаў мульціка - Ката Мурмота. З Масквы на прэзентацыю фільма прыехаў знакаміты гукарэжысёр Віктар Морс.

Светлая казка

"Зоркі сёмага неба" - гісторыя пра тое, як таленавіты вучоны з дапамогай створанага ім суперкамп’ютара абяцае ўсіх людзей зрабіць шчаслівымі. Але праз гэта вынаходніцтва ў рэальны свет прабіраецца страшны монстр. Ён закрывае зямлю шасцю паднябессямі. Людзі перастаюць бачыць зоркі, любіць і марыць. Тады феі адпраўляюцца на зямлю, каб знайсці сапраўднага летуценніка, які ўсіх выратуе.

На думку Туравай, усю казку пранізвае светлая думка, і, вядома, дабро перамагае.

"Галоўная ідэя карціны - не здолець знішчыць нейкае абстрактнае зло, а для пачатку перамагчы яго ў сабе. Нашы героі маюць магчымасць папрасіць у чароўнага партала аб выкананні толькі аднаго адзінага жадання. У кожнага яно сваё, індывідуальнае. Аднак просяць ўсе яны пра адно - каб зоркі вярнуліся да людзей", - распавяла Алена Турава.

Нацыянальны прадукт

"Мюзікл - яркая фантазійная карціна. Фішка яе ў тым, што гэта не проста першы ў Беларусі анімацыйны фільм. Гэта чыста беларускі нацыянальны прадукт, да праекту не прыцягваліся ніякія замежныя студыі", - адзначыла рэжысёр.

Паводле яе слоў, яшчэ адна асаблівасць - тое, што такіх анімацыйных мюзіклаў раней не было ў Беларусі. "Больш за тое, я нават не ўзгадаю расійскіх аналагаў. Успамінаюцца мультфільмы падобнага жанру з дзяцінства - "Брэменскія музыкі", "Лятучы карабель", "Блакітны шчанюк", - дадала яна.

Калектыўнае дзіцё

"Перад намі была пастаўлена задача - стварыць экраннае ўвасабленне кніжкі і пастаўленага раней спектакля", - распавяла аўтар.

Алена Турава лічыць, што мульцяшны поўны метр, які быў прадстаўлены сёння гледачам, - гэта "калектыўнае дзіця".

Спярша ствараецца гісторыя і сцэнар, потым ідзе чарнавая раскадроўка ў выглядзе коміксу. Першапачаткова ўсе малююць аніматары. Толькі потым ужо дадаецца камп’ютарная апрацоўка.

"Акцёр грае ролю малюнкам. Гэтаму трэба доўга вучыцца, набіваць руку. У нас былі задзейнічаны акцёры ўсіх калібраў - ад мэтраў да маладых людзей, выпускнікоў тэатральных ВНУ", - падзялілася Турава.

Паводле яе слоў, многія працавалі адразу на розныя ролі. "Некаторыя агучвалі да чатырох персанажаў, і мужчынскім, і жаночым голасам. Гэта дзіўная якасць, калі чалавек можа пераўвасабляцца", - адзначыла рэжысёр.

Песні былі запісаны загадзя. Па іх выбудоўвалася канструкцыя фільма - усе кадры павінны былі адпавядаць музычнаму суправаджэнню.

Расіяне зацікавіліся

Гендырэктар кінастудыі "Беларусьфільм" Уладзімір Карачэўскі паведаміў карэспандэнту Sputnik, што "расійскія партнёры ўжо паглядзелі і хочуць набыць  анімацыйную карціну "Зоркі сёмага неба", каб прадэманстраваць яе па сваіх тэлеканалах і інтэрнэт-платформах". Зараз ідзе перамоўны працэс.

"І не толькі з расійскім бокам. Мы спадзяемся, што пакажам фільм у рамках фестывалю ШАС, які адбудзецца ў канцы чэрвеня - пачатку ліпеня ў Душанбэ, а таксама на "Славянскім базары". Плануем продаж не толькі ў рускамоўныя краіны - ужо ёсць субцітры па-англійску", - расказаў Карачэўскі.

Па Беларусі пройдзе больш за 60 паказаў, у Мінску - у кінатэатры "Беларусь" і "Аўрора", таксама разглядаюцца пляцоўкі кіназалаў "Піянер" і "Дома кіно".

"Пасля сённяшняй прэм'еры наш фільм пачынае актыўнае самастойнае падарожжа", - рэзюмаваў Карачэўскі.

