Лига чемпионов УЕФА по футболу: БАТЭ-Барселона

Палюбі футбол за 90 хвілін: як БАТЭ змагалася са свецкімі журналістамі

273
(абноўлена 20:01 27.10.2015)
Карэспандэнт Sputnik глядзела матч БАТЭ-“Нафтан” у кампаніі футбалістаў Аляксандра Глеба і Максіма Жаўнерчыка і высвятляла, ці можна за некалькі гадзін палюбіць футбол.

Алена Васільева, Sputnik

З "Барысаў-Арэнай" здарылася страшнае — разам з футбалістамі "Нафтана" і БАТЭ ў рамках своеасаблівага прэс-тура ад "Аліварыі" у яе завезлі свецкіх журналістаў і фэшн-блогераў. Для апошніх стварылі ўсе ўмовы, каб за час матчу "Нафтан"-БАТЭ яны палюбілі футбол: журналістаў пасадзілі ў ложу з паўабаронцамі барысаўскага клуба Глебам і Жаўнерчыкам, паведаміўшы што ў суседняй ложы аднойчы сядзеў прэзідэнт, раздалі шалікі БАТЭ і распавялі, якімі крычалкамі можна падтрымліваць "жоўта-сініх".

Але дыскусія за матчам усё роўна звялася да абмеркавання катэгорый болю і пакуты — журналісты шкадавалі тых, хто падае, перыядычна блыталі "Нёман" і "Нафтан", які ў гэтым матчы (спойлер!) паў.

Глеб сочыць за гульнёй БАТЭ-Нафтан
© Photo : арганізатараў прэс-тура
Глеб сочыць за гульнёй БАТЭ-"Нафтан"

Пра заробкі і пульс

Хутка страціўшы цікавасць да таго, што адбываецца на полі, журналісты захоплена разглядалі шалікі БАТЭ і знайшлі на тых і Глеба, і Жаўнерчыка. Апошнія першы час устойліва пераносілі радасныя воклічы "Глядзіце, гэта вы ў мяне на шаліку!" і спакойна сачылі за гульнёй сваёй каманды з "Нафтанам", пакуль не здаліся. "А вы футбол зусім не любіце?" — Спытаў Глеб так сумна, што сярод прысутных разам выявіліся тыя, хто гатовы калі не палюбіць спорт з усёй аддачай, то хаця б пагадзіцца на "сцерпіцца-злюбіцца". Глеб выказаў здагадку, што калі б журналісты былі знаёмыя з футбалістамі асабіста, глядзець гульню было б цікавей і запэўніў, што гульцоў сваёй каманды распазнае нават з самай высокай трыбуны — па тэхніцы гульні.

Тым, хто лічыць футбол лёгкім заняткам, за які можна зарабіць мільёны, Жаўнерчык дае рашучы адпор. "Можна паспрабаваць падняцца з канапы і прабегчы 12 кіламетраў — потым скажаце, ці лёгка гуляць у футбол. А потым яшчэ трэба паспець прыняць правільнае рашэнне. Футбалісты гуляюць з пульсам 150-170 удараў у хвіліну (у стане спакою — 60-70 удараў), на прыняцце рашэння — секунда, часам не хапае кіслароду — гэта няпростая гульня", — тлумачыць Максім, пакуль БАТЭ забівае першы гол "Нафтану".

Пакуль справа даходзіць да другога гола, паспяваем высветліць, што беларускія футбалісты калі і мільянеры, то рублёвыя. "У Беларусі футболам нядрэнна зарабляюць у лепшым выпадку чалавек дваццаць", — тлумачыць Глеб. "І ўсе яны цяпер на поле і ў жоўтым?" — удакладняюць журналісты, якія да гэтага моманту паспелі запомніць, што ў жоўтым — БАТЭ. Футбалісты нейтральна паціскаюць плячыма.

Глеб і Жаўнерчык сочаць за гульнёй
© Photo : арганізатараў прэс-тура
Глеб і Жаўнерчык сочаць за гульнёй

За гутаркай высвятляем, што Максім — вялікі аматар грыбоў, вось толькі ў гэтым сезоне выбрацца ў лес амаль не атрымалася, але ўжо праз месяц ён зможа пайсці ў адпачынак, які ў футбалістаў, як і ў іншых смяротных, не перавышае месяца. За абмеркаваннем напрамкаў для адпачынку ўспамінаем пра "Барселону".

