Лагатып тэлеканала RT

Вялікабрытанія адкрыла тры новыя расследаванні супраць тэлеканала RT

14
(абноўлена 17:56 21.05.2018)
Агульная колькасць расследаванняў у дачыненні да тэлеканала вырасла да дзесяці.

МІНСК, 21 мая — Sputnik. Медыарэгулятар брытанскага рынку Ofcom заявіў аб адкрыцці трох новых расследаванняў у дачыненні да тэлеканала RT, пра гэта гаворыцца ў афіцыйным паведамленні арганізацыі.

Расследаванні пачалі ў дачыненні да навінавых выпускаў канала ад 26 красавіка і 4 мая 2018 года, а таксама тэлепраграмы Crosstalk за 20 красавіка па прычыне парушэнняў, якія нібыта мелі месца.

Брытанскі рэгулятар Ofcom 18 красавіка ўжо заяўляў пра пачатак сямі расследаванняў у дачыненні да навін і дакументальных тэлепраграм RT. Сёння колькасць расследаванняў вырасла да дзесяці.

У Вялікабрытаніі кажуць, што пачатак расследавання яшчэ не азначае, што парушэнне мела месца і далёка не ўсе расследаванні прыводзяць да ўсталявання такіх фактаў.

Раней у сакавіку Ofcom накіраваў ліст у адрас уладальніка ліцэнзіі тэлеканала RT, у якім гаварылася аб магчымых абмежавальных мерах з-за "справы Скрыпалёў".

Галоўны рэдактар ​​RT Маргарыта Сіманьян сказала тады, што ў выпадку адклікання ліцэнзіі ў канала RT рушыць услед люстраны адказ з боку Расіі. Праўда, галоўны рэдактар ​​выказала надзею, што да падобных дзеянняў з боку Вялікабрытаніі справа не дойдзе.

Афіцыйны прадстаўнік МЗС Расіі Марыя Захарава пракаментавала сітуацыю і заявіла, што ў выпадку закрыцця RT у Расіі не будзе працаваць ні адно брытанскае СМІ.

14
Тэги:
тэлеканал, Расследаванне злачынстваў, RT, Вялікабрытанія
Франтавік-пяхотнік Канстанцін Анардовіч

Франтавік: ніхто не ведаў, што мы ўдзельнічаем у найвялікшай ваеннай аперацыі

7
(абноўлена 10:26 07.05.2021)
Нарадзіўся ў Расіі, ваяваў у Беларусі, дайшоў да Познані. У лёсе франтавіка-пяхотніка Канстанціна Анардовіча шмат перыпетый.

Вайскоўцам ён стаў у 17 гадоў, у 19 быў паранены падчас маштабнай наступальнай аперацыі "Баграціён", у 22 атрымаў афіцэрскія пагоны і даслужыўся да падпалкоўніка, а ў 50 сышоў на завод звычайным слесарам.

Зараз ён усё такі ж бадзёры і вясёлы, нягледзячы на ​​свае 95. Усміхаецца, а падзеі той вайны ўспамінае з сумам і слязамі на вачах. Карэспандэнт Sputnik сустрэўся з ветэранам напярэдадні Дня Перамогі ў гарадку Печы недалёка ад Барысава.

"Не я яго - значыць, ён мяне ..."

Магутнай хваткай ён паціскае мне руку і запрашае прысесці. Без усялякіх просьбаў аб інтэрв'ю Канстанцін Аляксандравіч першым ўступае ў размову, нібы мы знаёмыя з ім цэлую вечнасць.

"Нарадзіўся я ў 1925 годзе 11 верасня ў Ніжнім Ноўгарадзе, тады Горкім, на Волзе, у сям'і рабочага. Наша сям'я - бацька, маці, тры сястры і тры брата. Я - самы малодшы. Баця працаваў на суднабудаўнічай верфі, мама была хатняй гаспадыняй", - распавядае ён усё, як на духу.

Напярэдадні вайны, у чэрвені 41-га, Косця толькі-толькі скончыў сёмы клас і пайшоў працаваць на радыётэлефонны завод, які выпускаў перагаворныя прылады. У лістападзе таго ж года стратэгічнае для чырвонаармейцаў прадпрыемства разбамбілі немцы.

"Шмат маіх сяброў загінула тады. Мая сяброўка Ала, з якой жылі ў адным двары і працавалі ў адным цэху, апынулася пад заваламі. Мне пашанцавала - я паспеў своечасова ўцячы адтуль", - успамінае ветэран.

Праз год, у снежні 1942-га, Канстанціна прызвалі ў войска ў Вінніцкае ваенна-пяхотнае вучылішча. А ўжо ў чэрвені 1943-го курсантаў адправілі на фронт у заняты фашыстамі горад Мцэнск ў Арлоўскай вобласці. У Курскай бітве юнаму байцу атрымалася выжыць.