Чытайце таксама:

44
Тэги:
Алена Турава, Прэзентацыя, Мінск, мюзікл, Гісторыя Беларусі
У памежнай службы ёсць свой флот

Уцякаць бессэнсоўна: як ахоўваюць беларуска-ўкраінскую мяжу

52
(абноўлена 09:54 28.05.2021)
На беларуска-ўкраінскай мяжы службу нясе незвычайнае падраздзяленне: са сваім флотам і заставай, якую можна перамяшчаць з месца на месца.

Памежная камендатура "Лоеў" - падраздзяленне ўнікальнае: асабісты склад ахоўвае межы Радзімы па водным рубяжы і мае ўласны міні-флот. Тут няма звыклай па фільмах і рэпартажах мяжы з сігналізацыйнай сістэмай і кантрольна-следавай паласой, уздоўж якой ідуць пагранічнікі з сабакам.

Затое ёсць рэкі Днепр і Сож, па галоўным фарватэры якіх беларуска-ўкраінская мяжа як раз і праходзіць. Форму рачныя памежнікі носяць і сухапутную, і марскую, а на ўваходзе ў камендатуру ўстаноўлены якары. Карэспандэнты Spuntik Уладзімір Несцяровіч і Віктар Талочка адправіліся на паўднёва-ўсходнія межы Радзімы, каб пазнаёміцца ​​з вельмі спецыфічным падраздзяленнем.

Начальнік памежнай камендатуры "Лоеў" падпалкоўнік Аляксандр Вашчанка лічыць, што няма нічога звышнезвычайнага ў нясенні службы на рачным участку. Вядома, ёсць пэўныя нюансы, але асноўныя задачы ўсюды аднолькавыя: забеспячэнне пагранічнай бяспекі, арганізацыя надзейнай аховы дзяржграніцы, папярэджанне і спыненне правапарушэнняў. А ўжо як гэтыя задачы выконваюцца, якімі метадамі, сіламі і сродкамі - сакрэт і ваенная таямніца. Але сёе-тое нам усё ж паказалі.

Імянная - значыць, выдатная

Знаёмства з падраздзяленнямі камендатуры пачынаем з трэцяй заставы. З 4 кастрычніка 2018 года яна носіць імя Героя Савецкага Саюза Мікалая Сушанова. У памяшканні, дзе спіць асабісты склад (ці як кажуць самі байцы, у "спальніку"), на самым ганаровым мары ўстаноўлены сімвалічны ложак героя. На ёй ляжыць галоўны сімвал абаронцаў мяжы - зялёная фуражка. На сцяне - партрэт Мікалая Сушанова, апісанне яго подзвігу.

Ураджэнец Бранскай вобласці ў кастрычніку 1943 года вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра і вызваленні Лоева. Быў прадстаўлены да вышэйшай узнагароды, але атрымаў яе значна пазней: у адным з баёў у Палескіх балотах старэйшы сяржант быў паранены, трапіў у палон, уцёк, затым партызаніў да поўнага вызвалення Беларусі.

Перед выходом на охрану границы - минута молчания у бюста героя
© Sputnik / Виктор Толочко
Перад выхадам на ахову мяжы - хвіліна маўчання ля бюста героя

У гонар героя ў фае зрабілі пакой баявой славы. Тут сабраны асабістыя рэчы Мікалая Сушанова, яго лісты, муляжы зброі і ўзнагарод, успаміны таварышаў па службе, родных і блізкіх. Міма не прайсці. І гэта не проста даніна памяці абаронцы Радзімы - традыцыя, якіх у памежнікаў нямала.

Адну з іх мы назіраем на свае вочы. Пасля атрымання загаду выступіць на ахову дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь кожны пагранічны нарад абавязкова падыходзіць да бюста героя і ўдзельнічае ў рытуальнай хвіліне маўчання.

Усе хлопцы, з якімі мы гаварылі, паўтаралі ў адзін голас: служыць на мяжы няпроста, але гэта - справа для сапраўдных мужчын. Тут ты кожны дзень з баявой зброяй і ў поўнай баявой гатоўнасці ходзіш па апошніх метрам роднай зямлі. І гэта не пафас - адчуванні, які цябе прасякваюць  ледзь не з першых дзён службы.

Пограничная служба – настоящая: каждый день с боевым оружием
© Sputnik / Виктор Толочко
Памежная служба - сапраўдная: кожны дзень з баявой зброяй

Ну і вядома, маладыя людзі хвалілі сваю заставу за бытавыя ўмовы: будынак новы, камфортны, утульны, паўсюль чысціня і парадак. Ды і кормяць тут сытна і вельмі смачна: амаль як дома - падраздзяленне невялікае, кухар сваіх таварышаў па службе не крыўдзіць, да таго ж шэфствуе над ім дасведчаная Жанна Уладзіміраўна Краўчанка, якая на камэндатуры з самага першага дня. Для яе гэтыя хлапчукі як родныя, як адна сям'я.