"Не магу сказаць, што ў мяне ёсць куміры ў "Барселоне". Зразумела, кожны футбаліст там топ-класа, але ні за кім не сачу", — адмаўляе Максім наяўнасць куміраў у камандзе іспанцаў, калі мы цікавімся, ці паспеў ён узяць аўтограф у "Барселоны". Футбаліст сцвярджае, што пасля матчаў Лігі чэмпіёнаў гуляць у чэмпіянаце Беларусі складана — асабліва няпроста перабудавацца псіхалагічна. "З "Нафтанам" можаш за год некалькі разоў згуляць, а з "Барселонай" можна за жыццё — толькі аднойчы", — тлумачыць нам Максім, але за гульнёй БАТЭ- «Нафтан» усё ж сочыць з бачным хваляваннем.

Некалькі журналістаў здраджваюць БАТЭ і пачынаюць заўзець на "Нафтан", бо "за іх тут болей ніхто не заўзее".

Футбольная міфалогія кажа, што дванаццаты гулец каманды — фанат, і ў гэтым годзе яму ўпершыню ўручаюць асобны прыз — кубак балельшчыка. Кубак ад "Аліварыі" атрымаў Максім Пятроў, па-за полем — адміністратар залы гульнявых аўтаматаў. Глеб і Жаўнерчык сцвярджаюць, што нярэдка бачылі Максіма і іншых заўзятараў на гульнях рознага ўзроўню, сам Максім запэўнівае, што за тры гады не прапусціў ніводнай гульні — ад Албаніі да Ірландыі.

Фанаты БАТЭ радуюцца забітаму мячу
© Photo : арганізатараў прэс-тура
Фанаты БАТЭ радуюцца забітаму мячу

Мы мяркуем, што фанаты гатовыя ісці за камандай толькі калі яна вытанчана "Рому", але футбалісты пераконваюць, што за пройгрыш "Барселоне" ад фанатаў ім нічога не было. "Калі заўзятар бачыць, што каманда выкладваецца на сто адсоткаў, змагаецца, ён яе не асудзіць. Нават калі ў гульні не шанцуе, самае галоўнае — не быць на полі абыякавым. "Барселону" ведаюць ва ўсім свеце, а мы лепшыя пакуль толькі ў Беларусі. Мы не толькі "Рому", яшчэ і "Баварыю" абыгралі, але такое не кожны дзень бывае. "Рома" недаацанілі нас, дазволілі забіць гол у першым тайме, потым ужо складана было вярнуцца ў гульню. "Барселона" улічыла іх памылку — недаацэньваць не сталі", — растлумачыў Жаўнерчык вынікі аднаго з двух матчаў, за якімі сачылі нават свецкія журналісты.

"А вы таксама засмуціліся, што Месі не прыехаў?" — успомнілася адно з двух прозвішчаў, якое ведалі нават свецкія журналісты. Глеб адказаў лаканічна: "Не".

Пра Шакіру і траву

Абмеркаванне фубола хутка і прадказальна скацілася да гутаркі пра моду (чаму барысаўскія футбалісты як Раналда не здымаюцца ў рэкламе?) і Саладуху. "Вам сюды трэба запрасіць Саладуху. "Мінск-Арэну" ён сабраў, цяпер сабраў бы яшчэ і "Барысаў-Арэну", — раілі журналісты, прадумваючы канцэпцыю папулярызацыі футбола, адначасна мяркуючы, што лепш мэтра на стадыёне глядзелася б хіба што Шакіра. Зрэшты, каб запрасіць апошнюю, на ёй давялося б ажаніцца аднаму з футбалістаў БАТЭ, але Шакіра ўжо абрала "Барселону".

"А на футбаліста падчас матчу можна вешаць камеру GoPro, атрымаліся б выдатныя кадры, і вас глядзела б больш людзей!" — параілі модныя блогеры.

"Давайце мы пакажам вам стадыён з самай высокай кропкі, — прапанавалі журналістам арганізатары экскурсіі. — Трава — гэта не штучны газон, яна высаджана з дапамогай адмысловай машыны — верцідрэйн — якая праколвае глебу".