У канцы 43-га, распавядае Анардовіч, савецкія падраздзяленні перайшлі ад Арла праз Бранск да мяжы Беларусі, і прыбылі ў раён Жлобіна-Рагачова. Тут-та і адбыўся адзін з самых лёсавызначальных момантаў у жыцці ветэрана.

"Гэта была халодная зіма 1944-га. Стаялі ў абароне ля ракі Друць пад Рагачовам. І тут у траншэю да нас уварваліся немцы. Адзін з нажом напаў на мяне, але я здолеў вырвацца і выхапіць ў яго зброю. Падумаў: "калі не я яго, значыць, ён мяне". З тых часоў захоўваю нож таго нямецкага салдата ў сябе", - кажа ён.

"Баграціён", раненне, шпіталь

22 чэрвеня 1944 года пачалася наступальная аперацыя "Баграціён".

"Нашы войскі ішлі ад Жлобіна да Бабруйска ў другім эшалоне. Раніцай 29 чэрвеня мы фарсіравалі Бярэзіну, нашых хлопцаў абстрэльвалі з усіх бакоў. Тады мяне і зачапіла", - тлумачыць Канстанцін Аляксандравіч.

Маладога радавога параніла ў абодва сцягна: "ці то была кінута граната, ці то гэта быў мінамётны агонь".

"Параненых вельмі шмат было! Памятаю толькі вялікія палаткі, нейкая вёска, а потым нас усіх пагрузілі і павезлі ў рэчыцкі шпіталь, дзе я праляжаў амаль чатыры месяцы", - апісвае тыя страшныя падзеі Анардовіч.

У шпіталі салдат пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай - беларускай прыгажуняй Марыяй. З іншымі дзяўчатамі яна працавала над аднаўленнем разбуранага дрэваапрацоўчага камбіната. Закаханыя правялі некалькі шчаслівых месяцаў разам, пасля чаго Косця адправіўся назад на месцы баявых бітваў, а з дзяўчыны узяў абяцанне пісаць лісты.

Сталін павярнуў нас назад

Пасля шпіталя 19-гадовы хлопец адправіўся назад на вайну - вызваляць Варшаву і Познань. Удзельнічаў у кровапралітных баях, а ў сакавіку 1945 году яго полк атрымаў загад ад Галоўнакамандуючага Сталіна - вярнуць з фронту салдат 1924-1925 гадоў нараджэння і адправіць іх у вучылішча.

"Нас, хлапчукоў з баявым вопытам, мабыць, жадаючы захаваць, адправілі ў пяхотныя, артылерыйскія, танкавыя, авіяцыйныя вучылічшы - рыхтаваць новыя афіцэрскія склады. Бо асноўныя кадры былі выбітыя на вайне. Мяне накіравалі ў 2-е танкавае вучылішча ў Казань, там я і сустрэў Перамогу", - працягвае ён.

Тут Анардовіч даведаўся, што ён, аказваецца, удзельнічаў у найвялікшай аперацыі Вялікай Айчыннай.

В прошлом году на 75-летие Победы Константину Александровичу подарили две юбилейные награды – одну белорусскую, вторую – российскую, а всего у него более 20 медалей и орденов
© Sputnik Станислав Лобатый
У мінулым годзе на 75-годдзе Перамогі Канстанціну Аляксандравічу падарылі дзве юбілейныя ўзнагароды - адну беларускую, другую - расійскую, а ўсяго ў яго больш за 20 медалёў і ордэнаў

"У 1946 годзе ў вучылішчы ўвялі прадмет "Ваеннае мастацтва", і выкладчык расказваў пра "Баграціён". Ніхто з нас мог паверыць, што ўдзельнічаў у гэтай аперацыі. Яно і зразумела: салдатам мала што расказвалі на фронце", - падкрэслівае Канстанцін Аляксандравіч.

Пасля заканчэння вучылішча ў 1947 годзе малады лейтэнант упершыню пасля вызвалення вярнуўся ў Беларусь. На Круглай плошчы (цяпер - плошча Перамогі) завяршалася будаўніцтва двух дугападобных дамоў, манумента яшчэ не было, а на Захарава на пагорку зносілі драўляны кінатэатр, пабудаваны немцамі.

Мінск прыходзіў у сябе. Да гэтага, тры гады таму, ён бачыў нашую краіну іншай - спаленыя гарады і вёскі, мёртвыя жанчыны і дзеці, якія ляжалі уздоўж дарог, кінутыя хаты.

"Пах тых спаленых вёсак памятаю да гэтага", - задумваецца ветэран і ціха працягвае: "Мы ненавідзелі немцаў, а ў бой ішлі толькі з адным пачуццём - перамагчы. Інакш быць не магло".

