Расійскі футбаліст Данііл Чалаў

Расіянін прыдумаў форму "Віцебску": у мяне дзве страсці - футбол і жывапіс

11
(абноўлена 11:12 07.10.2020)
Як адзначыў аўтар ідэі стварэння новай формы футбольнага клуба "Віцебск", яго самы любімы мастацкі твор - футбольнае поле.

ВІЦЕБСК, 10 кас - Sputnik. Футбольны клуб "Віцебск" прадставіў заўзятарам новую форму, створаную па матывах знакамітага плаката Эль Лісіцкага "Клінам чырвоным бі белых", і паспеў згуляць у ёй свой першы пераможны матч - супраць мінскага "Энергетыка-БДУ" у Кубку Беларусі (1: 0).

Незвычайна ў новай форме не толькі тое, што яна створана на аснове супрэматычнага твора, але і тое, што аўтарам ідэі выступіў не прадстаўнік мастацкай супольнасці, а расійскі абаронца "паўночнікаў" Данііл Чалаў. Sputnik пагутарыў з футбалістам і высветліў, як з'явілася ідэя стварэння падобнай формы, і чаму менавіта Эль Лісіцкі.

Сустрэчы з заўзятарамі і музей

На пачатку кастрычніка футбольны клуб "Віцебск" прадставіў новую клубную форму, якая была створана па матывах плаката мастака Эль Лісіцкага "Клінам чырвоным бі белых".

Российский защитник северян Даниил Чалов
Расійскі абаронца "паўночнікаў" Данііл Чалаў

"2020 год - юбілейны: па-першае, у гэтым годзе спаўняецца 100 гадоў з дня заснавання мастацкай суполкі "УНОВІС", чыім прадстаўніком быў мастак Эль Лісіцкі, па-другое, 100 гадоў спаўняецца і яго знакамітаму плакату, па-трэцяе, 60 гадоў таму быў створаны наш футбольны клуб і, па-чацвёртае, самому мастаку сёлета споўнілася б 130 гадоў, таму, самі разумееце, мы не маглі застацца ў баку", - паведамілі прадстаўнікі клуба.

Як адзначылі суразмоўцы, ідэя стварэння формы выношвалася са студзеня гэтага года, а галоўным яе ініцыятарам быў легіянер з Расіі Данііл Чалаў.

Пакуль форма не з'яўляецца асноўнай, і футбалісты праводзяць у ёй толькі кубкавыя матчы, але, з часам, магчыма, у ёй пачнуць выходзіць на ўсе турніры, тым больш, што першая сустрэча ў гэтай форме прынесла камандзе перамогу."Гісторыя формы пачалася з таго, што ў студзені гэтага года мы сустрэліся з дырэктарам Музея гісторыі Віцебскага народнага мастацкага вучылішча Андрэем Духоўнікавым і абмеркавалі варыянты, як можна было б злучыць у нашым горадзе футбол і мастацтва", - паведаміў Sputnik футбаліст ФК "Віцебск" Данііл Чалаў.

На сустрэчу Андрэй прыйшоў з нататкамі, дзе былі пазначаныя некалькі пунктаў па сумеснай працы. Сярод іх значыліся сустрэча з заўзятарамі, разам з экскурсіяй па Музею Гісторыі ВНМВ, і новая форма, але частка пунктаў, як адзначыў Чалаў, яшчэ не рэалізаваная.

Форму стваралі на працягу некалькіх месяцаў. Спачатку выбіралі, якую карціну пакласці ў аснову новай экіпіроўкі: выбар рабілі паміж "Супрэматычнымі фігурамі" Малевіча і "Клінам чырвоным" Лісіцкага. У выніку, спыніліся на другім варыянце, паколькі на плакаце ёсць усе неабходныя фігуры і, самае галоўнае, ён паказвае рух, што ў футболе неабходна.

Затым пачалося стварэнне дызайну новай формы. У гэтым Чалаву дапамаглі дызайнеры з Цэнтра беларуска-яўрэйскай культурнай спадчыны.

"Мы прапрацоўвалі розныя варыянты, дызайнеры прапаноўвалі размясціць лагатып клуба справа, але я настаяў, што ён павінен быць размешчаны на сваім пакладзеным месцы - злева на грудзях. У выніку, прыбралі ўсё лішняе і пакінулі толькі тое, што нам трэба", - адзначыў Данііл.