Журналісты ўчапіліся за знаёмую тэму травы і развілі яе ў меру сіл: а колькі каштуе? А як вырошчваеце? А на траву вельмі балюча падаць? Яшчэ крыху — і на траве выступіла б раса: "Барысаў-Арэна" была гатова заплакаць.

"Калі мы адкрывалі стадыён, тут быў аўстрыйскі газон, зараз — беларускі. Мы не раскочваем яго па полі, як у выпадку з аўстрыйскім, а засяваем сапраўднымі насеннем, УЕФА ацэньвае якасць нашага газона даволі высока. Мы параіліся з вялікімі клубамі, "Ліверпуль" сказаў, што яны даўно адмовіліся ад рулоннага газона. Калі закупляць рулоны, даводзіцца мяняць яго мінімум раз на год. Адна замена газона абыходзіцца ў 350 тыс. еўра", — растлумачылі арганізатары экскурсіі.

Журналістам напрыканцы паказалі макет "Барысаў-Арэны", які быў прэзентаваны славенскімі архітэктарамі, і выпусцілі на поле — матч ужо скончыўся і пачаўся феерверк, у вышэйшай ступені прыдатны для свецкага сэлфі.

273
Тэги:
ФК "БАТЭ", Максім Жаўнерчык, Аляксандр Глеб, Мінск, Беларусь, Увесь свет
По теме
Ці ж не фанаты БАТЭ зламалі Twitter?
Футбол на пальцах: глядзім футбольны матч з Аляксандрам Глебам

Факел, які не гасне, алімпійскі мішка і іншыя рэчы: што ёсць у музеі НАК

4
(абноўлена 10:58 27.06.2020)
Алімпіяда-80 стала знакавай падзеяй не толькі для Масквы, але і для іншых гарадоў, якія прымалі спартыўныя спаборніцтвы. А ў музеі НАК у Мінску захоўваецца нямала артэфактаў, якія засталіся з таго часу. Разгледзець іх можна на відэа Sputnik.

Каб паглядзець на артэфакты, якія засталіся на памяць аб Алімпіядзе-80, карэспандэнты Sputnik зазірнулі ў музей НАК у Мінску.

А калі ў вас няма часу на візіт у музей, разгледзець іх бліжэй можна на відэа Sputnik, тым больш, што захоўваюцца там і вельмі рэдкія рэчы.

Напрыклад, факел, з дапамогай якога Аляксандр Мядзведзь запальваў алімпійскі агонь. Захаваўся не толькі факел, але і нечаканая гісторыя пра той дзень.

"Сіноптыкі прагназавалі дождж на гэты дзень, мінскія арганізатары вырашылі перастрахавацца і заправілі факел ледзь не ракетным палівам, каб ён ні ў якім разе не згас. Аляксандру Васільевічу далі дакладныя інструкцыі: прабегчы па стадыёне, забрацца, запаліць чашу з Алімпійскім агнём. Ён рабіў тое, што было яму сказана. Там стаяла вядзерца з вадой, схаванае ад гледачоў, куды ён павінен быў апусціць гэты факел, каб пагасіць яго. Па словах Мядзведзя, ён апусціў факел у вядро - і нічога не адбылося", - распавёў Sputnik вядучы спецыяліст аддзела інфармацыі Нацыянальнага алімпійскага камітэта Сяргей Ганчарэнка.

Зрэшты, гледачы, здаецца, і не заўважылі, што Мядзведзю прыйшлося пачакаць, калі дагарыць паліва - на стадыёне ўжо пачыналася дзейства.

Дыпломы, якія ў 80-м уручалі ўсім спартсменам, якія ўзялі ўдзел у Алімпійскіх гульнях, алімпійскія мішкі - самыя розныя, факелы - не толькі той, якім запаліў алімпійскі агонь Мядзведзь, але і эстафетны. Глядзіце на відэа, як выглядаюць усе гэтыя алімпійскія рарытэтныя каштоўнасці.

4
Тэги:
Мінск, НАК Беларусі, Алімпіяда-1980
Тэмы:
Алімпіяда - 80
Алімпійскі мішка стаў часткай культурнага кода кожнага, хто жыў у СССР

Мішкі-талісманы і кур'ёз з факелам: як у Беларусі ўспамінаюць Алімпіяду-80

6
(абноўлена 10:01 24.06.2020)
У музеі Нацыянальнага Алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь не так шмат экспанатаў, звязаных з Алімпійскімі гульнямі ў Маскве, але тым больш цэняць тыя рарытэты, якія ёсць.