У акопах цукар і хлеб былі заўсёды

На вайне ежы хапала, у акопах салдаты не галадалі, успамінае пра франтавое жыццё Канстанцін Анардовіч. Кожны дзень у залежнасці ад становішча на палях бітвы падыходзілі кухні. Але калі ім гэта не ўдавалася, цукар і хлеб былі заўсёды.

"Бывала, мы днямі не бачылі гарачай ежы. Але цукар і хлеб у нас былі стабільна. Можна было трымацца", - падкрэслівае ветэран.

Ён дадае, што яго пакаленне было загартаваным цяжкімі 30-мі, калі ў людзей не было ежы.

"Памятаю, як мы, тры маіх брата і тры сястры, чакалі з працы бацьку, які павінен быў прынесці бохан хлеба. Бывалі і добрыя дзянькі, калі атрымоўвалася прыносіць і бульбу, і капусту", - заяўляе ён.

Усе тры брата Косці таксама ваявалі. Старэйшы брат, Аляксандр, прайшоў Першую сусветную, савецка-фінляндскі і Вялікую Айчынную. Ва ўсіх трох кампаніях быў кіроўцам у бранятанкавых войсках. Дайшоў да кітайскага Порта-Артура і не атрымаў ніводнай драпіны. Другі брат, Іван, загінуў у баях пад Масквой у 1941-м. Трэці, Віктар, служыў у Ніжнім Ноўгарадзе ў зенітна-ракетных войсках і таксама прайшоў усю вайну. На жаль, нікога з братоў ў жывых ужо не засталося.

Вялікае беларускае каханне

Пра сваю Машу афіцэр ніколі не забываў. У 1950-м ён сустрэўся з ёй у Беларусі і паклікаў замуж. Разам прыстойна паматала па савецкіх гарнізонах у Эстоніі і Германіі, а затым, у 1962 году аселі ў ваенным гарадку Печы пад Барысавам, дзе з'явіўся аб'яднаны вучэбны цэнтр.

"Тут мы для ўсяго Савецкага Саюза рыхтавалі механікаў, наводчыкаў, камандзіраў танкаў і бронетранспарцёраў", - кажа Канстанцін Аляксандравіч.

З войска ён звольніўся ў 1974 годзе, даслужыўся да падпалкоўніка. У райкаме партыі афіцэру прапанавалі ўзначаліць адзін з калгасаў, які загінаўся, але Анардовіч адмовіўся. Да пенсіі ён працаваў у прэсавым цэху звычайным слесарам на барысаўскім заводзе "Аўтагідраўзмацняльнік".

З жонкай пражыў 64 гады і 10 месяцаў, яе не стала сем гадоў таму. Разам яны выгадавалі дваіх сыноў - Сяргея і Андрэя. У абодвух ваенная адукацыя, свае сем'і і ўнукі. Старэйшы, інжынер, жыве ў Мінску. Малодшы, скончыўшы факультэт кітайскай мовы ў ваеннай акадэміі, выкладае ў Кітаі.

Самая значимая медаль  – За боевые заслуги
© Sputnik Станислав Лобатый
Самая значная медаль - "За баявыя заслугі"

Кожны год на Дзень Перамогі да Канстанціна Аляксандравіча прыязджае ўся яго вялікая сям'я. У мінулым годзе на 75-годдзе Перамогі Канстанціну Аляксандравічу падарылі дзве юбілейныя ўзнагароды - адну беларускую, другую - расійскую. А ўсяго ў яго больш за 20 медалёў і ордэнаў, самая значная - "За баявыя заслугі".

Чытайце таксама:

7
Тэги:
Беларусь, Расія, ваенная гісторыя
Батарэя ацяплення

Ацяпленне пачнуць адключаць у Мінску на наступным тыдні

7
(абноўлена 09:42 07.05.2021)
Улады звычайна прымаюць рашэнне аб завяршэнні ацяпляльнага перыяду пры ўсталяванні сярэднясутачнай тэмпературы не ніжэй за +8 градусаў на працягу трох сутак запар.

МІНСК, 7 тра - Sputnik. Ацяпленне пачнуць адключаць у Мінску з 12 траўня, паведаміла прэс-служба Мінгарвыканкама ў пятніцу.

"З 12 траўня пачнуць адключаць ацяпленне ва ўсіх катэгорый спажыўцоў", - падкрэслілі ў прэс-службе.

Там адзначылі, што рашэнне было прынята на пасяджэнні Мінгарвыканкама з улікам прагнозаў сіноптыкаў. Звычайна ацяпленне пачынаюць адключаць, калі сярэднесутачная тэмпература роўна +8 градусаў на працягу трох сутак запар.

Ацяпляльны сезон у Мінску, як правіла, заканчваецца ў першай-другой дэкадзе красавіка. У мінулым годзе з-за пандэміі батарэі заставаліся гарачымі даўжэй: да 8 траўня ў жылых і адміністрацыйных будынках і да 26 траўня ва ўстановах адукацыі і аховы здароўя.