Вырабіць форму атрымалася з трэцяга разу, паколькі кампаніі адмаўляліся браць заказ з-за маленькага аб'ёму, а тыя, хто гатовы быў шыць, не задавальняў якасцю працы. У выніку, пашыла экіпіроўку кампанія з Саратава.

"Я лічу, што супрэматызм можна ўпісаць у кантэкст сучаснага жыцця, паколькі ў яго аснову пакладзены канкрэтныя, простыя формы, яны знаходзяцца вакол нас і зразумелыя ўсім. Гэта ўніверсальны кірунак, які ў кожную эпоху можа быць прачытаны па-свойму", - падкрэсліў Чалава.

Усебаковае развіццё

Па словах футбаліста, супрэматызмам ён зацікавіўся яшчэ да прыезду ў Віцебск, а прыехаўшы ў горад на Дзвіне, канчаткова закахаўся ў гэты кірунак.

"Напэўна, я не выпадкова трапіў у Віцебск. Абстрактнае мастацтва мне заўсёды імпанавала, бо ў гэтым кірунку трэба не толькі глядзець, але і разумець твор, адчуваць яго", - адзначыў Данііл.

Па словах Чалава, мастацтвам ён пачаў захапляцца у больш свядомым узросце, бліжэй да 20 гадоў, калі пераехаў з Масквы ў Хабараўск: менавіта тады ў футбаліста з'явілася больш часу для наведвання музеяў і вывучэння жывапісу.

"Мяне з дзяцінства бацькі выхоўвалі, каб я цікавіўся многімі рэчамі і стараўся пазнаваць больш. Нягледзячы на маю любоў да футбола, я паспеў скончыць музычную школу па класе фартэпіяна", - адзначыў Данііл.

Зараз у спартсмена няма вольнага часу, каб шмат чытаць, але ўсё роўна ён стараецца спасцігаць новае. На пытанне, якую кнігу ён бы прапанаваў пачытаць, каб пачаць разбірацца ў сучасным мастацтве, Данііл адказаў: "Незразумелае мастацтва. Ад Манэ да Бэнксі" Уіла Гомперца, дзе выразна і даходліва распавядаецца пра развіццё мастацтва".

"Для мяне існуе два захапленні: футбол і жывапіс, але пытанне аб выбары перада мной ніколі не стаяла, паколькі футбол - маё каханне з дзяцінства. Я лічу, што чалавек абавязаны глядзець па баках і развівацца ў многіх напрамках, тады і жыццё ў яго становіцца нашмат ярчэйшым. Мне пашанцавала: у маёй сітуацыі абодва захапленні злучыліся", - падкрэсліў футбаліст.

Калі ў Данііла ёсць час, ён наведвае са сваёй дзяўчынай музеі, кажа, што ў некаторых мог бы і сам правесці экскурсію. Зараз асноўная задача для спартсмена - з дапамогай футбол звярнуць увагу людзей на багатую мастацкую спадчыну ў Віцебску. Акрамя таго, Чалаў хоча ўпісаць свой футбольны клуб у культурны код горада на Дзвіне.

Данііл не змог адказаць, хто яго любімы мастак, паколькі, паводле яго слоў, з часам мяняюцца, як чалавек, так і яго густы. На дадзеным этапе футбаліст прасякнуўся ідэямі супрэматызму і творчасцю Малевіча. Затое спартсмен змог назваць свой любімы супрэматычны "твор" на ўсё жыццё: ім аказалася футбольнае поле з нанесенай на ім разметкай.

11
Тэги:
Супрэматызм, Футбол
Спартсменкі

Як два брата-беларуса рыхтуюць крымскіх лёгкаатлетаў для зборнай Расіі

7
(абноўлена 14:51 16.10.2020)
У жыцці Андрэя і Дзмітрыя Капыціч дзве важныя мэты - падрыхтаваць добрых спартсменаў для зборнай Расіі па лёгкай атлетыцы і згуртаваць вакол сімферопальскага беларускага грамадства як мага больш суайчыннікаў.

Аляксей Стэфанаў, Sputnik. Ураджэнцы вёскі Азарычы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Леанід і Таццяна Капыціч разам з'ехалі паступаць у навучальныя ўстановы горада Вялікія Лукі (Пскоўская вобласць, РФ). Леанід па размеркаванні з'ехаў у Крым, Таццяна перавялася на завочнае аддзяленне і з'ехала ўслед за мужам. Іх сыны - Андрэй і Дзмітрый - раслі і працягваюць жыць на Крымскім паўвостраве, але яны адчуваюць сябе беларусамі.