Алімпіяда-80 стала важнай падзеяй не толькі для ўсяго Савецкага саюза, але і для асобных рэспублік, дзе таксама праводзіліся спаборніцтвы.

Мінску пашанцавала: у сталіцы Беларусі праходзілі адборачныя матчы і чвэрцьфінал алімпійскага футбольнага турніру. А на стадыёне "Дынама" прайшла цырымонія адкрыцця Гульняў. Спартыўных падзей такога маштабу ў Беларусі больш не праводзілі, таму тая Алімпіяда пакінула асаблівы след у памяці людзей.

Карэспандэнт Sputnik пабывала ў музеі Нацыянальнага Алімпійскага камітэта і высветліла, як захоўваюць памяць пра Алімпіяду 1980 года.

Неверагодная падзея

Алімпіяда-80 была знакавай падзеяй для ўсіх гарадоў, якія прымалі спаборніцтвы.

Олимпийский огонь Олимпиады-80 на площади Ленина в Минске
© Sputnik / Евгений Коктыш
Алімпійскі агонь Алімпіяды-80 на плошчы Леніна ў Мінску

"У Мінску, Кіеве, Таліне, Ленінградзе была арганізавана цырымонія адкрыцця Гульняў напярэдадні адкрыцця Алімпіяды ў Маскве. У Беларусь прывезлі на цягніку алімпійскі агонь, з ім спартсмены прабеглі па Мінску. Пачынала гэтую эстафету знакамітая алімпійская чэмпіёнка Вольга Корбут, завяршаў яе легендарны барэц, трохразовы алімпійскі чэмпіён Аляксандр Мядзведзь. Гэта адбывалася на стадыёне "Дынама", які з тых часоў носіць званне алімпійскага", - распавёў вядучы спецыяліст аддзела інфармацыі Нацыянальнага алімпійскага камітэта Сяргей Ганчарэнка.

Октябрьская площадь Минска во время Олимпиады-80
© Photo : БГАКФФД
Кастрычніцкая плошча Мінска падчас Алімпіяды-80

Паводле яго слоў, у Беларусі ў той перыяд спорт падтрымліваўся на вельмі высокім узроўні.

"Да гульняў прывялі ў парадак інфраструктуру, рэканструявалі стадыён "Дынама". Прычым, у тым выглядзе, у якім ён быў у 1980 годзе, ён захоўваўся да нядаўняга часу. Была пабудавана легендарная траса М1 Брэст - Масква", - пералічыў суразмоўца.

Культурнае значэнне гэтай падзеі таксама было проста неверагодным.

Чашу с олимпийским огнем на стадионе Динамо зажигал наш прославленный борец Александр Медведь
© Sputnik / Ирина Букас
Чашу з алімпійскім агнём на стадыёне "Дынама" запальваў наш славуты барэц Аляксандр Мядзведзь

"Упершыню, напэўна, у гісторыі Мінска столькі турыстаў прыехалі і назіралі за правядзеннем Алімпіяды. Гэта былі людзі з розных кантынентаў, якія размаўлялі на розных мовах. Усе яны проста шпацыравалі па горадзе, мінчане без праблем маглі з імі паразмаўляць. У прынцыпе, міжкультурны абмен - гэта тое, дзеля чаго створаныя Алімпійскія гульні. І нягледзячы на сумна вядомы байкот Алімпіяды ў СССР з боку некаторых краін, яна ўсё роўна адбылася і служыла мэце ўмацавання міру, узаемаразумення і дружбы на планеце", - адзначыў Ганчарэнка.

Олимпийский огонь на стадионе Динамо
© Sputnik / Евгений Коктыш
Алімпійскі агонь на стадыёне "Дынама"

Тая Алімпіяда стала незабыўнай для беларусаў яшчэ і таму, што стала самым паспяховым выступленнем нашых спартсменаў у складзе савецкай зборнай. "Тады нашы спартсмены ўзялі 14 залатых, дзевяць срэбных і дзевяць бронзавых медалёў", - распавёў спікер.