Напрыклад, у Брэсце ў гэтым годзе ацяпленне пачалі адключаць ужо 29 красавіка.

Як абяцаюць сіноптыкі, у пятніцу днём у сталіцы будзе да +10°C, у суботу - да +12°C, у Дзень Перамогі - падымецца да +17°C. Больш адчувальна тэмпература падвысіцца ўжо толькі пасля "доўгіх выходных" - па доўгатэрміновых прагнозах, дзённая тэмпература можа вагацца ў межах +20°C.

Чытайце таксама:

7
Тэги:
Ацяпляльны сезон, улада, Мінск, ацяпленне
Палац Незалежнасці ў Мінску

Людзі ў пагонах нездарма ядуць свой хлеб: Лукашэнка ўручыў дзяржузнагароды

0
(абноўлена 12:43 07.05.2021)
Прэзідэнт заявіў, што можна правесці "некаторыя аналогіі" паміж падзеямі ваеннага часу і выклікамі, з якімі цяпер сутыкнулася краіна.

МІНСК, 7 тра - Sputnik. Беларускі лідэр Аляксандр Лукашэнка ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды ў Палацы Незалежнасці і павіншаваў з Днём Перамогі ветэранаў вайны і працы.

Цырымонія ўшанавання лепшых працаўнікоў краіны напаўняецца асаблівым сэнсам, падкрэсліў ён. Франтавы подзвіг салдат немагчыма ўявіць без тытанічнай працы ў тыле, і асабліва - у першыя гады пасля вайны.

"Хто былі гэтыя людзі, якіх мы сёння называем працаўнікамі тылу? У асноўным жанчыны, старыя і падлеткі. Гэта на іх плечы лёг ўвесь цяжар працы на палях і на заводах", - цытуе Лукашэнку агенцтва БЕЛТА.

І нагадаў, што людзі ваеннага пакалення здолелі ў сціснутыя тэрміны эвакуіраваць тысячы заводаў на ўсход СССР, дзе наладзілі вытворчасць снарадаў, танкаў і самалётаў.

Аналогіі напрошваюцца

Лукашэнка лічыць, што можна правесці "некаторыя аналогіі" паміж падзеямі ваеннага часу і выклікамі, з якімі цяпер сутыкнулася Беларусь.

"Сёння мы іх не бачым, яны глыбока схаваныя і дзейнічаюць езуіцкімі метадамі, якіх мы часам не ведаем, і нам даводзіцца адбудоўваць на маршы", - заявіў ён.

Паводле слоў Лукашэнкі, на фоне пандэміі каронавіруса ў грамадстве хтосьці паспрабаваў укараніць "вірус самаразбурэння". Але не атрымалася, таму што пераважная большасць беларусаў "разумее, спадкаемцамі якога гераічнага пакалення з'яўляюцца".

Беларускі лідэр падзякаваў кіраўнікоў працоўных калектываў за тое, што хутка разабраліся ў сітуацыі ў мінулым годзе і зразумелі, у якую прорву хацелі сутыкнуць Беларусь дэструктыўныя сілы.

"Галоўнай апорай дзяржавы быў і заўсёды будзе чалавек працы: працоўны, аграрый, інжынер, канструктар, кіраўнік. Кожны, хто заняты ў рэальным сектары эканомікі", - падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.

Узнагарода за ўклад у развіццё краіны

Узнагароды атрымалі прамыслоўцы і будаўнікі, працаўнікі вёскі і інжынеры, педагогі і дзеячы культуры. Асабліва Лукашэнка адзначыў цэлую групу афіцэраў КДБ. Людзі ў пагонах, паводле яго слоў, здолелі даказаць, што не дарма ядуць свой хлеб.

"Так, было ціха, спакойна чвэрць стагоддзя. Потым нас вырашылі паспрабаваць на зуб. І наперадзе пайшлі людзі ў пагонах, што натуральна. І павінен сказаць, што яны апынуліся на вышыні", - адзначыў Лукашэнка.

І дадаў, што няма сэнсу тлумачыць, за якія менавіта заслугі ўшаноўваюць беларускіх чэкістаў - гэтыя падзеі і так на слыху ва ўсіх у апошні час.

"Шчыра рады, што маю магчымасць асабіста падзякаваць ўсіх вас за значны ўклад у развіццё Беларусі", - дадаў беларускі лідэр.

Лукашэнка на развітанне пажадаў прысутным у Палацы Незалежнасці, каб "урачыстая атмасфера, якая пануе ў гэтай зале", натхніла іх на новыя здзяйсненні, а поспехі сталі прыкладам для іншых.

Чытайце таксама:

0
Тэги:
краіна, прэзідэнт, Узнагароды, Аляксандр Лукашэнка