Уцякаць не трэба: не мае сэнсу

Спецыяльна для Sputnik памежнікі паказалі, як застава падымаецца па трывозе. Прызнаемся: шматразова даводзілася назіраць гэта і раней, у тым ліку на далёкіх ад Беларусі рубяжах, ёсць з чым параўноўваць, і можам адзначыць: сушанаўцы дзейнічаюць хутка, зладжана, натрэніравана.

Через мгновение Сакур запрыгнет в машину и тревожка рванет к месту нарушения границы
© Sputnik / Виктор Толочко
Праз імгненне Сакур заскочыць у машыну і імкліва рване да месца парушэння мяжы

Кожны ведае свой манеўр. Ну а кінолаг Кірыл Семяненя з Любані разам са сваім чацвераногім сябрам - памежным сабакам Сакурам - проста прыгажуны! Ад такіх ні адзін парушальнік не ўцячэ.

І хоць на рачным участку мяжы няма кантрольна-следавай паласы, на самой заставе вучэбная КСП зроблена, таму што ёсць такое правіла: кожны памежнік - следапыт.

Каждый пограничник должен быть следопытом
© Sputnik / Виктор Толочко
Кожны памежнік павінен быць следапытам

Дарэчы, аб парушальніках. За час існавання камендатуры на яе ўчастку іх затрымана значна менш, чым, да прыкладу, дзе-небудзь у раёне Брэста або Гродна, але гэта зусім не азначае, што ў раёне Лоева служаць напаўсілы. Наадварот: як запэўнілі мясцовыя камандзіры, тут створана прадуманая сістэма аховы мяжы. І гэта не толькі і не столькі чалавек з аўтаматам, які ідзе дазорам або сядзіць у сакрэце - сёння наступіла эпоха інтэлектуальнай аховы кардона.

Убачыць усё і ўсіх

На заставе "Дзяражычы", куды мы адпраўляемся ў суправаджэнні маёра Віктара Салаўя, нам паказалі адну з такіх разумных штук - аўтаматызаваны пост тэхнічнага назірання. На высокім беразе Дняпра ўсталявана вышка з сістэмай відэаназірання, прыёму і перадачы дадзеных, падсілкоўвання энергіі з дапамогай сонечных батарэй.

Што гэта дае? Самае галоўнае - байцам на многіх участках не трэба мерзнуць, мокнуць, цягнуцца па пяску або мясіць ботамі бруд, пільна ўглядаючыся ўдалячынь і прыслухоўваючыся да кожнага шоргату.

Аператар паста знаходзіцца на заставе, сядзіць сабе ў цяпле і камфорце у камп’ютара, а на маніторы карцінка - як на далоні. Малюнак можна наблізіць, паглядзець, што адбываецца злева і справа. Нават ноччу апаратура ўлаўлівае інфрачырвонае выпраменьванне. Так што любая жывая істота становіцца прыкметнай.

Современная аппаратура позволяет видеть обстановку на границе прямо с заставы
© Sputnik / Виктор Толочко
Сучасная апаратура дазваляе бачыць становішча на мяжы прама з заставы

"Бачыце? Гэта рыбакі сядзяць з вудамі. Да іх ад пасата метраў 700. Можам павялічыць карцінку. Вось адзін падняўся і да іншага пайшоў...  Можа, там лепей бярэ?" - прапаршчык Уладзіслаў Скаль і сяржант Дзмітрый Прышчэп запэўніваюць, што ў цемры таксама ўсё адрозна і зразумела, дзе пень, лось ці чалавек.

На пытанне, колькі такіх пастоў разгорнута на мяжы, на заставе адказваюць па-вайсковаму скупа: "Дастаткова, каб забяспечыць надзейную ахову даручанага ўчастка".

"Кабанчык забярэм з сабой"

Застава "Дзяражычы" - гэта не будынак капітальнага тыпу, а модулі, падобныя на будаўнічыя вагончыкі, хоць параўнанне і не зусім правільнае. Тут ёсць абсалютна ўсё для нармальнага жыцця і службы: боксы для машын, вальеры для сабак, спартыўны гарадок, пакой для інфармавання і вольнага часу, свае генератар і свідравіна, сталовая і нават ўласная лазня.