Незгасальны факел

Нягледзячы на ўсю сур'ёзнасць падзеі, на цырымоніі адкрыцця не абышлося без кур'ёзу. "Сіноптыкі прагназавалі дождж на гэты дзень, мінскія арганізатары вырашылі перастрахавацца і заправілі факел ледзь не ракетным палівам, каб ён ні ў якім разе не згас. Аляксандру Васільевічу Мядзведзю далі дакладныя інструкцыі: прабегчы па стадыёне, забрацца, запаліць чашу з Алімпійскім агнём. Ён рабіў тое, што было яму сказана", - кажа супрацоўнік НАК Беларусі.

Факел, который никак не желал потухать, был подарен Александру Медведю
© Sputnik / Ирина Букас
Факел, які ніяк не жадаў патухаць, быў падораны Аляксандру Мядзведзю

Каля чашы стаяла вядро з вадой, схаванае ад поглядаў гледачоў, куды спартсмен павінен быў апусціць факел, каб пагасіць яго. "Па словах Мядзведзя, ён апусціў факел у вядро - і нічога не адбылося. Ён працягваў гарэць, выкіпела ўся вада, пачало плавіцца дно вядра, бетон пад ім. І толькі калі ў факеле скончылася паліва, а гарыць ён адносна нядоўга, ён згас, а Аляксандр Васільевіч змог спусціцца", - апісаў кур'ёз Сяргей Ганчарэнка.

"Цяпер ўрачысты факел захоўваецца ў нас у музеі Нацыянальнага Алімпійскага камітэта. Колькі каштуе такі факел, сказаць вельмі складана", - канстатаваў прадстаўнік камітэта.

Незабыўны мядзведзь, касцюм і загадкавы сподак

Алімпійскі мішка - абсалютна легендарны сімвал. "Мы часта праводзім экскурсіі, на якія прыходзяць дзеткі, якім 4-5 гадоў, і яны пазнаюць гэтага мішку. Мне здаецца, ён ужо проста ўвайшоў у культурны код ўсіх выхадцаў з Савецкага саюза", - усміхаецца Сяргей.

Наш олимпийский мишка в ряду других маскотов олимпийских игр
© Sputnik / Ирина Букас
Наш алімпійскі мішка ў шэрагу іншых маскотаў алімпійскіх гульняў

У выглядзе талісмана Алімпіяды-80 (або, як цяпер кажуць, маскота) было выпушчана вельмі шмат сувеніраў. "Яны ёсць і ў нас у фондах самыя розныя: драўляныя, гумовыя, парцалянавыя і гэтак далей. Ва ўсіх матэрыялах, у якіх можна было адлюстраваць мішку, гэта рабілі. Вось яна, народная любоў", - адзначыў Ганчарэнка.

Не так даўно ў НАК Беларусі з'явіўся мядзведзь-талісман маскоўскай Алімпіяды, які набылі ў музеі Міжнароднага алімпійскага камітэта ў Лазане. Сучасны мішка вельмі адрозніваецца ад арыгінала, але дзякуючы дэталяў ідэнтыфікаваць яго ўсё ж можна. "Спрэчны асобнік, але ён таксама ёсць у нашай калекцыі", - канстатаваў супрацоўнік НАК Беларусі.

Таксама ў музеі ёсць дастаткова рэдкі асобнік - лампада, у якой захоўваецца Алімпійскі агонь. "Цяжка сказаць, ці у ёй агонь прыбыў у Мінск. На самай справе, і факелаў у нас два: эстафетны і для ўрачыстай цырымоніі. Эстафетных факелаў было няшмат, гэта таксама досыць рэдкія рэчы. Урачыстых і таго менш", - падкрэсліў суразмоўца.

У музеі складана прайсці міма яркага касцюма з сімволікай Алімпіяды-80.