Самая юная выхаванка - дачка

У крымскім сяле Добрае Сімферопальскага раёна маладая сям'я Капыціч на пачатку 80-х гадоў мінулага стагоддзя атрымала пакой у інтэрнаце. Неяк сусед-выкладчык на факультэце фізкультуры і спорту Таўрычнага нацыянальнага ўніверсітэта (цяпер КФУ - Крымскі Федэральны Універсітэт) Дзмітрый Сышко прапанаваў адвесці Андрэя на заняткі лёгкай атлетыкай да трэнера Ціта Карнеева. Так нечакана для сябе сям'я Карыціч вызначыла спартовую будучыню абодвух сыноў.

Сям'я Бялясавых
© Photo : из архива семьи Белясовых, сайт "Переяславская Рада 2.0"

Сёння браты - трэнеры спартыўнай школы №1 горада Сімферопаля.

"Я быў гатовы займацца любым відам спорту, праблема была ў тым, што мы жылі ў такім месцы, адкуль нязручна было далёка ездзіць, таму ўсур'ёз я захапіўся лёгкай атлетыкай толькі ў дзесятым класе. Зорак з неба не хапаў, але быў прызёрам Крыма, Украіны , а пасля заканчэння школы вырашыў паступаць на фізкультуру і спорт у ТНУ. Так і стаў трэнерам", - распавядае Андрэй.

Сёння ў яго ёсць некалькі вучняў, якія падаюць вялікія надзеі. І сярод іх самая юная спартсменка - Каця Капыціч. Дачцэ Андрэя ўсяго сем гадоў, і пакуль з-за ўзросту яна не можа выступаць, хоць, як кажа тата-трэнер, ужо паказвае добрыя вынікі.

"Як толькі ёй будзе дзевяць гадоў, пачнем перамагаць", - упэўнена кажа Андрэй.

Заслугі братоў Капыціч

Да ўслаўленага трэнера Ціта Карнеева малодшы брат Андрэя Дзмітрый (розніца ў іх - у сем гадоў) ужо не трапіў, але спортам стаў займацца больш прафесійна. Сёння ён, акрамя таго, што разам з братам трэніруе будучых чэмпіёнаў у спартыўнай школе №1 горада Сімферопаля, таксама з'яўляецца старшым трэнерам зборнай каманды Крыма па лёгкай атлетыцы і старэйшым трэнерам па рэзерве ў Федэрацыі лёгкай атлетыкі Крыма.

"Літаральна нядаўна я вярнуўся з каманднага чэмпіянату па мнагабор'і. Адна выхаванка з маёй групы заняла першае месца ва ўзроставай катэгорыі да 23 гадоў, іншая спартсменка ў дарослай катэгорыі ўзяла чацвёртае месца, і яшчэ адна ў юніёрскай - пятае месца", - з гонарам распавядае Дзмітрый Капыціч.

Андрей и Дмитрий Копытич с воспитанницами
© Photo : из личного архива Андрея Копытич
Андрэй і Дзмітрый Капытіч з выхаванкамі

Кажа, што сам дайшоў да кандыдата ў майстры спорту, але гэты тытул даецца толькі на пэўны час, і яго трэба пацвярджаць, "але сумяшчаць на пятым курсе вучобу з трэніроўкамі і трэнерскай працай было вельмі складана". У выніку Дзмітрый засяродзіўся толькі на працы і зараз перадае свой вопыт і веды вучням.

"Вы толькі не падумайце, што гэтыя выхаванцы, якія бяруць прызы і заваёўваюць тытулы, выключна мае. Мы разам з братам іх трэніруем ў адной спартыўнай школе. Нашы дасягненні перасякаюцца. Гэта як мая заслуга, так і яго", - адзначае Дзмітрый.

Аб каранях не забывалі ніколі

Браты Капыціч сёння добра вядомыя крымчанам, якія цікавяцца лёгкай атлетыкай, хоць быў у жыцці Андрэя перыяд, калі ён ледзь не закінуў спорт. На пяць гадоў старэйшы з братоў цалкам пакінуў трэнерскую працу і заняўся бізнесам.