Заставу ўрачыста адкрылі ў снежні мінулага года. Аглядацца і прывыкаць да новага месца не было калі: з першага ж дня памежнікі прыступілі да аховы 20-кіламетровага ўчастка.

На модульной заставе есть все для службы, жизни, занятий спортом
© Sputnik / Виктор Толочко
На модульнай заставе ёсць усё для службы, жыцця, заняткаў спортам

Начальнік заставы старэйшы лейтэнант Іван Незабудка запэўніў, што ўзімку на заставе ніхто не мерзнуў - для абагрэву спальных памяшканняў аказалася дастаткова звычайных электраабагравальнікаў. Цепластрата мінімальная.

Асноўная фішка модульнай заставы - у яе мабільнасці. У выпадку неабходнасці ўсе пабудовы можна досыць хутка дэмантаваць і перавезці ў іншае месца. Да таго ж праект атрымаўся не вельмі дарагім, ва ўсякім выпадку значна танней, чым будаўніцтва з цэглы і бетону стацыянарнага падраздзялення.

Праект і яго выкананне - цалкам беларускія. Як распавялі афіцэры, у Дзяражычы прыязджалі расійскія калегі, уважліва вывучалі вопыт, задавалі шмат пытанняў, праявілі вялікую зацікаўленасць.

Повар на заставе – один из самых уважаемых людей
© Sputnik / Виктор Толочко
Кухар на заставе - адзін з самых паважаных людзей

Начальніку заставы задаем "нязручнае" пытанне: вось ўкараніцеся вы на гэтым месцы, клумбы з кветачкамі зробіце, кабанчыка адкормліваць станеце і раптам - загад: перамясціцца на новае месца, ці не крыўдна будзе?

Старэйшы лейтэнант не разгубіўся: "Па-першае, загады не абмяркоўваюцца, калі трэба, зробім усё хутка, а, па-другое, кабанчыка з сабой таксама прыхопім".

Не даплыве парушальнік да сярэдзіны Дняпра

Ну і нарэшце яшчэ адно падраздзяленне, якое ўваходзіць у склад камендатуры і з'яўляецца галоўным на водных рубяжах Лоеўшчыны - аддзяленне берагавой аховы. Гэта іх катэры з 1999 года барозняць прасторы Дняпра і Сожа, кантралюючы каля 155 кіламетраў рачнога ўчастка дзяржграніцы.

Першапачаткова гэта была група пагранічных катэраў. Упершыню на ахову мяжы "Бусел", "Усход" і амфібіі "Гепард" выйшлі 25 красавіка 2000 года. Шуму і ажыятажу нарабілі тады нямала. Ну як жа: не маторкі, а гэтакі малы флот. Размаўлялі хлопцы таксама часам не вельмі зразумела для выключна сухапутнага акружэння: гюйс, рында, кубрык, камбуз, кают-кампанія, гальюн. Узначальваў групу катэраў капітан трэцяга рангу Міхаіл Крылоў. Пасля яго падраздзяленнем і зусім камандавалі капітаны другога рангу.

Случись погоня – от таких катеров ни один нарушитель не скроется
© Sputnik / Виктор Толочко
Калі здарыцца пагоня - ад такіх катэраў ні адзін парушальнік не схаваецца

Зараз аддзяленне берагавой аховы ў Лоеве ўзначальвае капітан-лейтэнант Алег Выгляд. Яго падначаленыя прайшлі спецыяльную падрыхтоўку, здалі экзамены і па традыцыі носяць воінскія званні як на флоце: у асноўным мічманы і старэйшыя мічманы. Матросаў тэрміновай службы ў гэтым падраздзяленні няма.

А самых першых "Буслоў" ужо спісалі на заслужаны адпачынак. Адзін з іх застыў цяпер на вечным пасту каля Гомельскага музея ваеннай славы, другі плануюць усталяваць ля Гомельскай памежнай групы.

На змену першым катэрам прыйшла зусім новая тэхніка: хуткасная, з вялікім запасам ходу, зручная ў абслугоўванні і эксплуатацыі. Італьянскія катэры паступілі па лініі міжнароднай тэхнічнай дапамогі. Закуплены таксама суды расійскай і беларускай вытворчасці.