Костюм судьи нарочно был очень ярким, чтобы его всегда можно было легко рассмотреть на стадионе
© Sputnik / Ирина Букас
Касцюм суддзі знарок быў вельмі яркім, каб яго заўсёды можна было лёгка разгледзець на стадыёне


"Гэта касцюм аднаго з трох ганаровых суддзяў СССР па спорце ў Беларусі Уладзіміра Уладзіміравіча Фаворскага. У 1961 годзе Уладзімір Уладзіміравіч атрымаў усесаюзную катэгорыю і ў 1980 годзе на Алімпіядзе ў Маскве судзіў спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы. Як нам распавядаў сам суддзя і трэнер, касцюмы адрозніваліся па колеры ў залежнасці ад катэгорыі суддзяў. На фотаздымках таго часу можна ўбачыць прадстаўнікоў судзейскага корпуса ў пінжаках і пола жоўта-канарэечнага, зялёнага і памяранцава-чырвонага колераў. Касцюмы былі вельмі яркімі і суддзю заўсёды можна было лёгка разгледзець на стадыёне", - патлумачыла загадчыца музея фізічнай культуры і спорту Беларускага дзяржаўнага універсітэта фізічнай культуры Дар'я Вострагаловая.

Предметы с символикой Олимпиады-80 хранят в музее НОК Беларуси
© Sputnik / Ирина Букас
Прадметы з сімволікай Алімпіяды-80 захоўваюць у музеі НАК Беларусі

Трэба сказаць, касцюм вельмі добрай якасці. "Яны былі зробленыя ў Фінляндыі. Колеры дагэтуль ідэальна захаваліся. Гэта была майка-пола, яркі пінжак і шэрыя штаны", - паказала яго дзяўчына.

Таксама ў якасці экспанатаў захоўваюцца дыпломы, якія ўручаліся ўсім спартсменам, якія ўзялі ўдзел у Алімпійскіх гульнях. "У тым ліку, пераможцам і прызёрам. У нашых архівах захоўваюцца два дыпломы беларускіх прызёраў Гульняў у Маскве - Сяргея Каплякова, нашага вядомага плыўца, і Барыса Ісачанкі за срэбра ў стральбе з лука", - адзначыла супрацоўніца музея.

З цікавых прадметаў, звязаных з Масквой-80, у музеі НАК Беларусі ёсць загадкавы металічны сподачак з сімволікай Алімпіяды.

Определить назначение этого загадочного предмета с олимпийской символикой в музее так и не смогли
© Sputnik / Ирина Букас
Вызначыць прызначэнне гэтага загадкавага прадмета з алімпійскай сімволікай у музеі так і не змаглі

"Ён выпускаўся ў год правядзення Алімпійскіх гульняў. Калі шчыра, мы губляемся ў здагадках, што ж гэта можа быць. Ёсць розныя меркаванні. Хтосьці кажа, што гэта невялікая палявая скавародка, хтосьці - што гэта можа быць попельніца. Дакладнага адказу па-ранейшаму няма. Мы нават кідалі кліч у сацсетках, але і там былі толькі здагадкі. Калі раптам чытачы даведаюцца, што гэта, няхай абавязкова паведамяць нам", - звярнуўся з просьбай Сяргей Ганчарэнка.

Чакаем медалі

У савецкі час не так адказна падыходзілі да захоўвання падобных каштоўнасцяў як цяпер.

"Тады ў нас не было музея спорту. І ў Маскве, дарэчы, у 1980-м годзе паўнавартаснага спартыўнага музея не было. Калі яны пачалі стварацца, тады пачалі збіраць памятныя рэчы. Да гэтага належная ўвага гэтаму пытанню не надавалася, і многія ўдзельнікі Алімпійскіх гульняў забіралі каштоўныя прадметы сабе на памяць", - наракае Сяргей Ганчарэнка.

Спартсмены патроху перадаюць свае рэчы ў музей НАК. Але, напрыклад, медалёў Алімпійскіх гульняў 1980 года ў фондах ўсё яшчэ няма.

Немало спортсменов передают свои награды в музей НОКа, но медалей Олимпийских игр 1980 года в фондах все еще нет
© Sputnik / Ирина Букас
Нямала спартсменаў перадаюць свае ўзнагароды ў музей НАКа, але медалёў Алімпійскіх гульняў 1980 года ў фондах ўсё яшчэ няма

"З цягам часу людзі пачынаюць думаць пра тое, што гэтыя рарытэты трэба захаваць. Праблема ёсць толькі з Алімпійскімі медалямі. Яны ўнікальныя, мала ў каго ёсць больш за адзін. Але мы ўсё роўна размаўляем цяпер з некаторымі спартсменамі з нагоды узнагарод Алімпіяды-80, і яны згодныя перадаць нам іх. Адзінае, у што мы упіраемся - не хапае прасторы. Але цяпер мы актыўна над гэтым працуем", - распавёў супрацоўнік НАК.

У бліжэйшы час плануецца пашыраць экспазіцыю, будзе шмат новых вітрын, адна з якіх будзе прысвечана Алімпіядзе-80.

"Безумоўна, трэба займацца захаваннем памяці пра Алімпіяду-80. Калі яшчэ на беларускай зямлі пройдуць Алімпійскія спаборніцтвы? Асабліва, калі ўлічыць, сучасныя патрабаванні да правядзення Алімпіяды і яе кошт. Таму мы можам ганарыцца, што Беларусь кранула Алімпіяду. Гэта наша гісторыя, гэта наша культура, гэта наша спадчына", - рэзюмаваў Ганчарэнка.

6
Тэги:
НАК Беларусі, Мінск, Алімпіяда-1980
Тэмы:
Алімпіяда - 80
Нас проста вядуць забіваць: гета ў Крынках ва ўспамінах таго, хто выжыў

"Нас проста вядуць забіваць": гета ў Крынках ва ўспамінах таго, хто выжыў

0
(абноўлена 12:30 03.07.2020)
У Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь на радыё Sputnik падкаст-успамін Уладзіміра Свярдлова - адзінага, хто застаўся ў жывых пасля расправы фашыстаў над дзецьмі ў санаторыі "Крынкі" пад Асіповічамі ў красавіку 1942 года.
"Ищите могилы в лесах": единственный выживший вспоминает о детском гетто

10-гадовага Вову Свярдлова бацькі адправілі з Рагачова ў санаторый "Крынкі" за тры дні да пачатку вайны, а ўжо 27 чэрвеня туды прыйшлі немцы. Нягледзячы на свой паважаны ўзрост (зараз Уладзіміру Сямёнавічу амаль 90) суразмоўца Sputnik выразна памятае здзекі, якім каты падвяргалі дзяцей, холад, голад і апатыю да жыцця. І асабліва - той момант, калі праз 10 месяцаў палону іх паднялі з ложкаў, калі было яшчэ зусім цёмна.

"Хутчэй за ўсё, гэта было ўранку, таму што ў лясной зоне заўсёды цёмна. Сказалі "на выхад" і на вуліцы нас сталі будаваць. Нам сказалі: "Вас проста пераводзяць у іншае месца, дзе будзе светла, цёпла і сытна". Дзяцей ж не трэба доўга пераконваць... Маленькіх сталі грузіць на падводы, а мы ўжо пешшу. Дык вось мне Яша і кажа: "Слухай, Вова, а ты ведаеш, куды нас вядуць? Калі б нас пераводзілі, зрабілі б гэта днём, і людзі б не былі ўзброеныя... Нас проста вядуць забіваць", - распавядае суразмоўца Sputnik.

Уладзімір Свярдлоў з болем успамінае тыя жудасныя словы старэйшага сябра Яшы, свой адчайны бег скрозь лес, дапамогу сялян, добрую жанчыну, якая яго прытуліла, тулянні па Беларусі, доўгачаканую сустрэчу з бацькамі ўжо пасля акупацыі, і тое, як усё жыццё адкладваў грошы з заробку і пенсіі , каб паставіць помнік на дзіцячай магіле ва ўрочышчы Галны.

Памятник на детской могиле в урочище Галны, установленный выжившим в гетто Владимиром Свердловым
© Sputnik Максим Богданович
Помнік на дзіцячай магіле ва ўрочышчы Галны, усталяваны Уладзімірам Свярдловым - адзіным, хто выжыў у гета

Гісторыю пра дзіцячае гета ў "Крынках", смерць дзяцей і жыцця адзінага, хто выжыў у той трагедыі слухайце ў аудыёпадкасце. Радыё Sputnik Беларусь дзякуе за ўдзел у запісе вучням кінашколы "Тэрыторыя кіно" Мікіце Малышаву, Мацвею Амельяновічу, Данілу Мельніку і кіраўніку кінашколы і кінакампаніі "Тэрыторыя кіно" Аляксандры Бутар.

Лангрыд "Жыву за іх" гісторыя адзінага, хто выжыў з дзіцячага гета" чытайце ў спецпраекце "Победа.sputnik.by".

0
Тэги:
Вялікая Айчынная вайна (1941-1945)
Тэмы:
Дзень Перамогі - 2020