"Я адкрыў сваю мэблевую вытворчасць - пачаў працаваць па індывідуальных заказах. Гэта нават хутчэй не класічны бізнес, а рамесная майстэрня. З нашай сям'і гэтым займаўся толькі я, наняў спецыялістаў. Гэты бізнес у мяне так і застаўся, і гэта тое, што прыносіць грошы. А спорт і беларускае грамадства - гэта дзеля задавальнення", - прызнаецца Андрэй Капыціч.

Аб каранях ён не забываў ніколі, менавіта таму ўзначаліў беларускае грамадства Сімферопальскага раёна, а яго жонка Алена - беларускае грамадства Сімферопаля, "хаця ўсё так сплялося, што фактычна гэта адзіная нацыянальна-культурная арганізацыя".

"І цяпер мы разам з жонкай актыўна займаемся прасоўваннем беларускай культуры ў Сімферопалі і Сімферопальскім раёне, - тлумачыць Андрэй Капыціч. - Увесь год у нас распісаны - святы, памятныя даты, вось у лістападзе - спартыўныя спаборніцтвы сярод нацыянальна-культурных таварыстваў пройдуць, гэта мы і арганізуем, падключылі Федэрацыю лёгкай атлетыкі".

У братоў Капыціч у Беларусі вельмі шмат радні, як яны кажуць, "там, у розных гарадах, жывуць бабуля, цёткі, стрыечныя браты, хросныя. Стараемся з усімі падтрымліваць адносіны".

Андрей среди болельщиков на соревнованиях
© Photo : из личного архива Андрея Копытич
Андрэй сярод заўзятараў на спаборніцтвах

Незадоўга да каранціна Андрэй з Аленай, якая да гэтага ў Беларусі ніколі не была, абвандравалі на машыне ўсю краіну, пабывалі і ў Белавежскай пушчы. Але не толькі дзеля таго, каб адпачыць, палюбавацца прыгажосцямі краіны і пабачыцца з блізкімі.

"Мы збіралі па ўсёй краіне прадметы беларускага сялянскага побыту - старадаўнія калаўроты, крэсіва і іншае.

Дзесьці нам аддавалі рэчы бясплатна, дзесьці прадавалі не вельмі дорага. Усё гэта для нашай крымскай беларускай суполкі, каб паказваць ужо нашым дзецям, як жылі іх продкі, чым займаліся. Праўда, усё гэта вывезці да пандэміі не паспелі, зараз чакаем, калі каранцін скончыцца", - кажа Андрэй.

А Дзмітрый прызнаецца, што дзякуючы цеснай сувязі з радзімай продкаў пабываў на самым важным для кожнага лёгкаатлета спартыўным мерапрыемстве.

"У мінулым годзе ўпершыню ў гісторыі ў Мінску праводзіўся легендарны лёгкаатлетычны матч Еўропа - ЗША, па аналогіі з СССР - ЗША. Грандыёзнае мерапрыемства. Таксама і сваякоў ўбачыў, а Мінск проста не пазнаў - горад стаў сапраўднай еўрапейскай сталіцай. Але з'язджаць у Беларусь не планую - у мяне ў Крыме спартсмены, якія паказваюць добрыя вынікі, ёсць дасягненні, ды і клімат такі, што можна трэніравацца круглы год - не трэба ездзіць на зборы ў цёплыя краіны", - прызнаецца Дзмітрый.

Згодны з ім і старэйшы брат. "З'яжджаць сэнсу няма. Мы ў Крыме ўжо ўкараніліся. Ды і як тут грамадства без нас будзе? На нас жа трымаецца вельмі многае. Будзем і далей любіць Беларусь з Крыма і прывіваць гэтую любоў нашым дзецям, як гэта калісьці зрабілі нашы бацькі" , - дадае Андрэй Капыціч.

7
Тэги:
Расія, Лёгкая атлетыка
Марафон

Дадатковыя значкі для аматараў спорту ўвядуць у Беларусі

8
(абноўлена 12:56 15.10.2020)
Плануецца, што нарматывы ўвойдуць у дзяржаўную праграму развіцця на 2021-2025 гады і будуць спрыяць развіццю спорту ў краіне.

МІНСК, 15 кас - Sputnik. У Беларусі з 2021 года можна здаць нарматывы Дзяржаўнага фізкультурна-аздараўленчага комплексу Рэспублікі Беларусь і атрымаць значок: залаты, срэбны ці бронзавы, паведаміў Sputnik начальнік аддзела фізічнай культуры Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь Пётр Воран.

На дадзены момант існуе тры віды значка аднай вартасці - залатой - для розных узроставых катэгорый насельніцтва: "Алімпіскія надзеі" (для 6-10 гадовага ўзросту), "Спартыйная змена" (11-17 гадоў), "Фізкультурнік Беларусі" (18 гадоў і старэй).

Каб іх атрымаць, неабходна здаць нарматывы, якія складаюцца са спартыўных практыкаванняў, на дзевяць ці дзесяць балаў. У іх уваходзяць (у залежнасці ад узросту і полу) скачок у даўжыню з месца, нахіл уперад седзячы, згінанне і разгінанне рук ва ўпоры лежачы, падыманне тулава са становішча лежачы на спіне, чаўночны бег, бег на 30, 800, 1000, 1500 i 3000 метраў або 6-хвілінны бег і падцягванне.

"Цяпер жа дадаткова ўводзяць два нагрудных значка: бронзавы за выкананне нарматываў на 5-6 балаў і срэбны за здачу нарматываў на 7-8 балаў", - сказаў Крумкач.

Паспрабаваць свае сілы могуць як жыхары рэгіёнаў, так і сталіцы. Для гэтага ў Беларусі штогод будуць праводзіцца спецыяльныя спартыўна-масавыя мерапрыемствы. Суразмоўца агенцтва адзначыў, што спаборніцтвы могуць праходзіць таксама сярод прадпрыемстваў, устаноў адукацыі і заводаў.

Пасведчанне на права валодання залатога значка будзе падпісвацца міністрам спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, як і было ранняе. Срэбра і бронзу пацвердзяць начальнікі галоўных упраўленняў спорту і турызму аблвыканкамаў або Мінгарвыканкама.

Ініцыятыву хочуць дапрацаваць да канца кастрычніка, а з 2021 года ўжо праводзіць масавую работу. Плануецца, што абноўленыя нарматывы ўвойдуць у дзяржаўную праграму развіцця на 2021-2025 гады і будуць спрыяць развіццю спорту ў краіне.

8
Тэги:
Беларусь, Спорт
Які сёння дзень: 22 кастрычніка 2020 года

Які сёння дзень: 22 кастрычніка 2020 года

0
(абноўлена 09:44 20.10.2020)
Гэты дзень з'яўляецца дзвесце дзевяноста шостым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 70 дзён.

Якія падзеі адбыліся 22 кастрычніка і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.

Гістарычныя падзеі 22 кастрычніка

  • У 1702 годзе рускія войскі ўзялі крэпасць Нотэбург падчас Паўночнай вайны.
  • У 1916 годзе адбылося паўстанне салдат, казакаў і матросаў на размеркавальным пункце ў Гомелі.
  • У 1988 годзе ў Вільнюсе пачаўся ўстаноўчы з’езд Літоўскага руху за перабудову "Саюдзіс".

Хто нарадзіўся 22 кастрычніка

  • 1918 год: Алесь Бажко, беларускі пісьменнік, перакладчык.
  • 1958 год: Аляксандр Касцючэнка, беларускі мастак-жывапісец.

Таксама сёння нарадзіліся венгерскі кампазітар Ферэнц Ліст, французскія актрысы Сара Бернар і Катрын Дэнёў і рускі пісьменнік і паэт Іван Бунін.

22 кастрычніка ў народным календары

22 кастрычніка Праваслаўная царква шануе памяць аднаго з дванаццаці апосталаў - Якава Алфеева, які быў братам евангеліста і апостала Матфея.

У народзе гэты дзень называлі "дрэвапілец" – надыходзіў час нарыхтоўваць дровы, а таксама рубіць дрэвы ў лесе для будаўніцтва. Восеньскі перыяд, калі дрэвы "засынаюць", лічыўся найлепшым для нарыхтоўкі, таму што летам драўніна занадта сакавітая.  

Назіралі ў гэты дзень за надвор'ем. Калі раніцай ішоў дождж, увечары можа быць снег. Галалёд прадракаў дажджлівае надвор'е. Калі на пладовых дрэвах яшчэ трымалася лісце, гэта значыць, яшчэ будзе цёпла.

0
Тэги:
народны каляндар, які сёння дзень
Тэмы:
Які сёння дзень: каляндар знакавых падзей