Пограничные катера – быстрые, маневренные, с большим запасом хода
© Sputnik / Виктор Толочко
Памежныя катэры - хуткія, манеўраныя, з вялікім запасам ходу

Напрошваемся на борт да "італьянцаў". Нас запэўнілі: асаблівасці канструкцыі такія, што катэр гэты перавярнуцца ў прынцыпе не можа. "Але трымайцеся ўсё ж такі мацней!". Пасля таго як судна набрала хуткасць кіламетраў пад 70 у гадзіну і пачаў манеўраваць, нагадваць пра бяспечныя паводзіны на борце катэра было ўжо не трэба. Мы ж не марскія і нават не рачныя ваўкі - так, аматары пешых прагулак.

Запас ходу у катэры "Дазор" - 400 кіламетраў, на борт можа ўзяць 10 чалавек. З аснашчэння - радыёлакацыйная станцыя, навігатар, рэхалот. Увогуле, шанцаў на тое, каб схавацца ад памежнікаў, у парушальнікаў няма ніякіх.

Згледзеўшы рыбакоў, прычальваем да берага. Памежнікі праверылі іх дакументы, распыталі пра тое, што бачылі, чулі.

Рыбу в пограничной полосе ловить можно, но есть определенные правила
© Sputnik / Виктор Толочко
Рыбу ў памежнай паласе лавіць можна, але ёсць пэўныя правілы

Рыбалка ў памежнай паласе мае свае асаблівасці: мясцовыя лодкі, катэры і іншыя плаўсродкі павінны быць зарэгістраваныя ў інспекцыі па маламерных суднах, пры сабе рыбак абавязаны мець пашпарт, а таксама пропуск у памежную паласу.

Дарэчы, з браканьерамі берагавая ахова таксама дапамагае змагацца - сумесна з інспекцыяй аховы жывёльнага і расліннага свету.

Свята, але не выхадны

А яшчэ мясцовыя памежнікі з гонарам распавядаюць, што менавіта ў іх здымалі фільм "Смяротны ўлоў" серыяла "Дзяржаўная мяжа". Дэтэктыўна-крымінальная гісторыя з пагонямі, затрыманнямі кантрабандыстаў і гандляроў зброяй разгортваецца як раз на рачным участку беларуска-ўкраінскага кардона. Разыначка фільма - катэры і ўсё яшчэ не вельмі звыклыя для Беларусі людзі ў марской форме. Як кажуць самі памежнікі, хай сюжэт так і застанецца мастацкім выдумкай.

Задач у лоеўскіх памежнікаў шмат і ўсе яны важныя і адказныя. Сёння ў іх прафесійнае свята. Будзе асабліва смачны абед, прыйдуць з падарункамі і віншаваннямі госці ад мясцовых уладаў і жыхароў памежжа, але ў астатнім дзень як дзень - на мяжы выхадных не бывае.

52
Тэги:
флот, Украіна, Беларусь, мяжа
Які сёння дзень: 13 чэрвеня 2021 года

Які сёння дзень: 13 чэрвеня 2021 года

0
(абноўлена 19:30 08.06.2021)
Гэты дзень з'яўляецца сто шасцьдзясят чацвёртым па грыгарыянскім календары, да канца года застаўся 201 дзень.

Якія падзеі адбыліся 13 чэрвеня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 13 чэрвеня

  • У 1508 годзе Паспалітае рушэнне ВКЛ выйшла з Ліды для дзеянняў супраць маскоўскіх войскаў.
  • У 1611 годзе войскі Рэчы Паспалітай пасля амаль двухгадовай аблогі ўзялі Смаленск.
  • У 1746 годзе ў Нясвіжы ў летняй рэзідэнцыі Альба адбылося прадстаўленне камедыі "Дасціпнае каханне" Ф.У. Радзівіл.

Хто нарадзіўся 13 чэрвеня

  • 1702 год: Міхал Казімір Радзівіл "Рыбанька", вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, мецэнат.
  • 1834 год: Канстанцін Вераніцын, удзельнік літаратурнага жыцця на Беларусі, аўтар паэмы "Тарас на Парнасе".

Таксама сёння нарадзіліся брытанскі фізік Джэймс Максвел і амерыканскі матэматык Джон Нэш.

13 чэрвеня ў народным календары

Сёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць апостала ад 70 Ерма і пакутніка Ермію Команскага.

У народным календары дзень атрымаў назву Ярома-распрагальнік, таму што ў гэтыя дні заканчвалі сяўбу і іншыя палявыя працы. Коням у гэты дзень дзякавалі за працу, давалі ласункі і мылі. Працаваць на кані 13 чэрвеня лічылась дрэнным, таму што жывёла магла захварэць.

Назіралі за надвор'ем. Калі ўвечары не было расы, назаўтра будзе дождж. Калі сонечна, то і на ўборку ўраджаю надвор'е будзе добрае.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей